Memory (Completed)

Memory👉9👈

"ရော့ ဒီမှာ ရေခဲမုန့်"

အိမ်ရှေ့က ထိုင်ခုံလေးပေါ်တွင်ထိုင်စောင့်နေ‌သည့် ကောင်မလေးအား
လက်ထဲကရေခဲမုန့်နှစ်ခုအား သူမ ဆီသိုလွဲပြောင်းပေးလိုက်သည်

"အသံကြီးကလည်း စိတ်မရှည်တဲ့ လေသံကြီးနဲ့"

"နင့်လုပ်ပုံလည်းကြည့်အုံးလေ ဘယ့်နဲ့ ထမင်းစားချိန်ထမင်းမစားဘဲရေခဲမုန့်စားချင်ရတယ်လို့"

ကိုယ့်အသံကအနည်းငယ်မာထန်သွားတာသိတယ် ဒါဟာ ကိုယ့်ရဲ့ ဂရုဏာဒေါသတွေပါ ကောင်မလေးရယ်

"ဘာဖြစ်လဲ ထမင်းကြည့်နေ့တိုင်းစားနေရတာ တစ်ခါတစ်လေလေး စားတာကို ပြောလို့မပြီးတော့ဘူး နောက်ဆိုမစားတော့ဘူး စိတ်ချ"

ဪ ‌စေတနာတွေဟာ ဝေဒနာတွေဖြစ်သွားစေခဲ့တာလား

"ငါက စိုးရိမ်လို့ပြောနေတာလေ niရယ် အစာအိမ်ဖြစ်သွားမှားစိုးလို့ ပြောနေတာ"

အတတ်နိုင်ဆုံးလေသံကိုနှိမ့်လို့ သူမလေးနားလည်စေရန်ပြောပြရသေးသည်

သူမ ဆီကဘာအသံမှထွက်မလာ အဲ့ဒီအစား လက်ထဲက ရေခဲမုန့်လေးကိုသာ ကြည့်နေတဲ့ သူမက ဝမ်းနည်းသွားလေသလား

အချိန်တွေသာကုန်သွားတယ် ရေခဲမုန့်တွေသာအရည်ပျော်သွားတယ် ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ကတော့ ဒီအတိုင်း တိတ်ဆိတ်လို့ကောင်းနေတုန်း

အစားတစ်လုတ်အတွက်နဲ့တော့ စိတ်မဆိုးပါနဲ့ niရယ် မင်းဘဲရောဂါရလိမ့်မယ်

ငါစိတ်ပူ‌ေနမှန်းသိလို့ အရွဲ့တိုက်ကာ မစားဘဲနေလေသလား မင်းအရမ်းဆိုးတယ် ni

အရှုံးပေးပါတယ် ငါ အရှုံးပေးပါတယ် niရယ်
သူမ အရှေ့ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး လက်ထဲတွင်အရေပျော်ကျနေသည့် ရေခဲမုန့်တွေကိုယူလိုက်သည်

ပြီးနောက် ပေကျန်နေသည့် သူမရဲ့လက်ကလေးတွေအား ကျွန်မဝတ်ထားသည့်အင်္ကျီလက်ရှည်ရဲ့အောက်အနားစလေးကိုဆွဲယူလို့သုတ်ပေးလိုက်သည်

"လာ"

မတ်တပ်ရပ်လို့ သူမ ဆီကိုလက်လှမ်းပေးလိုက်တော့ ကိုယ့်လက်ကိုဆွဲလို့ အိမ်ထဲကို အသာတကြည်လိုက်လာမှ ကိုယ့်မှာအသက်ရှုချောင်သွားရသည့်အဖြစ်