2 YIL ÖNCE
ARDANIN AĞZIYLA
Arkadaşımızın evinde misafirdik o gece aslında canımızda sıkılıyordu ne yapıcağımızı bilemez haldeydik. Efe o gecelik onda kalmamızı istemişti.
EFE:
-Olum of canım sıkılıyorrr....
ATEŞ:
-Lan böyle otur otur napıcaz hadi kalkın bir şey yapalım?
UMUT:
-Ne yapalım?
AYAZ:
-Lan gelin Halilin yanına gidek!
ATEŞ:
-Hayır.
ARDA:
-Neden lan ben seviyom Halili!
ATEŞ:
-O adamı gördüğüm yerde vurasım geliyor zaten sen geçmiş bana onun yanına gidip eğlenelim diyorsun?
AYAZ:
-Tamam ne yapalım?
Umut bir anda yanımdan kalkıp gitti.Galiba telefonuna mesaj gelmişti? Neden bu kadar hızlı gitmiştiki?
ATEŞ:
-O nereye gitti?
ARDA:
-Galiba telefonuna mesaj geldi!
Biraz oturduk saat baya geç olmuştu ama can sıkıntısından uykumuzda gelmiyordu. Umutu beklemekten sıkılmıştım .
ARDA:
-Ben bir Umuta bakıp geliyorum.
Ayağa kalkıp Umutun yanına gittim.Umut mutfakta telefonda konuşuyordu. Aslında kapı dinlemek huyum değildir ama merak etmiştim.
UMUT:
-Umrumda değil ben bu gece ikna edip yanına getiricem sende işi bitirirsin!
.......
UMUT:
-Ne demek korkuyorum? Yapıcaksın ! Böyle anlaştık?
.......
UMUT:
-Ne yaparsan yap ben bunlara yalan söylemekten bıktım! Ya beni tehdit etmekten başka birşey yapmıyor! Oysaki onu arkadaşım sanmıştım..... Hain pislik! Bu olanları bizim çocuklara anlatamam bana inanmazlar bile sonuçta hepimizin çocukluk arkadaşı.... Tamam sonra görüşürüz ben getiricem sana.
Bir anda mutfağa girip Umuta soru sormak ve kiminle konuştuğunu öğrenmek istiyordum. Umut galiba beni fark etmiş olacakki bir anda durdu. Bende uzatmanın manası yok diye mutfağa daldım.
ARDA:
-OLUM NERDESİN KAÇ SAATTİR?
UMUT:
-Sen ne zamandan beri ordasın?
ARDA:
-Anlamadım?
UMUT:
-Beni dinliyordun? Fark ettim...
ARDA:
-.........Kiminle konuşuyordun?
UMUT:
-Bunu sana söyleyemem!
ARDA:
-Ama söylemelisin! Olum tehdit ediyor falan dedin ne oluyor?
UMUT:
-SÖYLİYEMEMM!
Umut anlam veremediğim bir şekilde bağırmaya ve korkmaya başlamıştı. Galiba tartışmayı içeridekilerde duymuşlardıki hemen yanımıza geldiler.
ATEŞ:
-Neden bağırıyorsunuz?
ARDA:
-BU BİZDEN BİRŞEY SAKLIYOR!
Umut bir anda arkasında ne zamandır bulunduğunu bilmediğim silahı bana doğru tutdu.
UMUT:
-Hiç birşey anlatmicam.
AYAZ:
-NE YAPIYORSUN LAN SEN?
EFE:
-Umut oğlum saçmalama indir onu!
Umut artık korkudan ağlamaya başlamıştı. Ne yapmalıydım? Kaçmalımıydım?
UMUT:
-DEFOLUN GİDİN BURADAN!
EFE:
-Olum ev benim nereye gidim? İndir şunu adam gibi konuşalım hadiiiii!
UMUT:
-Tamam ben gidicem ama hiçbirşey sormicaksınız?
Ateş yine aptallık edip Umutun silah tutduğu elini tutdu ve silahı elinden almaya çalışıyordu.
AYAZ:
-UMUT BIRAK ŞUNU!
UMUT:
-ATEŞ BAK KAZA ÇIKICAK BIRAKKK!
Heycan ve adrenalin tavan yapmıştı herkes çığlık çığlığaydı ve sonra bir ses tek bir silah sesi...... Kendime baktığımda hayır kurşun bana isabet etmemişti. Kulağıma tek gelen ses Efe'nin son kez acı içinde bağırdığıydı.....EFE?
Arkamı dönüp Efeye bakınca gözünden yaşlar geliyordu....Kan? Karnından vurulmuştu? Peki ya kim? Kim sıktı silahı? Ateşle ,Umuta dönünce silahın Ateşin elinde olduğunu gördüm.
Ateş ,Umut yüzünden katil olmuştu. Umutun korkulu bakışlarından aslında bunu yapmak istemediğini anlıyordum ama iş işten geçmişti bile.....
ATEŞ:
-Çıkın evden ...Polis çağırın!
AYAZ:
-ABİ GELİN KAÇALIMMM!
Umut yere çökmüş ağlıyordu. Ateş Umutun elinden tutup ayağa kaldırmıştı? Halen nasıl onunla konuşabiliyorduki?
Çok geçmeden Ateşin dediği gibi yapıp evden çıktık. Her şey çok aniydi .Ateş herşeyi kendisi yapmış gibi gösterdi ama aslında gerçek katil benim gözümde Umuttu!
(BU BÖLÜM ÇOK KISA OLDU ÇÜNKÜ 2 YIL ÖNCEKİ VAKAYI ANLATMAK İÇİNDİ <3)
