အခုဆို ရိေပၚ တပ္ရင္းကေန အိမ္ျပန္လာတိုင္း
ယုယြမ္က မားႏွင့္အတူတူ ညစာလုပ္ၿပီး
ေစာင့္ေနတတ္သည္။အစကေတာ့ အဲလိုလုပ္တာသေဘာမက်ေပမဲ့ ၾကာေတာ့လည္း ေနသား
က်သြားရသည္။သူ႔ဘက္က အတင္းကာေရာ
ေခါင္းရမ္းေနရေအာင္လည္း ယုယြမ္၏
သိကၡာက ရိွေသး၏။
ပိတ္ရက္ေန့မ်ားဆို ယုယြမ္သည္ သူႏွင့္အတူ
အျပင္စာ ထြက္စားဖို႔ ပူဆာတတ္သည္။
ႏွစ္ခါေလာက္ ျငင္းခဲ့ၿပီး တတိယအႀကိမ္မွာေတာ့
ရိေပၚ သေဘာတူလိုက္ရသည္။
ညေနေျခာက္နာရီေလာက္ႀကီး သူတို႔ႏွစ္ေယာက္
ၿမိဳ႔၏ အေကာင္းဆံုး အစားအေသာက္ေတြ
ရိွသၫ့္ ေနရာကို ကားပ်ံႏွင့္ သြားလိုက္ၾကသည္။
ထိုေနရာမွာက hotelေတြေရာ စားေသာက္ဆိုင္
ေတြေရာ storeေတြေရာ ျပၫ့္သိပ္ေနကာ
အေတာ္လူစည္၏။
ယုယြမ္က သူစားခ်င္သၫ့္ ဆိုင္တစ္ဆိုင္ေရြး
လိုက္သည္။အစားအေသာက္ေတြ စားေသာက္
ၿပီးသည္ႏွင့္ စကားနည္းနည္းေလာက္ေျပာၿပီး
ျပန္ဖို႔ ရိေပၚေဆာ္ဩေတာ့ ယုယြမ္က ေနာက္
တစ္ေနရာ ကူးဖို႔ ျပင္ျပန္သည္။ဒီထိေရာက္လာၿပီး မွေတာ့ သူလည္း ျငင္းမေနေတာ့။တပ္ထဲမွာ
မရႏိုင္သၫ့္ လြတ္လပ္ခြင့္ကို အျပည့္အဝ
အသံုးခ်ဖို႔သာ ေတြးလိုက္သည္။
ဆိုင္ထဲမွ ထြက္လာသည္ႏွင့္ မိုးက စသည္း
ေတာ့သည္။ယုယြမ္က မိုးေရထဲ လမ္းေလ်ွာက္ခ်င္သည္ ဆိုလို႔ ရိေပၚမွာ နံေဘးက စတိုးဆိုင္ထဲ
ထီးတစ္လက္ ေျပးဝယ္ေပးရ၏။
ေကာင္တာမွာ ပိုက္ဆံရွင္းၿပီး ထြက္ဖို႔ အလွၫ့္၊
သူ႔ေနာက္မွာ ရပ္ေနသူ ေရွာင္းက်န႔္ကို
ေတြ့လိုက္ရသည္။
"ခင္ဗ်ား!!"
သူ႔ေအာ္သံေၾကာင့္ ေရွာင္းက်န႔္က အလန႔္တၾကား
ၾကၫ့္လာသည္။သူဝယ္သၫ့္ ပစၥည္းကို
ေက်ာေနာက္မွာ ဖြက္လိုက္ေပမဲ့ မ်က္စိလ်င္ေသာ ရိေပၚကျဖင့္ ျမင္သြားေခ်ၿပီ။
"Omega သံုး Inhibitorေတြ ဘာလုပ္မလို႔လဲ"
ေရွာင္းက်န႔္က မ်က္ေစာင္းတစ္ခ်က္ထိုးရင္း
အေရ႔ွမွာ ပိတ္ရပ္ေနသၫ့္ ရိေပၚအား ေဆာင့္တြန္းဖယ္လိုက္သည္။ဟန္ခ်က္ပ်က္သြားေသာ
ရိေပၚမွာ အေကာင္းတိုင္းႀကီး ျဖစ္ေနသၫ့္။ေရွာင္းက်န႔္အား အံ့ဩမဆံုးႏွင့္ ပါးစပ္
ေဟာင္းေလာင္းျဖင့္ ၾကၫ့္မဝ ျဖစ္ေနဆဲ။
