ရိေပၚကို အန္တီေရွာင္းေရာ၊အန္ကယ္ေရွာင္းကပါ စူးစမ္းသလို ၾကၫ့္ေနသည္။အေလးအနက္
ထားၿပီးေျပာေနတာဆိုေပမဲ့ ရုတ္ခ်ည္းႀကီးမို႔
သိပ္လက္မခံခ်င္ၾက။
"မင္းတို႔ အဆင္ေျပၾကရဲ့လား"
အန္ကယ္ေရွာင္းက သံသယအသံႏွင့္ ရိေပၚကို
ၾကၫ့္လာ၏။အနည္းငယ္ အလိုမက်မႈတို႔
ပါဝင္ေနသၫ့္အေပၚ ရိေပၚ နားလည္ေပးႏိုင္သည္။
"ကြၽန္ေတာ္တို႔ အဆင္ေျပပါတယ္ အန္ကယ္။
အခုတစ္ေလာ ကြၽန္ေတာ္ အေရးတႀကီး
လုပ္စရာေလး ရိွေနတယ္။ဒါေပမဲ့…က်န႔္ေကာက
ကြၽန္ေတာ္မရိွရင္ လုပ္ခ်င္တာ လုပ္တတ္လြန္းလို႔
အန္ကယ္တို႔ဆီ ခဏအပ္ထားခဲ့ခ်င္တာပါ"
အန္ကယ္ေရွာင္း၏ မ်က္ခံုးတစ္ဖက္က
သိသိသာသာ ျမင့္တက္သြားၿပီး အလိုမက်
စိတ္တို႔ ပိုပိုမ်ားလာသည္။
"ဆိုေတာ့…အလုပ္ရႉပ္ေနလို႔ အန္ကယ့္သားကို
ဂရုမစိုက္ႏိုင္ဘူးေပါ့။အဲ့လိုလား"
ရိေပၚ ေခါင္းကုပ္ရေခ်ၿပီ။ထိုေမးခြန္းက အမွန္ပင္ ျဖစ္ေပမဲ့ ဟုတ္တယ္လို႔ သူေျဖလိုက္ရင္
ေယာကၡမႀကီးက ရိေပၚရဲ့ သားအထိကိုပါ
အဆက္အသြယ္ျဖတ္လိမ့္မည္။
"ကြၽန္ေတာ္ အခုအလုပ္ရႉပ္တယ္ဆိုတာကလည္း
က်န႔္ေကာ အတြက္ပါပဲ အန္ကယ္။ဒါက အခု
လုပ္မျွဖစ္မွာမို႔လို႔ပါ"
"ဘာအလုပ္လဲ ေျပာျပရင္ အန္ကယ္စဉ္းစား
ေပးမယ္။မဟုတ္ရင္ေတာ့ မင္းက ဖခင္ေကာင္း
မျဖစ္ႏိုင္တဲ့လူမို႔လို႔ တို႔ေျမးေလး ေမြးရင္ေတာင္
လာေတြ့စရာ မလိုေတာ့ဘူး"
ရိေပၚ သက္ျပင္းေမာႀကီးသာ ခ်လိုက္မိသည္။
မ်က္ႏွာထား တည္ေနသၫ့္ အန္ကယ္ေရွာင္းႏွင့္
စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနသၫ့္ အန္တီေရွာင္း၏
မ်က္ႏွာကိုၾကၫ့္ရင္း ေျပာသင့္ မေျပာသင့္
ေခတၲစဉ္းစားေနရေသး၏။ၿပီးမွ သူသာ
ထုတ္မေျပာလ်ွင္ သူ႔ကို ဘယ္သူမွ ကူညီႏိုင္မွာ
မဟုတ္မွန္း သိေလေတာ့
"တကယ္ေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ လ်န႔္ဟြာေဆးမႈကို
ျပန္စစ္ေဆးေနရတာပါ"
အန္ကယ္ေရွာင္းေရာ အန္တီပါ လန႔္ျဖန႔္သြားၾက
သည္ကို ရိေပၚ ေတြ့လိုက္ရသည္။အန္တီက
မ်က္ေတာင္ေတြ ခပ္ျမန္ျမန္ပုတ္ခပ္လို႔ အၾကၫ့္
လႊဲေပမဲ့ အန္ကယ္ေရွာင္းကျဖင့္ ေဒါသထြက္သြား
ပံုပင္။သူတို႔အတိတ္ဆိုးကို တူးဆြဖို႔ ရိေပၚက
ႀကိဳးစားေနသည္ဆိုေတာ့ ေမးစရာေတြလည္း
မ်ားလာရသည္။
