ေရွာင္းက်န႔္သည္ အိပ္ေရးမဝသၫ့္ ပံုႏွင့္
အခန္းထဲမွ ေလးပင္စြာ ထြက္လာသည္။
ရိေပၚက မနက္စာအတြက္ စက္ရုပ္ေတြႏွင့္အတူ
အလုပ္ရႉပ္ေနခ်ိန္ ေရွာင္းက်န႔္ကျဖင့္ ထမင္းစား စားပြဲေပၚ ပါးအပ္လို႔ အိပ္ေနျပန္၏။
"ဘာလို႔ ဒီမွာလာအိပ္ေနတာလဲ"
"မင္းမွ အိပ္ရာထဲ မအိပ္ခိုင္းတာ"
ရိေပၚမွာ ေခ်ပစရာ စကားမရိွေတာ့။အရင္ကလည္း ေရွာင္းက်န႔္သည္ ရိေပၚ ေျခထိုးခံရင္
ဝါးလံုးနဲ႔ ျပန္ကန႔္လန႔္တိုက္သၫ့္ အမ်ိဳးအစား
ဆိုေတာ့...
"ခင္ဗ်ား မနက္စာေလးေတာ့ ထစားပါဦး။
ကြၽန္ေတာ္ မခြံ႔ေကြၽးႏိုင္ဘူးေနာ္"
သူေျပာလို႔ပင္ မၿပီးေသး။ေရွာင္းက်န႔္က No 1
စက္ရုပ္ကို ေခၚကာ ထမင္း ခြံ႔ေကြၽးခိုင္းသည္။
ရိေပၚမွာ အံ့ဩလြန္းလို႔ ပါးစပ္ပင္မေစ့ႏိုင္။
စက္ရုပ္ေတြကို ဒီေလာက္ထိ ခိုင္းစားသၫ့္လူမ်ိဳး
တစ္ခါမွ မျမင္ခဲ့ဖူးေပ။ေရွာင္းက်န႔္၏ သက္ဝင္
လႈပ္ရွားေနေသာ အပိုင္းကိုသာ ျမင္ခဲ့ရသူမို႔
အခုလို အပ်င္းတစ္လြန္းေသာ ပံုစံအား စိမ္းသက္
ေနရသည္။
"က်စ္!ေပကုန္ၿပီေလ"
စက္ရုပ္ကေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္ပါးစပ္ေပါက္ကို
လိုက္ရွာၿပီး ခြံ႔ေပးေနမွာမဟုတ္။ပထမတစ္လုပ္မွာ ပါးစပ္ေပါက္တည္ေနရာကို မွတ္သားသြားၿပီး
ေနာက္ထပ္လည္း ထိုေနရာကိုပဲ ခြံ႔ေကြၽးသည္မို႔
အိပ္ခ်င္မူးတူးႏွင့္ ေခါင္းလွၫ့္ေနေသာ ေရွာင္းက်န႔္၏ ပါးေတြပါ ေပက်ံကုန္သည္။ရိေပၚကလည္း ထိုသို႔ အေပအေတေတျြမင္ရင္ အရမ္း
အသည္းယားပင္။
အနီးနားမွ တစ္သ်ွူးထုပ္ကို ဆြဲယူကာ
ေရွာင္းက်န႔္မ်က္ႏွာတၫ့္တၫ့္ ပစ္ေပါက္ၿပီး
ပန္းကန္ကိုင္လို႔ ဧၫ့္ခန္းထဲ သြားစားေတာ့၏။
လန႔္ႏိုးသြားသၫ့္ ေရွာင္းက်န႔္ကေတာ့ သူ႔မ်က္ႏွာ
ထက္မွ ထမင္းေစ့ေတြကို သုတ္ရင္း စက္ရုပ္
ခြံ႔ေကြၽးေနဆဲ ထမင္းလုတ္အား စားလိုက္သည္။
သူ႔ေၾကာင့္ အစားပ်က္သြားတဲ့ ရိေပၚ အေပၚ အားနာရမွာလား...
Sorry ပါ။အဲ့ေကာင္မ်ိဳးကို ပိုေတာင္ရြံေသး။
