ရိေပၚ ခြင့္ယူထားသၫ့္ တစ္ႏွစ္တာက ေနာက္
ေလးလဆို ျပၫ့္ေတာ့မည္ ျဖစ္သည္။ေလးလ
အတြင္း သူ ေရွာင္းက်န႔္ကို ရဖို႔ ဘယ္လို ႀကိဳးစား
ရပါ့မလဲ...
စာခ်ဳပ္စာတမ္းႏွင့္ ပတ္သတ္ဆက္ႏြယ္ထားသည္ မဟုတ္ေလေတာ့ ေရွာင္းက်န႔္ဘက္က
ကြာမယ္ဆိုၿပီး အေဝးေျပးလိုက္တာႏွင့္ သူတို႔
ေဝးၿပီျဖစ္၏။ေစာ္ေအာ္ေလးက အရမ္းငယ္ေသး
တာေၾကာင့္ေရာ၊မိဘေတြမ်က္ႏွာ ၾကၫ့္ရေသး
တာေၾကာင့္ေရာ သူ႔အနားမွာ ေနေနတာပင္။
"မင္း ထမင္းမစားဘူးလား"
ေရွာင္းက်န႔္က သူကိုယ္တိုင္သာ ထမင္းစားရမွာ
ပ်င္းခဲ့ေပမဲ့ သူ႔သားကိုေတာ့ စိတ္ရွည္လက္ရွည္
ႏို႔မႈန္႔ေဖ်ာ္တာကို အခ်ိန္ေပးတတ္သည္။ကေလးကလည္း ေရွာင္းက်န႔္ လက္ထဲမွာဆို ပိုေပ်ာ္ၿပီး ရႊင္ပ်ေနသလိုပင္။
ရိေပၚႏွင့္ဆို ၿပိဳင္ဖက္လိုလို၊ဘာလိုလို ဆက္ဆံ
တတ္သည္။ကိုယ္ကေတာ့ သူ႔ကို မေမြးခင္
ကတည္းက ခ်စ္လိုက္ရတာ၊သူကေတာ့ အျပင္
ေရာက္တာမွ တစ္လပဲ ရိွေသးသည္ ဖေအကို
ခ်ိန္ထိုးခ်င္ေနၿပီလားမသိ။
မနက္ခင္းေတြ ေရွာင္းက်န႔္ႏွင့္ သူ အိပ္ရာထ
ေနာက္က်လို႔ ေစာ္ေအာ္က အရင္ႏိုးလ်ွင္
အိမ္ကြဲမတတ္ ေအာ္ငိုသည္။ေရွာင္းက်န႔္ နားပါေစလို႔ ေတြးၿပီး ရိေပၚက ေနာက္ေန့ေတြ
အေစာထကာ သြားေစာင့္ေပးေပမဲ့ ေရွာင္းက်န႔္ မဟုတ္ေတာ့ ငိုၿမဲငိုျပန္၏။
ထိုကတည္းက သိလိုက္သည္။ေစာ္ေအာ္က
ေရွာင္းက်န႔္ ေခ်ာ့တာမွမဟုတ္လ်ွင္ မရ။
ေရွာင္းက်န႔္ထက္ ေစာ္ေအာ္ ပိုခင္ေသာ လူကေတာ့ က်ိဳးခ်န္ပင္။က်ိဳးခ်န္ကလည္း အခုဆို
အလုပ္ကေန အေျပးျပန္လာၿပီး သူ႔တူကို လာလာ
ေခၚသြားတတ္သည္။ေျပာရမည္ဆို တစ္မ်ိဳးလံုးႏွင့္ ေစာ္ေအာ္က တၫ့္၏။အသက္ကသာ
လက္ေတာက္ေလာက္ႏွင့္ သူ႔ေခါင္းသူေတာင္
မႏိုင္ေသးေပမဲ့ ဉာဏ္ေျပးခ်က္ကေတာ့ ခ်စ္စရာ
ေကာင္းေအာင္ အမူအယာ ေပါင္းစံု လုပ္တတ္
ေနေလၿပီ။
ၾကာေတာ့ ရိေပၚ အျမင္ေတာင္ ကပ္လာသည္။
အခုလည္း ေရွာင္းက်န႔္ ေဖ်ာ္တိုက္သၫ့္ ႏို႔ဗူး
ေလးကို ပိုက္ကာ အိပ္ေပ်ာ္ေန၏။ေရွာင္းက်န႔္
ကေတာ့ သူ႔သား၏ ခ်စ္စရာ အမူအယာေလးမွာ
ၾကၫ့္မဝ ျဖစ္ေနပံုပင္။
