မိုးေရစက္တို႔သည္ အာကာတစ္ခြင္မွ ေျမျပင္
ေပၚသို႔ ျပင္းျပင္းထန္ထန္ က်ဆင္းေနသည္။
ဆူညံသၫ့္ ေလသံမ်ားကို ပတ္ဝန္းက်င္က
မည္သၫ့္အသံမွ မဖံုးလႊမ္းႏိုင္ခဲ့။
M earth ၏ မုန္တိုင္း။
သဘာဝတရားႀကီးကသာ အားပါးတရ က်ီစား
ေနေပမဲ့ လူသားမ်ားသည္ ခိုင္ခံ့သၫ့္ အေဆာက္
အဦေတြထဲ ေနကာ အဖတ္ေတာင္ မလုပ္ၾကေပ။
အစိုးရက မုန္တိုင္းရိွလို႔ အျပင္မထြက္ဖို႔
သတိေပးထားၿပီး ပတ္ဝန္းက်င္သည္ မိုးေရစက္
ေတြထဲ သာမန္ထက္ပိုကာ ေအးစက္အထီးက်န္
ေနခဲ့သည္။
ေျခာက္ကပ္ေသာ ေအာ္သံတစ္ခုသည္ မိုးသံ၊
ေလသံၾကားထဲ တိုးၫွင္းစြာ ကြယ္ေပ်ာက္
သြားသည္။အသံလာရာေနရာသည္ကား
တစ္ျခားမဟုတ္ဘဲ ယုအိမ္ေတာ္ပင္။
ယုအိမ္ေတာ္ႀကီး တစ္ခုလံုး မီးေတြအေမွာင္ခ်
ထားကာ လိႈ႔ဝွက္ခန္းတစ္ေနရာသာလ်ွင္
မီးေရာင္ရိွ၏။စမ္းသပ္ခံုေပၚ တင္ခံထားရေသာ
အေပၚပိုင္း အက်ႌဗလာႏွင့္ အမ်ိဳးသား Omega
တစ္ေယာက္၏ ေၾကာက္လန႔္တၾကား
ေအာ္သံတို႔မွာ စမ္းသပ္ခန္းထဲမွာတင္ ကြယ္ေပ်ာက္လ်ွက္။
"ရလာဒ္ ဘယ္လိုလဲ"
မွန္တစ္ခ်ပ္သာ ျခားထားေသာ စမ္းသပ္ခန္းထဲမွ
လူကို ယုသခင္ႀကီးက ေအးစက္စြာ ၾကၫ့္ေန၏။
သူ၏ ႏွလံုးသားမဲ့ေသာ အသြင္အျပင္ကို
စမ္းသပ္ခန္းထဲမွ အမ်ိဳးသားကေတာ့ ျမင္ႏိုင္
လိမ့္မည္ မဟုတ္ဘဲ ထိုအစား ေခြၽးစို႔ၿပီး
အေၾကာက္လြန္ေနေသာ သူ႔ကိုယ္သူသာ မွန္ထဲ
ျမင္ေနရမွာပင္။
"ေဆးပမာဏ ထပ္တိုးလို႔ အဆင္ေျပတယ္
သခင္ႀကီး။ဒါေပမဲ့ သူက ေဆးကို တြန္းလွန္ဖို႔
ႀကိဳးစားေနေတာ့ ထင္သေလာက္ ခရီးမေရာက္ဘူး"
ယုသခင္ႀကီး၏ ေအးစက္ေသာ အၾကၫ့္တို႔က
စမ္းသပ္ခန္းထဲမွ လူဆီသို႔ပင္။ထိုသူကလည္း
သူ႔ကို ယုသခင္ႀကီး ၾကၫ့္ေနမွန္းသိေလေတာ့
မ်က္ရည္ရႊဲလဲႏွင့္ အသနားခံသည္။
"ေက်းဇူးျပဳျပီး…"
"..."
"ေက်းဇူးျပဳျပီး…ကြၽန္ေတာ့္ကို သတ္ေပးပါေတာ့!!"
ထိုအမ်ိဳးသား Omegaက နာနာက်င္က်င္
ေအာ္ဟစ္ေန၏။မေတာင့္တင္းမႈ မရိွေသာ
သူ႔ရင္အုပ္ဟာျဖင့္ ေမာပန္းလြန္းသၫ့္ ႏွလံုး
ခုန္သံႏွင့္အတူ ေပါက္ထြက္ေတာ့မတတ္။
