My Encounter with Mr. Cold-Hearted Guy (UNDER EDITION)

Prologue

Alliesha (POV)

Araw ngayon ng Linggo, at lumabas kami ng aking pamilya para magsimba. Mabilis naman itong natapos and afterwards, dumiritso kami sa palengke.

My brother, Mark "correction, Zack, according to him" and I needed to buy supplies for our upcoming first day of school. It was going to be a big day. Grade 12 na ako, mga bes! Senior year na! Lord, please guide me sa aking mga assignments and projects.

Actually! I am already a Grade 12 student. Can you believe it? Noon iniiwasan ko talaga ang klase but now, I'm a changed person, of course.

Nakakapagtaka nga kung paano ako nakalampas pero simula ng pumasok ako sa senior high school nagsikap na ako, syempre. Kailangan ko na talagang mag-aral ng maayos para sa future ko, charot! My future is brighter than my highlighter collection.

Pagkatapos naming mamili, we went home agad. Pagdating namin, Mama and Papa were sweet as ever, habang sabay na naghanda ng aming hapunan. Sana all ganito ka-sweet no? But seriously, they're the definition of 'kilig'.

Samantala, Mark and I went straight to our rooms to prepare our things pero gusto ko pa nang moment sa makulit kong kapatid kaya sinundan ko ito.

"Mark," tawag ko sa kapatid ko.

"Ate naman! How many times do I have to tell you? Call me Zack! Mark is such a baby, sounds like a child's name," he retorted, habang nakasimangot.

"Eh, kasi 'yun ang gusto ko eh! What if I call you 'Walis Tingting' instead? Or maybe 'Dustpan'? Bagay kaya sa 'yo! Or should I call you 'Baby Shark'? I know you love that song," I teased, making his frown deepen. Hindi ko tuloy mapigilang matawa sa reaksyon niya. Grabe, ang sarap talaga asarin ang kapatid ko, it's my cardio. Best stress-reliever ever!

"Tsk. Not funny," he mumbled, but I heard him. He was probably plotting his revenge in his little head. Kumukulo na yan. I can feel it.

He fell silent, and I thought he was finally focusing on preparing his things. Finally, katahimikan! or so I thought. But I was wrong. Suddenly, a pillow came flying my way, hitting me right in the face.

"Langya talaga, ang sakit ng ilong ko, huhu!" My precious nose!

I glared at him. Ngumisi naman ito! Ang lakas naman ng loob nito. Kaya naman, hinawakan ko ang pinakamalapit na unan at buog lakas kong ibinato sa kaniya.

Boom! Direct hit! Hahaha! Serves him right! Pikon! Feel the wrath of mine! Charutt!

Babatuhin niya sana ako ng isa pang unan nang bigla kaming tinawag para sa hapunan.Nginitian ko na lang siya, at nagmamadaling lumabas saka umupo sa upuan sa dining table.

Nakita ko naman itong lumabas habang himas ang kaniyang namumulang ilong at galit na nakatingin sakin.

"Oh, pagkatapos niyong kumain, matulog na kayo nang maaga. Pareho kayong may pasok bukas," sabi ni Mama habang kumakain.

"Opo," sabay-sabay na sagot namin ni Mark, though I was still mentally replaying my glorious pillow victory. I'll cherish this moment forever.

Pagkatapos kumain ay tinulungan ko na si Mama sa mga pinagkainan. Afterwards, we both went to bed. Lord, please give us strength and patience. And maybe a little bit of luck too, bobo pa naman ako.

Kinabukasan, nagising ako sa sinag nang araw na humahalik sa mukha ko. Nag-unat ako na parang pusa, ramdam ko ang excitement na bumubulusok sa loob ko. Ito ang unang araw ko at huling taon sa Senior High.

Senior year na! Ang bilis lang ng panahon. Parang kailan lang, I was just a small kid na naglalaro sa playground, eating fishballs and kikiam. Those were the days na laro lang ang laging laman nang utak, nakakamiss.

Ginawa ko ang daily routine ko at hinanda sa sarili. Sinuot ko ang pinakabago kong uniporme, sinisigurao kong presentable ang itsur ko. Ganda ko talaga. Kahit simple lang ang uniform namin, I still manage to look stunning. Charot lang! Syempre, natural beauty 'to, mga teh. No need for filter!

Palabas na sana ako ng kwarto ko nang biglang sumulpot si Mark sa tapat ng pinto. Nakabihis na rin ito sa kaniyang uniporme bitbit ang kaniyang bag. Nakatingin lang ito sakin ng seryoso, malayo sa kapatid kong loko-loko na mabilis mapikon. Ano kaya nakain nito?

"Ate, sabay na tayo," sabi niya. Ang sungit naman ng umaga na 'to. Good morning din sa'yo, Zacky-boy.

I smiled at him. "Sure, Zack Mark." Idiniin ko talaga ang kaniyang tunay na pangalan, earning aplayful glare from him. Ang sungit ng umaga niya. Kain ka muna ng pandesal, bro.

Bumaba na kami at nakita namin sina Mama at Papa na naghihintay sa amin. Pareho silang nakangiti, mukhang good mood ang dalawa. Ano kaya ganap sa umaga na ito.

"Good morning, mga anak," Bati ni papa.

"Good morning, Pa, Ma," sagot namin.

"Good luck sa school niyo, alam kong kaya niyo yan" ngumiti sa narinig namin ni mark mula kay papa.

"Mag almusal muna tayo bago kayo pumasok," Saad ni Mama.

Sabay kaming kumain ng almusal habang pinag-usapan ang mga plano namin sa araw na ito. Excited si Mark sa kaniyang araw habang ako ay medyo kinakabahan sa huling taon ko. Mixed emotions talaga. Masaya kasi huling year na pero nakakalungkot din at the same time dahil panigurado magkakahiwalay na kami ni bruha.

After breakfast, pumasok na kami sa school. Habang papalapit kami sa school, marami akong nakikitang estudyante, karamihan ay mas bata sa akin of couse high school pa kaya sila bobo mo naman self.

Kinawayan na ako ni Mark, Bye little bro, madapa ka sana muah!

Kasalukuyan akong naglalakad sa magiging classroom ko. Habang papalapit ako ay mas lalong lumakas ng kaba ko, ramdam ko ang pawis sa mga palad ko at ang lakas ng tibok ng puso ko.

I hope I don't embarrass myself on the first day. Please, universe, be kind to me.

Kaya to self kaya, nasan na kase ang bruha, nenerbyos na tuloy ako. Kaya ko 'to! Fighting! Claim ko na ang school year na 'to!

Nakita ko pa ang mga nagkakaguluhang estudyante na nagmamadaling pumunta sa kani-kanilang classroom.

Another day, another slay. Sana walang major disaster na mangyari sa araw na ito.

Papunta na ako sa room at sakto naman nakita ko si Ellyse kaya't dali-dali akong pumunta dito. Speaking of my partner in crime! My bruha is here!

"Hoy bruha, kamusta ka?" Bati ko nito sabay yakap.

"Mabuti naman kaso nagtatampo ako kasi di mo man lang ako tinawagan," sagot ko, pouting like a five-year-old. Ngumuso naman ako sa narinig.

"Hoy wag ka ngang ngumuso diyan,putulin ko yang nguso mo eh! At saka tungkol don sa di kita matawagan, aba'y syempre walang signal sa lugar ng Lola ko kaya di kita matawagan. Duh! Common sense, bruha! Besides, I was busy enjoying my probinsya life, okay? You know, fresh air, no internet, kalabaw," Get's ko na!

Sasagot na sana ako ng biglang tumunog ang bell hudyat na para magsimula ang klase. Takbo mga teh!

Nang marinig iyon ay mabilis pa sa kabayong kumaripas ng takbo tong kaibigan kong praning at ako nama'y tanga ay nakatunganga. Ang bilis tumakbo, iniwan pa ako, literal na takbo and save yourselves talaga.

Naalimpongatan lang ako nang may bumangga saakin. As in literal na binagga ako, wala naman ako sa gitna.

"Ouch! Letche namang libro 'to," bulalas ko, rubbing my forehead.

Nang mag-angat ako ng tingin ay para akong nasa heaven, para itong anghel na bumaba mula sa langit para sakin.

Opss! Wait, hold up. Namatay naba ako at napunta sa langit? Dahil kung ganito kaganda ang makikita ko, hindi na ako magrereklamo. Pero seryoso,who is this guy? I mean, panaginip ba ito? nananaginip ba ako?Ang OA ko naman masyado libro lang yun.

"Are you done staring at me, woman?"