Elzem: Leyla Gecesi

24. Bölüm

Biz geldik 🙌🏻
Oy verdiyseniz keyifle okuyun ve benimle yorumlarda buluşmayı unutmayın ❤️

Anne olacağımı öğrendiğim o an düşündüğüm şeylerden ilki bunu becerebilecek miyim olmuştu. Ne kadar kızsak da, zaman çatışmasında doğrularını pek çok zaman tartışmaya açsak da anneliği annemizden, bize anne olandan öğrendiğimiz de bir gerçekti. Ben anneliği; annemin bu yaşıma kadar her şeyde arkamda oluşundan, düştüğümde kaldıranım oluşundan ve yorgunluğuna rağmen bizim için çabalamaktan vazgeçmeyişinden bilirdim. O yüzden ilk aklıma gelen ne kadar kızarsam kızayım onun gibi bir anne olabilecek miyim düşüncesi olmuştu. Ya yorulursam, ya beceremezsemdi endişem.

İlk endişelerim düşüncelerim bunlarken sonrasında ise bunun üzerine uzunca düşünecek zamanım olmamıştı. Öğrenişimin üzerinden çok da uzun bir zaman geçmemişken önce Gözde ile karşılaşmış ardından annemin hamileliğimi Akın'a haykırışıyla kalakalmıştım. Benim kontrolümün dışında ilerleyen koca günün yükü üzerime binmiş ve sıcakların da etkisiyle en son Akın'ın herkese meydan okuduğu o sokakta kucağına yığılmıştım.

Şimdi ise yumuşak bir zeminde, gözlerim kapalı bir halde, Akın'ın olduğuna emin olduğum yumuşak dokunuşlarıyla tatlı bir dinlence halindeydim. Öyle tatlı bir uyku haliydi ki gözlerim bir an olsun açılmak istemiyordu.

''Güzelim.'' Deyişini hissettim önce. O tok sesine yayılan adımın kadife hissi bırakan tatlı dokunuşu içimi gıdıkladı sanki. Sonra diğer eli karnıma doğru gitti. Saçlarımdaki eli de karnıma doğru indiğinde parmak uçları karnımın üzerinde birleşti ve bir karnımdaki bir noktayı adeta daire içine aldı. ''Annenin içinde nerelerdesin şu an bilmiyorum ama ben baban olarak sana söz veriyorum annenin ve senin içinde olduğunuz daha huzurlu bir dünya kuracağım bizim için.'' Sözleri karşısında dudaklarımın istemsizce yukarı doğru kalkışına engel olmadım. Annemin sözleri ve bugün olanlar ona öylesine dokunmuş olmalı ki onunla tanışma evresinde söylediği ilk şey söz vermek olmuştu. Alnı karnıma doğru düştüğünde ellerim hiç düşünmeden saçlarını buldu. Kalkacak gibi olduğunda saçlarını severcesine olan dokunuşlarımla geri uzandı.

Gözlerimi araladığımda bir hastane odasındaydım. Başı karnımın üzerindeydi ama ağırlığı bir tüyden daha azdı. Ağırlığını vermekten bile çekindi.

Yumuşacık, endişeli bakışlarıyla ''İyi misin?'' diye sorduğunda başımı olumlu anlamda salladım. Muhtemelen kendimden geçer gibi olduğumda Akın hiç beklemeden beni hastaneye getirmişti. Çok kısa bir aralık yoktu bende ve ben o süreyi evde yatağımdayım sanıyordum. Gözlerimi açtığımda kendimi hastanede bulmak beklediğim bir şey değildi.

Başını usulca karnımdan kaldırdığında hemen yanı başıma oturdu ve ellerimi ellerinin arasına aldığında parmaklarımın üzerinden öptü. Doğrulmak istediğimde benden önce davranıp yastığımı düzelterek beni oturur pozisyona getirdiğinde ''Gelmemize gerek var mıydı?'' Diye sordum.

''Vardı.'' Dedi hiç şüphe duymadan. ''Hatta öğrendiğin ilk an bana söyleseydin çoktan gelmiş olmamız gerekiyordu.''

Ondan gizlediğimi düşünmesini istemediğimden ''Sabah öğrendim.'' Dedim hızlıca. ''Gerçekten bugün eve geldiğimde söyleyecektim zaten. Telefonda söylemek istemedim sadece.''

Tam o sırada kapının tıklanıp açılmasıyla içeri bir doktor ve bir hemşire girdi. ''Merhaba.'' Dedi güler yüzüyle. ''Biraz daha iyi misiniz?''

Başımı olumlu anlamda sallarken ben de tebessüm ettim. Elindeki kağıtlara bakarken konuşmaya devam etti. ''Eşiniz durumunuzdan bahsetti. Hamileliğinizi yeni öğrenmişsiniz sanırım. Yaptığımız testlerde de çıkan değerler hamileliğinizi doğruluyor. Tebrik ederim.'' Kısa bir an yüzüme bakıp tepkimi görmek ister gibi kaldığında tebessüm ettim. Akın'ın elimi tutan elleri biraz daha sıkı kavradı. Hamileliğimi öğrenmiştim fakat doktordan böyle kesin bir sonuç almak sanki yerleşmekte olan parçaları daha çabuk yerine koydu. Elindeki dosyaları hemşiresine uzattığında elinin altındaki sandalyeyi ultrasona doğru ayarladı. ''Kesenin gelişimini öğrenmek için bir kontrol edelim bakalım.''