I can do it with a broken heart | Mabbie

Proloog; 4

De repetitieruimte was gevuld met de klanken van hun muziek, elke noot weerkaatste tegen de muren, vol verwachting voor de aanstaande theatertour. Ze waren nog maar een week verwijderd van hun eerste optreden, en de spanning begon langzaam zijn tol te eisen. Maar het was niet alleen de druk van het naderende concert die op Matthyas drukte. Er was iets diepers, iets dat hij al wekenlang probeerde te verbergen.

Ze waren halverwege hun setlist toen ze begonnen aan een nummer dat bijzonder veel voor Matthyas betekende-*Cupido*. Het was een nummer dat hij samen met Raoul had geschreven, in een tijd waarin alles nog goed was tussen hen. De melodie, de woorden, alles aan het nummer herinnerde hem aan de momenten die ze samen hadden gedeeld, aan de liefde die ze hadden opgebouwd en uiteindelijk hadden verloren.

Matthyas zette de eerste noten in, zijn stem breekbaar maar helder. De muziek vulde de ruimte, de zachte akkoorden van Koens gitaar mengden zich met de weemoedige klanken van Milo's piano en het ritme van Robbie's drums. Maar naarmate het nummer vorderde, begon Matthyas' stem te trillen. De woorden, ooit een uiting van zijn liefde, voelden nu als scherpe messen die door zijn hart sneden.

Hij probeerde door te zingen, probeerde de controle te behouden, maar het was alsof de muziek zelf tegen hem samenspande. Elke zin bracht een nieuwe golf van herinneringen met zich mee, en toen hij bij het refrein kwam, brak er iets in hem. Zijn stem stokte, de woorden verstikten in zijn keel, en voordat hij het wist, stroomden de tranen over zijn wangen.

De muziek stopte abrupt. Koen, Milo, en Robbie keken naar Matthyas, hun instrumenten stil, hun gezichten vol bezorgdheid. Matthyas deed een wanhopige poging om de tranen weg te vegen, maar ze bleven komen, oncontroleerbaar en verwoestend.

Robbie stond als eerste op en liep naar Matthyas toe. Hij legde een hand op zijn schouder, zachtjes, bijna alsof hij bang was dat Matthyas zou breken als hij te hard zou duwen. "Matt... moet ik Raoul bellen? Misschien kan hij je komen ophalen. Het lijkt alsof je hem nodig hebt."

Matthyas verstijfde bij het horen van Raouls naam. Zijn hart bonsde in zijn borst, en hij schudde snel zijn hoofd, de paniek duidelijk in zijn ogen. "Nee, nee, dat hoeft niet," stamelde hij, zijn stem gebroken door de tranen. "Raoul... hij is weg. Hij is met een vriend... een goede vriend. Hij... hij is er nu niet."

De andere bandleden wisselden bezorgde blikken. Ze voelden dat er iets niet klopte, dat er meer aan de hand was dan Matthyas toegaf. Ze hadden al dagen het gevoel dat er iets mis was, maar dit moment bevestigde het voor hen. Iets in Matthyas' stem, in de manier waarop hij sprak over Raoul, zei hen dat dit niet gewoon vermoeidheid of stress was.

Milo keek Matthyas aan, zijn ogen vol medeleven. "Matt, je hoeft het ons niet te vertellen als je er nog niet klaar voor bent, maar we maken ons zorgen om je. Wat er ook aan de hand is, je hoeft het niet alleen door te maken."

Matthyas schudde opnieuw zijn hoofd, zijn stem nauwelijks meer dan een fluistering. "Ik... ik kan het gewoon niet. Het is te veel. Maar ik moet doorgaan, we hebben dit optreden... en ik kan jullie niet laten zitten."

Koen stapte naar voren en legde zijn hand bovenop die van Robbie, nog steeds rustend op Matthyas' schouder. "Matt, het optreden is belangrijk, ja. Maar jij bent belangrijker. Als je een pauze nodig hebt, als je tijd nodig hebt... wij staan achter je, wat je ook besluit."

Matthyas knikte zwakjes, zijn ogen nog steeds vol tranen. Hij wist dat ze gelijk hadden, dat hij eigenlijk tijd nodig had om te helen, maar de gedachte aan het teleurstellen van zijn vrienden, van zijn band, voelde als een extra last op zijn schouders. Hij wilde sterk zijn, wilde doorgaan, maar het leek alsof elke stap voorwaarts meer pijn deed dan de vorige.

Na een paar lange seconden van stilte, haalde hij diep adem en veegde met trillende handen de laatste tranen van zijn gezicht. "Het spijt me," fluisterde hij. "Ik weet dat jullie je zorgen maken, en dat waardeer ik echt. Maar laten we doorgaan... ik moet dit nummer afmaken. Voor mezelf."

De anderen keken hem aan, hun ogen vol twijfels, maar ze knikten uiteindelijk. Milo nam weer plaats achter de piano, Koen pakte zijn gitaar, en Robbie ging terug naar zijn drumstel. Ze begonnen het nummer opnieuw, deze keer met nog meer zorg en voorzichtigheid, hun spel zacht en ondersteunend.

Matthyas zong opnieuw, zijn stem nog steeds breekbaar, maar er zat een rauwe eerlijkheid in die hun allemaal raakte. De tranen waren nog steeds in zijn ogen, maar hij dwong zichzelf om door te gaan, elke noot als een kleine overwinning op de pijn die hij voelde.

Toen het nummer eindigde, was de stilte in de ruimte voelbaar, gevuld met de onuitgesproken emoties die in de lucht hingen. Matthyas' ademhaling was zwaar, maar hij voelde zich een beetje lichter, alsof hij een stukje van de last die hij droeg had kunnen delen, al was het maar voor even.

De repetitie ging verder, maar er hing iets nieuws in de lucht-een begrip, een onuitgesproken belofte van steun. En hoewel Matthyas zich nog steeds verloren voelde, wist hij dat hij niet alleen was, dat zijn bandleden er voor hem waren, zelfs als hij nog niet klaar was om alles te delen. Het was een kleine troost, maar in dit moment was het precies wat hij nodig had om door te gaan.