I can do it with a broken heart | Mabbie

Hoofdstuk 21: Koud

De avond was verder in stilte verstreken, maar het gewicht van de eerdere kus hing nog altijd in de lucht tussen hen. Robbie zag de vermoeidheid in Matthyas' ogen, hoe zijn lichaam begon te verslappen van de uitputting die hij al zo lang met zich meedroeg. Hij stond op van de bank en trok Matthyas zachtjes mee omhoog. "Kom," zei hij zachtjes, "laten we lekker gaan slapen."

Matthyas knikte zwijgend en volgde Robbie naar de slaapkamer. Daar aangekomen, begon hij zich uit te kleden, iets wat hij normaal gesproken in het donker of met zijn rug naar Robbie toe zou hebben gedaan. Maar deze keer was het anders. Voor het eerst sinds Robbie zich kon herinneren, liet Matthyas zijn shirt op de grond vallen en kroop zonder het weer aan te trekken het bed in. Het was een klein gebaar, maar het vertelde Robbie meer dan woorden ooit zouden kunnen.

Matthyas' lichaam voelde koud toen hij onder de dekens kroop, zijn huid bijna ijzig tegen de warme lakens. Robbie merkte het meteen op en trok het dekbed verder over Matthyas heen, zodat hij volledig ingepakt was. Vervolgens kroop hij naast hem in bed, zonder aarzeling sloeg hij zijn armen om Matthyas heen, trok hem dicht tegen zich aan, in een poging hem met zijn eigen lichaamshitte op te warmen.

Matthyas leunde tegen Robbie aan, zijn lichaam nog steeds rillend van de kou die diep in hem leek te zitten, zowel van buiten als van binnen. Hij voelde zich veilig in Robbie's omhelzing, maar de kou leek moeilijk weg te krijgen.

Robbie merkte hoe Matthyas licht begon te rillen en fluisterde geruststellend in zijn oor: "Het is oké, Matthy. Ik ben hier. Je bent veilig."

Hij drukte een zachte kus op Matthyas' slaap, zijn lippen lingerend tegen de koude huid in een poging om wat van zijn warmte over te brengen. Het was een klein gebaar, maar een dat gevuld was met zoveel zorg en liefde dat Matthyas er bijna van moest huilen.

De rillingen leken langzaam te verminderen onder Robbie's aanhoudende warmte en geruststelling. Matthyas ontspande zich beetje bij beetje, zijn ogen sluitend terwijl hij luisterde naar het ritme van Robbie's ademhaling. Het was alsof die geluiden hem een anker gaven, iets om zich aan vast te houden terwijl hij langzaam wegzakte in een slaap die hij al zo lang had gemist.

Robbie hield Matthyas dicht tegen zich aan, voelde hoe zijn ademhaling uiteindelijk dieper en regelmatiger werd. Hij kon de scherpe botten van Matthyas' mager geworden lichaam tegen zijn eigen huid voelen, een pijnlijk bewijs van alles wat Matthyas de afgelopen tijd had doorstaan. Maar zelfs nu, in deze kwetsbare staat, was er iets geruststellends aan hoe Matthyas zich eindelijk volledig overgaf aan de slaap, zijn lichaam tegen Robbie aan gedrukt.

Robbie drukte nog een laatste kus op Matthyas' slaap, zijn ogen vochtig van de emotie die hij voelde. "Ik zal er altijd voor je zijn, Matt," fluisterde hij, hoewel hij wist dat Matthyas hem waarschijnlijk niet meer kon horen. "Je hoeft dit niet alleen te doen."

En met die woorden sloot ook Robbie zijn ogen, zijn armen nog steeds beschermend om Matthyas heen geslagen. Hij wist dat er nog een lange weg voor hen lag, maar voor nu, in dit moment, voelde het alsof ze samen iets hadden overwonnen. En dat was genoeg om hem met een gerust hart de nacht in te laten glijden, vastbesloten om Matthyas te helpen door elk obstakel dat nog voor hen lag.