Kim's POV
Days passed. Hindi pa dumating si Xian para suyuin ako at makipag bati. Nanapanibago dati rati pag may tanpuhan kami ay nangungulit siya sa kin hanggang makipagbati ako sa kanya. Pero bakit ngayon nagawa niya akong tiisin, tiisin wag makita at makausap.
Tsh.
Magagalit na talaga ako sa kanya. Urgh. Nakaka inis, wala akong kasama sa resto. Nakakabagot buti na lang at maraming customers kasi nagiging busy ako kahit paano, para ndi mag-isip ng kung ano.
Ah. Marah? - tawag ko sa secretary ni Xian. Itatanong ko lang kung dumating na boss niya.
Yes ma'am? - sagot naman niya at pumasok siya sa office ko. Bukas kasi kaya nakita kung napadaan.
Si sir Xian mo dumating na ba? - tanong ko.
Ay, hindi pa po ma'am. Pero sinabi darating daw po siya para kunin iba niyang mga gamit. - sabi pa ni Marah.
Teka, anong kukunin niya mga gamit niya? Bakit daw? - usisa ko pa kay Marah.
Hindi ko po alam, ms. Kim. Pina iipon lang sa akin ang sabi dadaanan na lang daw niya. - sagot niya pa. Bakit namn kaya pinahahakot mga gamit niya? Aalis ba siya iiwan ako dito mag-isa lang.
Hm, if ever na dumating siya just tell him na dumaan dito. May ipapa kita akong new marketing techniques . Ipapa approved ko lang, since partner naman kami dito. - formal kung sabi. Wala naman talaga akong new proposal eh. It just gusto ko siya tanungin kung bakit siya aalis at hinahakot ang mga gamit niya.
Sige po ms. Kim. - sagot pa niya.
Thanks, you can go now. - sabi ko.
Sige po miss. - sagot niya saka lumabas at sinara ang pintuan.
Nakaka inis naman, ganun ba yun kagalit yung tipong nabibigla ka na lang sa mga desisyon niya?
Basta basta na lang aalis?
Hindi ako maka concentrate sa mga paper works ko. Nakaka inis. Umikot ikot lang ako dito sa opisina ko.
Hayssst!
Bakit ako nagkakaganito?
Nakakalito. Naiinis ako knowing na aalis siya tapos paano naman ang magkasama naming ipinundar. Sana hindi na siya nakisosyo kung mang-iiwan din naman.
Urgh.
Xian's POV
I'm on my way to our restaurant. Para i-pick up ilan sa mga gamit ko. Remember mahahati ang oras ko sa negosyo namin ni Kim at sa company.
Ngayon kasi ang start ng pasok sa office. Kaya kakailanganin ko yung ibang mga kahamitan ko doon.
Sa loob ng ilang araw hindi ako nagpakita at nagparamdam kay Kim, para naman makapag-isip isip at syempre umaasa na baka mamiss din kahit paano.
Ni walang text o sign na hinahanap ako. Siguro galit paren dahil sa nasabi ko noong gabi na naglasing siya.
Pero hindi naman niya ako naiintindihan. Siya ang nagbigay malisiya sa sinabi ko. Nag-aalala lang naman ako sa kanya ha! Pero ganun talaga. Ayaw niya na nag-aalala ako para sa kanya.
Pagkapasok ko sa resto ay agad ako sinalubong ni Marah. Secretary ko.
Good morning sir. - bati pa niya.
Hmm. Maraming customers ah? - sambit ko pa. Nilibot ko ang tingin ko maraming tao, nakaka tuwa. Pwede n kami mag- expand.
Oo nga ho. Anyways lahat po ng inutos niyo nagawa ko na. Handa na po ang mga gamit niyo. - sabi pa ni Marah habang naglalakad kami papasok ng opisina ko.
