Συνέβη εκείνα τα Χριστούγεννα

Κεφάλαιο 5.

Καθόταν σε αναμμένα κάρβουνα όλη το βράδυ. Κοίταζε συνέχεια το κινητό της, αλλά ο Τριστάν δεν κάλεσε ποτέ. Απογοητεύτηκε, πίστεψε για μία στιγμή πως είδε στα μάτια του ένα ψήγμα ενδιαφέροντος και πως θα την καλούσε, αλλά έκανε λάθος. Αναρωτήθηκε αν η Βανέσα θα μπορούσε να τη βοηθήσει, μπορεί να είχε κάποιον φίλο ή έναν ξάδερφο που να μπορούσε να σταθεί δίπλα της σε αυτή την τρέλα και να τη γλιτώσει από την οικογένειά της. Τουλάχιστον κοιμήθηκε βαριά το βράδυ, το πάθαινε αυτό όταν η ζωή της ήταν στα κάτω της γιατί ήταν ο τρόπος της να προστατευτεί. Κατάφερε και να αποφύγει τις πολλές κουβέντες στο τηλέφωνο με τη μητέρα της, κάτι που έκανε τη Δευτέρα της πιο ανεκτή, αν και λίγες κουβέντες ήταν υπεραρκετές για να νιώσει αγανάκτηση.

Έφτασε έξω από τη δουλειά της στις οχτώ και είκοσι μα ο Τριστάν δεν ήταν εκεί. Δεν το έβαλε κάτω, το ραντεβού τους ήταν στις οχτώ και μισή που σήμαινε πως μπορούσε να περιμένει δέκα λεπτά ακόμα. Ήπιε μια γουλιά από τον καφέ της και ακούμπησε την πλάτη της στον τοίχο του κτιρίου όπου βρισκόταν τα γραφεία. Κοιτούσε κάθε μισό λεπτό το ρολόι της ώσπου παραδόθηκε ηττημένη αφού ο Τριστάν ήταν άφαντος.

Πέταξε τον καφέ της στα σκουπίδια κι ετοιμάστηκε να μπει στο κτίριο, όταν τον είδε να πλησιάζει από μακριά. Κουβαλούσε ακόμα τα πράγματά του και φαινόταν τρομερά κουρασμένος. Της χαμογέλασε και η Αμέλια ξεφύσησε ανακουφισμένη που τον έβλεπε.

«Χάλια φαίνεσαι», του είπε, με πειρακτικό τόνο.

«Πέρασα όλο το πρωί στο τμήμα», απάντησε με ένα χασμουρητό. «Δε με συνέλαβαν, πήγα να μιλήσω στον τύπο που ανέλαβε την υπόθεσή μου. Με πήρε στις πέντε το πρωί να μου πει ότι βρήκε μια τσάντα κι ήθελε να βεβαιωθεί ότι ήταν δική μου. Έφυγα από το πανδοχείο, πήγα στο τμήμα, και κατέληξα να κοιμάμαι σε μια καρέκλα», έσπευσε να της εξηγήσει, φοβισμένος μην τυχόν πιστέψει το χειρότερο γι' αυτόν.

«Βρήκαν κάτι;»

«Δυστυχώς, όχι, δεν ήταν δική μου η τσάντα. Θα βρεθεί η άκρη αλλά, ως τότε, έχουμε μια συμφωνία να κλείσουμε», αποκρίθηκε με μισό χαμόγελο.

Η Αμέλια δεν έκρυψε τον ενθουσιασμό της. Δεν έχασε καιρό, έστειλε ένα μήνυμα στη Βανέσα πως θα καθυστερούσε λιγάκι κι έκανε νόημα στον Τριστάν να την ακολουθήσει στο μικρό καφέ στο απέναντι πεζοδρόμιο. Κάθισαν μέσα γιατί το κρύο ήταν αβάσταχτο και ζήτησαν από έναν καφέ και πρωινό.