Συνέβη εκείνα τα Χριστούγεννα

Κεφάλαιο 26.

Η Σοφί πλησίασε τον Τριστάν με αργό βήμα κι ένα χαμόγελο που έσταζε ειρωνεία. Δεν καταλάβαινε γιατί αντιδρούσε έτσι αφού ήταν δική της απόφαση να χωρίσουν οι δρόμοι τους. Τώρα έκανε λες και την απατούσε εκείνος, λες και ήταν αυτός που την πέταξε από το σπίτι που μοιράζονταν... μόνο που οι ρόλοι δεν ήταν αντεστραμμένοι, όπως θα ήθελε εκείνη, αλλά η αλήθεια ήταν απλή και ξάστερη. Τον πρόδωσε. Κι η προδοσία της πόνεσε γιατί μπορεί η σχέση τους να έδειχνε πως όδευε προς το τέλος της, αλλά από το μυαλό του δεν πέρασε ποτέ να πάει με άλλη γυναίκα όσο ήταν μαζί.

«Χαίρομαι που φαίνεσαι ευτυχισμένος», ήταν το πρώτο πράγμα που του είπε, αλλά ήταν προφανές ότι έλεγε ψέματα.

«Δε φαίνομαι απλά, είμαι», τη διόρθωσε χαμογελώντας. «Πως είσαι;» θέλησε να μάθει. Δεν ήταν κακός άνθρωπος. Μπορεί να του κομμάτιασε την καρδιά αλλά νοιαζόταν κι αυτό δε θα άλλαζε.

«Μια χαρά. Σε σκεφτόμουν και την οικογένειά σου, επίσης, είναι τα πρώτα Χριστούγεννα που δε θα τα περάσω μαζί σας».

Μπορεί για χατίρι της να μετακόμισε στο Παρίσι και να άφησε τη δουλειά του στην εταιρεία του πατέρα του, αλλά ο όρος του για να την ακολουθήσει ήταν να επιστρέφουν στις γιορτές. Τουλάχιστον αυτό της το χρωστούσε, δεν περνούσε τα Χριστούγεννα χωρίς την οικογένειά του. Για εκείνη οι γιορτές δεν είχαν σημασία, είχε μάθει να μην τις αγαπά, οπότε δεν στερούταν τίποτα, έτσι του έλεγε, έρχομαι για να μη στερηθείς αυτό που εγώ δεν αγαπώ.

«Θα τους δώσω τα χαιρετίσματά σου, φεύγω αύριο για Νάντη, θα επιστρέψω μετά την πρωτοχρονιά».

«Μήπως να έρθω μαζί σου; Να τους δω και ίσως-»

«Ευχαριστώ, αλλά όχι, δεν έχει νόημα να έρθεις», τη διέκοψε με χαμόγελο.

«Θα έρθει το νέο σου αμόρε μαζί σου;» σάρκασε η Σοφί.

Την παρατήρησε για λίγο. Φαινόταν θλιμμένη. Δεν της βγήκε όπως το περίμενε η σχέση της για την οποία τον άφησε και τώρα έπρεπε να αντιμετωπίσει δύο πράγματα που μισούσε και φοβόταν: τον εαυτό της και τη μοναξιά. Σκέφτηκε πως ήταν δύσκολο να διαγράψει τέσσερα χρόνια αλλά από την άλλη, ήταν πολύ ευκολότερο να ξεκινήσει κάτι νέο με την Αμέλια. Όλα ήταν εύκολα και όμορφα με την Αμέλια. Δε χρωστούσε το παραμικρό, πια, στη Σοφί- ούτε καν μια εξήγηση, ή απάντηση, για το τι θα έκανε με τη ζωή του κι αν η Αμέλια θα τον ακολουθούσε στη Νάντη για τις γιορτές.