Συνέβη εκείνα τα Χριστούγεννα

Κεφάλαιο 24.

Το χιόνι δεν έλεγε να σταματήσει να πέφτει και πλέον κάλυπτε μεγάλες επιφάνειες του δρόμου. Το πάρκο κοντά στο σπίτι της ήταν ντυμένο στα λευκά και τα μονοπάτια του γλιστρούσαν, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να εμποδίσει τη βόλτα που ήθελαν να κάνουν. Η Αμέλια προχωρούσε κρατώντας αγκαζέ την αδερφή της και πιο μπροστά περπατούσαν ο πατέρας τους μαζί με τον Τριστάν. Έχαναν το βήμα τους πού και πού, ξεσπούσαν σε γέλια, αλλά η μελαγχολία και η νευρικότητα έμπαινε ξανά ανάμεσά τους και έπαιρνε μακριά τη χαρά.

«Μου είπε πως με ζήλευες από μωρό». Τη σιωπή έσπασε η Αγάπη. Κράτησε το βλέμμα της στο έδαφος, όχι από προσοχή, αλλά από ντροπή γιατί πλέον δεν ήξερε ποια ήταν η αλήθεια. «Πως δε με ήθελες στη ζωή σου», συνέχισε, η φωνή της ένας ψίθυρος. «Μου έλεγε πως προσπαθούσες να με χτυπήσεις όταν ήμουν μωρό και πως ό,τι έκανε το έκανε για να είμαι ασφαλής».

Η καρδιά της Αμέλια σφίχτηκε. Αυτό το "γιατί" τη βασάνιζε για χρόνια αλλά πλέον όχι και τόσο. Πλέον ήξερε πως το γιατί και δεν ήταν δικό της φταίξιμο. Μακάρι να μπορούσε να δεθεί με τη μητέρα της- το ήθελε όσο τίποτα άλλο στον κόσμο- αλλά κι εκείνη αποφάσισε εξαρχής πως δε θα δενόταν μαζί της και πως δε θα την αγαπούσε όσο της άξιζε. Θυμόταν πράγματα και λόγια, καταστάσεις που είχε θάψει το υποσυνείδητο, και το πρόβλημα ξεκίνησε πολύ πριν γεννηθεί η Αγάπη. Πόσο μπορούσε να κατηγορήσει την αδερφή της; Σίγουρα όχι τόσο όσο τη μητέρα και τον πατέρα τους. Έτσι έμαθε, να μην την αγαπά, από παιδί της είπαν πως ήταν εχθρός της. Ήταν θαύμα που είδε λίγο πιο καθαρά τα πράγματα τώρα, αλλά ήταν τόσα που δεν ήξερε...

«Δε με άφηνε να σε δω καν, Αγάπη. Δεν τολμούσα να μπω στο δωμάτιό σου κι όταν το έκανα, ήταν όταν εκείνη έκανε μπάνιο ίσα-ίσα για να σου ρίξω μια ματιά γιατί ήθελα να γνωρίσω την αδερφή μου. Δεν θέλησα ποτέ να σου κάνω κακό, αλλά η αλήθεια είναι πως ζήλευα την αγάπη που σου έδειχναν, ειδικά τη δική της αγάπη που δεν την ένιωσα ποτέ».

«εγώ πάντα σε ζήλευα, όμως», παραδέχτηκε ντροπιασμένη. «Ήθελα να γίνω σαν εσένα, ίσως και καλύτερή σου, και μου καλλιέργησε αυτή την ανάγκη. Την άφησα. Έπρεπε να συμπεριφερθώ πιο ώριμα».

«Ίσως θα έπρεπε κι εγώ να σε πλησιάσω αλλά ένιωθα τον αρνητισμό σου και-»

«Δε φταις εσύ, Αμέλια», τη διέκοψε λυπημένη. «Ήμουν όντως έγκυος», της είπε, ξαφνιάζοντάς την. «Ήταν του Πιέρ αλλά το έχασα λόγω άγχους». Οι καυτές τους ανάσες μετατράπηκαν σε σύννεφα μπροστά στα πρόσωπά τους. Η καρδιά της Αμέλια σφίχτηκε και ένιωσε να ανακατεύεται λιγάκι. «Ήθελα να σε εκδικηθώ γιατί δε με αγαπούσες», έκλαψε η μικρή της αδερφή. «Όταν ο Πιέρ άρχισε να με φλερτάρει, βρήκα την τέλεια ευκαιρία να το κάνω. Η αδερφή σου δε σε αγαπάει, νομίζει πως είναι καλύτερη από σένα... έτσι μου έλεγε η μαμά και ήθελα τόσο πολύ να αποδείξω πως μπορούσα να σου πάρω ό,τι είχες γιατί εγώ ήμουν καλύτερη». Σήκωσε το πρόσωπό της προς το χιόνι που έπεφτε και άνοιξε τα χέρια της διάπλατα. «Και τώρα σου έδωσα πραγματικό λόγο να με μισείς γιατί την άφησα να μπει στο μυαλό μου», μουρμούρισε. «Με πονούσε το γεγονός πως η αδερφή μου με μισούσε και ήθελε το κακό μου, αλλά ήταν όλα ψέματα. Αναρωτιέμαι αν ποτέ θα μπορέσουμε να το ξεπεράσουμε όλο αυτό».