Συνέβη εκείνα τα Χριστούγεννα

Κεφάλαιο 20.

Οι προετοιμασίες του γάμου της Αγάπης με τον Πιέρ έπρεπε να γίνουν σε χρόνο ρεκόρ που σήμαινε πως δεν υπήρχε περίπτωση ξεκούρασης. Τα πρωινά ξυπνούσαν από τις εφτά, και επέστρεφαν σπίτι το βράδυ, αλλά τουλάχιστον βρήκαν έναν χώρο που ικανοποιούσε τη νύφη και την τσέπη του γαμπρού που μάλλον θα αναλάμβανε όλα τα έξοδα γιατί η Αμέλια δήλωσε πως δεν υπήρχε περίπτωση να δώσει χρήματα. Την αγριοκοίταξε η μάνα της αλλά δεν είπε κάτι γιατί ο Πιέρ τις διαβεβαίωσε πως δεν υπήρχε λόγος να ζητάνε λεφτά από εκείνη. Τα είχε καλυμμένα, όλα, είπε με καμάρι. Ένα πράγμα σήμαινε αυτό, οι γονείς του θα έβαζαν βαθιά το χέρι στην τσέπη. Αναρωτήθηκε αν γνώριζαν ποια παντρευόταν το καμάρι τους. Η μητέρα του αγαπούσε την Αμέλια πολύ και ήλπιζε πως ο γιος της θα έφτιαχνε οικογένεια μαζί της, αλλά να που τελικά την οικογένεια θα την έφτιαχνε με την αδερφή της κι όχι με την ίδια.

Ήταν η μέρα που έπρεπε να διαλέξει νυφικό η Αγάπη. Δεν ήθελε να πάει μαζί της. Θα της ζητούσε να μείνει πίσω στο σπίτι με τον Τριστάν- έτσι κι αλλιώς στον γάμο σαν καλεσμένη θα πήγαινε...αν πήγαινε... ασχολήθηκε ήδη πολύ και χωρίς λόγο...

«Αγάπη, δε θα έρθω μαζί σας, ο Πιέρ ξέρει που να σας πάει για να βρεις νυφικό», της είπε, όσο ευγενικά μπορούσε, ενώ συμμάζευαν μαζί το σπίτι.

Ήταν από τις λίγες φορές που έκαναν κάτι παρέα και δεν μπορούσε να μην παραδεχτεί πως της άρεσε γι' αυτό αισθάνθηκε άσχημα που την άφηνε μόνη. Κάτι άρχισε να αλλάζει μεταξύ τους. Η Αγάπη έμπαινε ανάμεσα σε εκείνη και τη μητέρα τους συχνά και έκοβε τη φόρα στη Σία όταν ήθελε να βγάλει το άχτι της στην μεγάλη της κόρη. Το εκτιμούσε πολύ αλλά δεν μπορούσε να μην αναρωτηθεί μήπως το έκανε γιατί ήθελε κάτι από εκείνη.

Όταν της είπαν πως θα αποκτήσει αδερφή η χαρά της ήταν απερίγραπτη, το ήθελε πολύ και έκανε σενάρια για το πως θα μεγάλωναν παρέα, πως θα έφτιαχνε η μία τα μαλλιά της άλλης και πως θα γινόντουσαν οι καλύτερες φίλες. Τίποτα, όμως, από αυτά δεν έγινε πραγματικότητα. Δεν την άφηναν να την αγγίξει, την κρατούσαν σε απόσταση, άρχισαν να την ξεχνούν όσο μεγάλωνε το αγγελούδι τους και στο τέλος, αντί για φίλες έγιναν δύο αντίζηλες που δεν άντεχε να βρίσκεται η μία κοντά στην άλλη.

Της φάνηκε ότι είδε πανικό στο βλέμμα της μόλις ξεστόμισε αυτές τις λέξεις. «Σε παρακαλώ, έλα μαζί μου», ψιθύρισε, κοιτώντας πάνω από τον ώμο της. «Ξέρεις πως η μαμά έχει απαίσιο γούστο και θα με αναγκάσει να αγοράσω το χειρότερο νυφικό. Δεν μπορείς να της πεις όχι εύκολα!»