Κεφάλαιο 6.

557 100 55
                                        

Η τηλεόραση έπαιζε μια ρομαντική ταινία. Κάθονταν στον καναπέ, ο καθένας με ένα μπολ μπροστά του που είχε μέσα οτιδήποτε μπορούσε να τους κάνει να νιώσουν όμορφα. Της Αμέλια είχε ανακατεμένα γαριδάκια και πατατάκια με σοκολατένιες λιχουδιές, ενώ ο Τριστάν τα κρατούσε χωριστά. Το χάος με την τάξη, μόνο στην πραγματικότητα, το αντίθετο ίσχυε. Το χάος ήταν εκείνος που μετέτρεψε το δεύτερο υπνοδωμάτιο σε αποθήκη με τα πράγματά του που έφερε από το σπίτι της Σοφί. Παραλίγο να πάθει εγκεφαλικό όταν της έδειξε που έβαλε τα πράγματά του, αλλά το έκρυψε επιμελώς, και υποσχέθηκε να τον βοηθήσει να τα βολέψει την επόμενη μέρα για να μπορέσουν να τα ενσωματώσουν στο χώρο ώστε να φαίνεται πως ανήκουν εκεί.

«Πρέπει να απαγορευτούν τέτοιες ταινίες με μη ρεαλιστικά σενάρια για τον έρωτα», σχολίασε μπουκωμένος ο Τριστάν.

«Συμφωνώ αν και το πιο μη ρεαλιστικό πράγμα σε τέτοιες ταινίες, είναι το γεγονός πως πάντα η γυναίκα είναι εκείνη που τα αφήνει όλα πίσω της, για να μείνει κοντά στον άντρα. Ποτέ το αντίθετο!»

«Ναι, λες και οι γυναίκες δεν έχουν άλλο σκοπό στη ζωή από το να ακολουθούν έναν άντρα», κάγχασε ο Τριστάν και η Αμέλια τον κοίταξε έκπληκτη. «Τι; Το βρίσκω γελοίο να έχει μια στρωμένη δουλειά στην πόλη και να την αφήνει για να γίνει αγρότισσα στο χωριό επειδή μένει εκεί ο τύπος που ερωτεύτηκε μέσα σε τρεις μέρες!»

Έβαλε τα γέλια. «Εσύ όταν ακολούθησες τη Σοφί, είχες στρωμένη δουλειά;»

Το χαμόγελό του έσβησε αμέσως στην αναφορά της στη Σοφί. Ήθελε να του ζητήσει συγγνώμη που τον αναστάτωσε αλλά ο Τριστάν έγειρε πίσω στον καναπέ και έριξε μέσα στο στόμα του ένα γαριδάκι.

«Ναι, είχα. Δούλευα σαν χρηματοοικονομικός σύμβουλος σε μια εταιρεία στη Νάντη. Ετοιμαζόμουν να πάρω προαγωγή αλλά δε δίστασα να τα παρατήσω για χάρη της. Ήμασταν μαζί δύο χρόνια ήδη, ήμουν ερωτευμένος και μου φάνηκε καλή ιδέα το να κάνω μια νέα αρχή εδώ, μαζί της».

«Λυπάμαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα», απάντησε η Αμέλια. «Το μετάνιωσες που την ακολούθησες;»

Το σκέφτηκε λίγο με τα μάτια καρφωμένα στην οθόνη όπου το ζευγάρι της ταινίας έδινε το πρώτο του φιλί.

«Όχι. Όλα μια εμπειρία είναι, σωστά;» χαμογέλασε, αλλά η μελαγχολία ήταν εκεί, στα μάτια του. «Δεν μπορώ να μη σκεφτώ, όμως, πως θα ήταν η ζωή μου αν τελικά έμενα πίσω».

Συνέβη εκείνα τα ΧριστούγενναDonde viven las historias. Descúbrelo ahora