Συνέβη εκείνα τα Χριστούγεννα

Κεφάλαιο 25.

Τα μάτια του Τριστάν δεν έλεγαν να μετακινηθούν πάνω από την Αγάπη. Την παρακολουθούσε όσο μάζευε τα πράγματά της αμίλητη, σαν το γεράκι, περιμένοντας να κάνει μια λάθος κίνηση. Εκείνη σήκωσε το βλέμμα της και τον αντίκρισε σα να ένιωσε πως την κοιτούσε τόσο έντονα, και κράτησε πάνω της την μπλούζα που είχε στα χέρια της.

«Συνέβη κάτι;» ρώτησε, τρομαγμένη.

«Προσπαθώ να αποφασίσω αν όντως είσαι μετανιωμένη ή όχι».

Χαμογέλασε γιατί της άρεσε που δε μασούσε τα λόγια του. Ήταν από εκείνους του άντρες που δε φοβόταν την αλήθεια, έστω κι αν ήξερε πως η σχέση του με την αδερφή της ξεκίνησε από ένα ψέμα. Τους άκουσε κάποια στιγμή να μιλάνε, ήξερε πως η Αμέλια κατέφυγε στη λύση να παρουσιάσει έναν άγνωστο για σύντροφό της ώστε να σωθεί από εκείνη και τη μητέρα της, και τότε μόνο συνειδητοποίησε πως κάτι δεν πήγαινε καλά. Ως τότε αρνιόταν την αλήθεια. Τους παρακολουθούσε στην πορεία να ερωτεύονται και ζήλεψε γιατί ο Πιέρ δε θα μπορούσε ποτέ να την αγαπήσει έτσι. Τουλάχιστον η Αμέλια βγήκε νικήτρια σε αυτό το παιχνίδι. Ένιωσε κάπως καλύτερα στη σκέψη αυτή.

«Δε σε αδικώ», του είπε με έναν αναστεναγμό. «Τη νοιάζεσαι πολύ έτσι;»

Τα μάγουλά του πήραν μια ελαφριά ροζ απόχρωση που τον έκανε να μοιάζει πιο αξιολάτρευτος από ποτέ.

«Ναι, πολύ», αποκρίθηκε, ξύνοντας το κεφάλι του.

«Είσαι ερωτευμένος μαζί της;»

Χαμογέλασε κι ας προσπάθησε να καταπιέσει το χαμόγελο που άρχισε να σχηματίζεται στα χείλη του. «Νομίζω πως την ερωτεύομαι, ναι», ψιθύρισε ντροπαλά. «Είναι καλός άνθρωπος».

Συμφώνησε μαζί του με ένα ανεπαίσθητο κούνημα του κεφαλιού της. «Θα σας αδειάσω τη γωνιά να ζήσετε τον έρωτά σας χωρίς δράματα. Αρκετό κακό έκανα».

«Ξέρεις, η Αμέλια δε βιάζεται να σε ξεφορτωθεί», αποκρίθηκε ο Τριστάν και κοίταξαν ταυτόχρονα προς το μέρος της.

Καθόταν στο τραπέζι και σημείωνε κάτι με πολλή προσήλωση, στη λίστα με τα ψώνια της για τα Χριστούγεννα. Τα μαλλιά της ήταν πιασμένα σε μια πρόχειρη κοτσίδα και η ξεχειλισμένη μπλούζα της φανέρωνε την κλείδα της. Φαντάστηκε τον εαυτό του να φιλάει τον γυμνό λαιμό της, να περνάει τη γλώσσα του πάνω από το δέρμα της και να της προκαλεί τόση ευχαρίστηση που θα την έκανε να αφήσει εκείνους του μικρούς κοφτούς λυγμούς που άφηνε όταν της έκανε έρωτα. Έχασε τον ειρμό των σκέψεών του για τα καλά μα επανήλθε στην πραγματικότητα όταν άκουσε την Αγάπη να χαχανίζει.