Συνέβη εκείνα τα Χριστούγεννα

Επίλογος

Τα επόμενα Χριστούγεννα...

Το χιόνι έπεφτε νωχελικά τριγύρω τους καταλήγοντας πάνω στα παλτά και μαλλιά τους. Περπατούσαν στο κέντρο μετά από πολλές ώρες στα μαγαζιά, όπου ξόδεψαν μια μικρή περιουσία για τα δώρα των αγαπημένων τους. Δε σταμάτησαν στιγμή να χαμογελάνε, άλλωστε ένα χρόνο τώρα μόνο χαρές έζησαν. Ακόμα και οι δυσκολίες περάστηκαν εύκολα γιατί ήξεραν πως να εργαστούν μαζί για να βρουν λύσεις. Όχι μόνο στη δουλειά, εκεί τα πράγματα λειτουργούσαν σαν ρολόι, αλλά και στη σχέση τους όταν υπήρχαν φορές που τα συναισθήματά τους ήταν τόσο δυνατά που δεν μπορούσαν να τα χαλιναγωγήσουν. Τίποτα δεν έμπαινε ανάμεσά τους γιατί κλείδωναν τέλεια μεταξύ τους, ταίριαζαν σαν δύο κομμάτια παζλ που έψαχνε το ένα το άλλο καιρό. Τι κι αν στις άκρες ήταν λίγο φαγωμένα, δεν έδιναν σημασία στα μικρά κενά.

Η Αμέλια βρήκε στο πρόσωπο του Τριστάν όλα όσα έψαχνε, μα κυρίως βρήκε σταθερότητα και θαλπωρή. Κι εκείνος ψήλωσε μερικούς πόντους γιατί κανείς δεν πίστεψε σε αυτόν όσο η Αμελίτσα του, όπως έμαθε να τη φωνάζει. Του μάθαινε ελληνικά, του μάθαινε να μαγειρεύει συνταγές που αγαπούσε και εκείνος την κρατούσε αγκαλιά και κολλούσε όλα εκείνα τα κομμάτια που πάσχιζαν να ξεκολλήσουν γιατί το παρελθόν δεν διαγραφόταν μέσα σε λίγους μήνες. Ήθελε δουλειά για να γεμίσει το κενό που της άφησε η μητέρα της αλλά ευτυχώς, δεν ήταν μόνη της. Η Αμαλία είχε τον Τριστάν, την Βανέσα, την Αγάπη που πάσχιζε κι εκείνη να βρει τον εαυτό της, αλλά και τους γονείς του Τριστάν που την αγάπησαν από την πρώτη στιγμή. Δεν ήταν μόνη, είχε ένα ολόκληρο χωριό- όπως αποκαλούσε τους ανθρώπους που αγαπούσε- να τη στηρίζουν.

Με την Αγάπη ήρθαν πιο κοντά από ποτέ. Μιλούσαν ασταμάτητα για όσα συνέβησαν στο παρελθόν. Η μικρή της αδερφή πέρασε δύσκολα γιατί ένιωθε μονίμως ενοχές και χρειάστηκε αρκετό καιρό να συνειδητοποιήσει πως κι εκείνη ένα θύμα της παράνοιας της Σίας ήταν. Δε γύρισε ξανά στην Αθήνα. Πήγε μόνο να μαζέψει τα πράγματά της και μετακόμισε στο Παρίσι όπου ξεκίνησε να δουλεύει ως αισθητικός στην εταιρεία καλλυντικών της μητέρας του Φαμπιάν. Ήταν τόσο καλή σε αυτό που έκανε που οι προαγωγές έρχονταν γρήγορα η μία μετά την άλλη, ώσπου κατέληξε να δουλεύει ως σύμβουλος ομορφιάς στα σημεία όπου διέθεταν τα καλλυντικά τους. Ήταν περήφανη με τον εαυτό της. Τον Πιέρ τον είδε μια φορά μόνο, τυχαία, και αμέσως τον απέφυγε όσο κι αν εκείνος προσπαθούσε να την πείσει να του μιλήσει. Δεν το έκανε ποτέ. Προτιμούσε τη μοναξιά, δεν έβγαινε ραντεβού κι ας της ζητούσαν πολλοί το τηλέφωνό της, και περνούσε χρόνο με τον Φαμπιάν που της μάθαινε τη δουλειά. Η Αμέλια μπορούσε να δει πως ο φίλος του Τριστάν ενδιαφερόταν για την Αγάπη- από την πρώτη στιγμή που την είδε μαγεύτηκε, αλλά δεν έκανε ποτέ του κίνηση να την πλησιάσει. Βρισκόταν δίπλα της, τη στήριζε, της μάθαινε πράγματα και περίμενε. Μα και η Αγάπη έδειχνε ενδιαφέρον. Ίσως κάποια στιγμή να έβρισκε και το σθένος να κάνει ένα νέο ξεκίνημα με έναν άνθρωπο που φαινόταν ικανός να την κάνει ευτυχισμένη.