Συνέβη εκείνα τα Χριστούγεννα

Κεφάλαιο 23.

Η αίθουσα χορού ήταν στον τρίτο όροφο ενός κτιρίου στο κέντρο της πόλης. Η θέα του πύργου του Άιφελ όσο έπεφτε το χιόνι ήταν μαγική. Αυτό που ένιωθε κοιτώντας τον Τριστάν που στεκόταν απέναντί της χαμογελαστός, ήταν μαγικό. Ήταν πρωτόγνωρο, δυνατό και ήθελε να βάλει τα κλάματα που θα το έχανε μέσα από τα χέρια της. Ήξερε καλά τον εαυτό της, δε θα άντεχε σε μια σχέση εξ' αποστάσεως κι ούτε ήταν από εκείνες τις γυναίκες που θα παρατούσαν τα πάντα για να ακολουθήσει έναν άντρα. Κι εκείνος... ο Τριστάν δεν ήταν από τους άντρες που θα ζητούσαν από κάποια γυναίκα να παρατήσει τη ζωή της για χάρη του. Κι έτσι για μία ακόμη φορά έφτασε στο συμπέρασμα πως θα έπρεπε απλά α ευχαριστηθεί όσο χρόνο είχε μαζί του. Ήταν πολύτιμος. Και μετά... το μετά την τρόμαζε αλλά θα τον νικούσε το φόβο όπως έκανε πάντα.

Η δασκάλα χορού τους έδειξε τρεις φορές τα βήματα και τους έβαλε να σταθούν ο ένας δίπλα στον άλλον. Στη μία πλευρά οι γυναίκες και απέναντι οι άντρες. Κάθε φορά που θα έδινε εντολή το ζευγάρι θα συναντιόταν στη μέση και οι παλάμες του δεξιού χεριού τους θα ακουμπούσαν απαλά. Βήμα αριστερά, βήμα δεξιά, βήμα αριστερά και στροφή- στη στροφή θα άλλαζαν και παρτενέρ ώστε όλοι να χορέψουν με όλους.

«Και...πάμε, βήμα μπροστά!» διέταξε η δασκάλα.

Η Αμέλια έκανε ένα βήμα μπροστά όλο χάρη και η παλάμη της ακούμπησε με αυτή του Τριστάν που κινούταν κι αυτός σα να ήξερε ήδη τα βήματα.

«Κύριε Λεκοντέ, κάτι μου λέει πως μεγαλώσατε με ξένες γλώσσες, χορό και πιάνο!»

«Πανέμορφη κυρία μου, έχεις δίκιο, αλλά κι εσύ δεν πας πίσω».

«Έκανα χορό από τα τέσσερα ως τα δεκατέσσερά μου», του είπε με καμάρι.

«Και γιατί σταμάτησες;»

«Ξεκίνησε και η μικρή χορό. Δύο χρόνια έκανε αλλά είχε δύο αριστερά πόδια και δεν ήταν καλή. Η καθηγήτρια είπε στη μάνα μου ότι καλό θα ήταν να σταματούσε και επειδή η Αγάπη ζήλευε, σταμάτησε κι εμένα-»

«Στροφή και αλλαγή!» φώναξε η καθηγήτρια που δεν σταματούσε να δίνει εντολές στην Αγάπη.

Η Αμέλια έκανε μια στροφή όλο χάρη και βρέθηκε απέναντι από τον Πιέρ που την κοίταξε περίεργα, σα να ήταν θυμωμένος μαζί της.

«Τι έπαθες; Μπας και μετάνιωσες τον γάμο;» ειρωνεύτηκε πασχίζοντας να μη βάλει τα γέλια γιατί ήξερε πολύ καλά πως οι γονείς του δεν του χαρίστηκαν. Της τα είπε όλα η Πολίν όταν συναντήθηκαν εκείνο το πρωινό.