Eliz

20

Media: Eliz & Efken Aras Atalay

Okumaya başlamadan önce yıldızı parlatır mısın? ❤️‍🩹

Neredeyse 50K olmuşuzz🥹Destek olan herkese teşekkür ederimm

🤍

🎶Batuhan Kordel / Anıları Sakla

20. Bölüm

"Eliz, kendine gel!" diyerek omuzlarımdan tutan, yanağıma hafifçe vuran Kuzey'e baktım ifadesiz yüzümle. Vücudum haddinden fazla titriyordu. İçimdeki korku ruhumu ve bedenimi sarmıştı. Hiçbir tepki veremiyordum etrafımda olan şeylere. Herkes başımda toplanmış, olanları anlamaya çalışıyordu. Kuzey mesajları görmüş olmalıydı.

"Eliz, lütfen." diye mırıldandı, Kuzey kulağıma doğru. Omuzlarımdan tutup beni göğsüne çektiğinde ona engel olmadım, olamadım. Çünkü buna ihtiyacım vardı. Donakalmıştım, hiçbir tepki veremiyordum. Şoka girdiğimi biliyordum ama dakikalar sonra, Kuzey bana sarıldığında, kendime gelir gibi oldum. Etrafımdaki uğultular belirginleşti, artık ne dediklerini algılamaya başladım. Kuzey'in beni sarmalayan bedeninin sıcaklığını hissettim. Sonra da deli gibi titreyen ellerimi gördüm ve bir tepki verdim.

Hıçkıra hıçkıra ağlamaya başladım.

Kuzey saçlarımı okşamaya başladığında hıçkırıklarım arttı. Nefesim kesilmiş gibi hissediyordum. Aras benim nefesimdi, eğer ona bir şey olursa... Tamamen nefessiz kalırdım ben.

Elimi boğazıma götürdüm. Kesik kesik nefesler aldığımı fark eden Kuzey beni kendisinden uzaklaştırdı. "Eliz, bana bak. Nefes al!" diye bağırdığında öksürmeye başladım. Önüme diz çöken bir beden gördüm daha sonra. Aktan ellerini dizlerime koyup dikkatimi kendisine çekmeye çalıştı.

Tırnaklarımı boğazıma geçirdiğimde sağ tarafta bana seslenen bir kadın sesi duydum. Annemdi. Annem.

Ellerim biri tarafından tutularak boğazımdan uzaklaştırıldığında tamamen Aktan'ın gözlerine bakıyordum. "Benimle birlikte nefes al, Eliz. Hadi güzelim." Onun gibi yapmaya çalışarak nefesimi düzene sokmaya çalıştım. Kesik kesik aldığım nefesler yavaş yavaş derinleşmeye başladığında tekrar öksürdüm.

Dakikalarca nefes almaya çalıştım. Bedenim güçsüz düşmüştü. Her nefes almaya çalıştığımda Aras'ın hali geliyordu aklıma. Ellerimi boğazıma götürmek istiyordum. Nefes alabilmek için boğazımda bir delik açsam nefes alabilecektim sanki... Ama birisi ellerimi sıkıca tutuyordu. Aktan ile nefes almaya çalışırken beni sakinleştirmek için bir sürü şey söylüyordu ellerimi tutan kişi. "Her şey yoluna girecek," diyordu, "Sakin ol..."

Yavuz.

Aldığım nefesler bana yetmeye başladığında daha derin soluk alıp vermeye başladım. Annemin hıçkırıkları kulağıma doluyordu. Kenarda Canan Hanım'ı görmüştüm. Endişe içinde olanları izliyordu. Belki de nereye düştüğünü falan düşünüyordu. Aktan önümde benimle birlikte derin nefesler alıyordu. Kuzey ise beni bir saniye bile bırakmamıştı.

Yavaş yavaş kendime geldim. İçime rahat bir nefes çektiğimde başıma toplanan herkesten de derin bir "oh" sesi duyulmuştu. Yanaklarım sırılsıklam bir haldeydi ve gözlerimden yaşlar düşmeye devam ediyordu. "İyiyim." diye fısıldadım.