Eliz

33

Media: Burçe Ahu Atalay

Biraz uzun sürdü, kusura bakmayın. Yazım yanlışı varsa üzgünüm. Keyifli okumalaarr!

🤍

🎶Gökhan Türkmen / Aşk

33. Bölüm

Mirza ve Kuzey, sabah erkenden şirkete geçmişlerdi. Aktan ameliyatı olduğundan dolayı çalıştığı hastaneye gitmiş, Yavuz kendi restoranındaki işleri kontrol etmeye gitmişti. Doruk da dershaneye gittiği için evde değildi. Evde yalnızca Özlem Hanım, Erdem Bey ve Edis vardı.

Bahçedeki oturma grubunda oturuyorlar, kahvaltının üstüne kahve içiyorlardı. "Bugün şirkete uğrayıp birkaç işi kontrol etmem gerekiyor. Yurt dışındaki şirketler boş kalmasın." dedi Edis kahvesinden bir yudum aldığı sırada. Her ne kadar her şeye alayla yaklaşsa da işini ciddiye alan bir adamdı. Yıllar önce yaşanmış malum olaydan sonra ailesine fazlasıyla soğuk olan Edis, eski haline dönüp neşeli biri olmuştu. Ama dışarıya karşı ciddiyetini her zaman koruyordu.

"Sonra da Eliz'e uğrayalım, yalnız kalmasın yavrum." dedi Özlem Hanım. Dün gece birlikteydiler, güzel bir akşam yemeği yemiş ve keyifli vakit geçirmişlerdi. Gece bizimle kalın, dese de Eliz ve Aras evlerine geçmişlerdi. Henüz dün görmesine rağmen kızını özlemişti.

"O da aklımda anne. Aras abinin önemli bir toplantısı varmış sanırım, dün bahsetmişti. Eliz'i buraya getiririm." Özlem Hanım mutlulukla başını sallarken Erdem Bey de Edis'e dikkatli olmasını söylemişti, çünkü Edis sabahtan beri içinde kötü bir his olduğundan bahsediyordu.

"Ben kaçtım." diyerek kahvesini önündeki sehpaya bırakıp kalktı Edis. Evden ayrılıp arabasına bindiğinde şirkete doğru sürüyordu. İçindeki sıkıntı devam ediyordu. Bu his onu rahatsız etmeye başlayınca yakasını çekiştirip camını açtı.

Birkaç dakika gittikten sonra telefonunun çalması ile hoparlörü açıp aramayı yanıtladı. "Efendim anne?" Henüz evden yeni çıkmasına rağmen annesinin niye aradığını anlamamıştı.

"Oğlum!" diye korkuyla bağıran Özlem Hanım'ın sesini duyan Edis kaşlarını çattı hızla. Arabayı yavaşlatıp sağa çekerken hoparlörü kapatıp telefonu kulağına koydu.

"Anne? Neyin var, bir şey mi oldu?"

"Eliz!" diye bağırdı Özlem Hanım. Erdem Bey ile arabalarına biniyorlardı bu sırada. Sesi endişeyle yüksek çıkıyor, kalbi korkuyla, yerinden çıkacak kadar hızlı atıyordu. "Anne ne olmuş Eliz'e?" Edis, içindeki kötü hissi dinlememeye çalıştı.

"Doğumu başlamış! Hastanedelermiş, çabuk gel Edis."

Edis şok içinde kalırken endişe ve heyecan içinde arabayı geri döndürüp hastaneye sürmeye başladı. Aynı anda ise şirkette olan Mirza'yı babası aramıştı.

"Efendim baba?" Önündeki dosyayı okuyordu, kaşları çatıktı.

"Mirza, hastaneye gel oğlum. Eliz'in doğumu başlamış!" Babasından çok nadir duyduğu o endişeli sesi duyunca korkuyla kalktı yerinden. Duyduğu cümleyi algılayınca koşarak odasından çıktı. Çalışanlar onun bu haline şaşkınlıkla bakarken bu onun umrunda değildi. Kuzey'in odasına gelip hızla açtı kapıyı. Kapı duvara çarpıp gürültülü bir ses çıkardığında Kuzey sinirle kapıya çevirdi bakışlarını. Abisini o halde görünce ise öfkesinin yerini telaş aldı, endişeyle ona yöneldi. "Abi?"