Eliz

25

Media: Eliz Atalay

Yazım yanlışları için özür dilerim. Keyifli okumalar! 😍

🤍

🎶Yaşlı Amca / Yakamoz Güzeli

25. Bölüm

2 Hafta Sonra

Aras belimden destek vererek yataktan kalkmama yardımcı oldu. Beni sıkıca tutup yürütmeye başladığında ona ayak uydurup yürümeye başladım.

2 haftadır hastanedeydim ve bugün, doktorun da onayıyla hastaneden ayrılıyordum. Düşük tehlikem hâlâ vardı ama ilk başlardaki kadar fazla ve tehlikeli değildi. Doktor evde de istirahat etmemi, doğuma kadar dinlenmemi söylemişti. Ayrıca doğumun muhtemelen normal doğum ile olacağını söylemişti. Bu beni biraz korkutsa da, doktor bu korkularımın boşuna olduğunu söylemişti. Normal doğum kadar doğal bir şey olmadığını, asıl sezaryen doğum yaparsam benim için daha tehlikeli olacağından bahsetmişti.

Yani bebeğim ne zaman gelmek isterse doğum o zaman başlayacaktı.

Karnım gittikçe büyüyordu. Altıncı ayıma yeni girmiştim. Karnım fazlasıyla büyük olduğu için zor hareket ediyordum. Çok fazla kilo almıştım. Duygularım birbirine karışmıştı. Bir şeye üzülüp ağlıyor, birkaç dakika sonra onu unutup yanımdaki kişiyle gülmeye başlıyordum. Bulantılarım azalmıştı. Çok fazla kusmuyordum artık.

Ailem ve Aras bu süreçte yanımdan bir an olsun ayrılmamıştı. Geceleri yanımda Aras ve annem kalıyordu. Onların yanında da abimlerden biri sırayla kalıyordu. Onlara minnettardım. Aramızdaki bağ her geçen gün büyüyordu. Her biriyle aramda farklı ve güzel bir bağ vardı.

Aras belimden destek vererek beni arabaya doğru yürütüyordu. Mirza abim odanın içindeki çantaları alıyordu. Edis aşağıda arabayı hazırlamıştı. Aktan abim ise çıkış işlemlerini hallediyordu. Diğerleri ise evdeydi, bir işler karıştırıyorlardı ama ne olduğunu çözememiştim.

Birlikte yavaş, usulca hastaneden çıktık. Ben yavaş yavaş yürüdüğüm için onlar da bana ayak uyduruyordu. Başımı kaldırıp etrafa baktım. Hava harikaydı. Temmuz ayının ortasında olduğumuz için Bursa'da havalar çok sıcaktı. Bu sıcak havalarda hastanedeki bir odaya kapalı olmak canımı çok sıkıyordu ama şu an mutluydum.

Arabaya yaklaştığımızda Mirza abim elindeki çantaları bagaja yerleştirmeye başladı. Edis ön koltuğun kapısını açıp hızla yanıma adımladı. "Bebeğim." diyerek kollarını belime doladı. Edis iki gündür yurt dışındaki şirketin durumları ile ilgilendiği için onunla yüz yüze gelememiştik. Ama bugün hastaneden çıkarken yanımda olmak istemişti. Bende bu durumdan yeterince memnundum.

Kollarımı onun boynuna dolayıp gülümsedim. "Özledim seni." dedim gülerek. O da aynı şekilde kollarını daha da sıkılaştırdı ve güldü. "Bende seni çok özledim. Özlemden uykularım kaçtı, göz altlarıma bak!" Benden ayrılıp ellerini gözlerinin altına yerleştirdi. "İkisi de çöktü! Mosmor olmuşlar!" Sahte üzüntü ile konuşunca yeniden güldüm.

"Beter ol inşallah!" diyen bir ses duydum yanı başımdan. Aktan abim çıkış işlemlerini halletmiş olmalıydı, hemen yanımda duruyordu. Edis ona göz devirip nispet yapar gibi yanağımdan sertçe öptü. "Bal bu bal!" dedi sevgiyle. Gözlerimin ışıldadığına yemin edebilirdim. Aras ile göz göze gelince, ikizimin az önceki öpücüğünün coşkusuyla ona öpücük attım. Aras şaşkınlık içinde yüzüme bakakaldıktan birakc saniye sonra kahkaha atmaya başladı. Benden bunu beklemediği belliydi. Bende beklemiyordum şahsen.