Eliz

35 | FİNAL

Media: Demirel & Atalay ailesi

Finalle geldim. Son kez, keyifli okumalaarr 🥹

Bu bölümün yorumlarını bol tutar mısınız? Hepsini keyifle okuyacağım. 🥹💗

🤍

🎶Nilüfer / Son Arzum

35. Bölüm | FİNAL

2 Yıl Sonra

"Ayıcık bomboooo neredesiiiiinnn?" diye başlayan çizgi filmin sesini duyan kızım heyecanla zıpladı kucağımda. Bu çizgi film onun en sevdiği şeydi. Her gün bu çizgi filmi saatini kaçırmadan, sıkılmadan, keyifle izliyordu. Sevinç içinde çığlık atarak, kahkaha atarak televizyondaki çizgi filmi izlerken ben onu hayranlıkla inceliyordum.

Annelik harika bir şeydi. O benim kalbimin diğer yarısıydı. Onu o kadar çok seviyordum ki cümlelere bile sığdıramazdım. Burçe Ahu yarın iki yaşına girecekti. Bu iki yılda, gün geçtikçe onu daha çok seviyordum. Kalbimdeki yeri sürekli büyüyordu. Canı yanarsa benimki de yanıyor, karnı acıksa benimki de acıkıyor, mutlu olunca bende mutlu oluyordum.

Bebeğimle aramız çok iyiydi. Bulunduğu ortamda beni göremeyince çığlığı basıveriyordu. Bir şey yüzünden darlanınca direkt gözleri beni arıyordu. Beni izlerken gülüyordu ve saçlarımla oynuyordu. Ağlamaya başlayınca hemen kollarını bana doğru uzatıyordu onu kucağıma alayım diye. Onun bana böylesine bağlı olması o kadar hoşuma gidiyordu ki. Ama şüphesiz en sevdiği şey, göğsüme yaslanıp uyumaktı. Huyları tamamen bana çekmişti, aynı yüzü gibi. Yalnızca yüz hatları babasınınkine benziyordu. Onun dışında resmen kendimi kopyalamış gibiydim.

Bir şey daha vardı. Burçe Ahu, her ne kadar annesine bağlı bir bebek olsa da; babasına aşık bir kız çocuğuydu. Az önce söylediğim şeylerin hepsini unutun. Çünkü kızımın annesine bağlılığı, babasını görene kadardı.

Kendimi kopyalarken farkında olmadan Aras'a aşkımı da eklemişim resmen. Bizi bir arada görünce anında ağlamaya başlıyor, bizi birbirimizden uzaklaştırıyordu. Aras'ı, onun yanında öpemiyordum bile! Aras'ın da tabii ki hoşuna gidiyordu bu durum, ortada kalan da ben oluyordum.

Kocamı elimden alıyordu küçük cadı.

Saat akşam altıydı. Aras şirketten geldiği gibi annemlere geçecektik akşam yemeği için. Evlerimiz yakındı, artık sık sık onlara yemeğe gitmeye üçümüz de alışmıştık. Burçe Ahu'nun en yakın arkadaşları oradaydı bir kere: Aktan abim, Edis ve Doruk...

Abilerim, Burçe Ahu'ya tam bir baba şefkatiyle yaklaşıyorlardı. Sanki kendi kızları gibi seviyorlardı onu. Ama Aktan abim, Edis ve Doruk; onun için dayı değil de oyun arkadaşı gibiydiler. Özellikle Doruk ile aralarında tuhaf bir bağ vardı. Genellikle hareketli ve çığlık çığlığa gülen kızım, Doruk'un kucağına oturunca sakinleşiyor, Doruk'un işaret parmağını asla bırakmıyordu.

"Anne!" diye çığlık atan Burçe Ahu kocaman gülümsememe sebep oldu. Kelime haznesinde henüz belirli kelimeler vardı ve bunlardan biri de anneydi. Bana her anne dediğinde kalbim şefkatle doluyordu. "Efendim annecim?" diye sordum yumuşacık sesimle.

Burçe Ahu sağ elini kaldırıp işaret parmağı ile televizyonu gösterince güldüm. "Evet, annecim." dedim sanki bana bir şey diyormuş gibi. Eğilip yanağına kocaman bir öpücük bıraktığımda sırtını göğsüme yaslayıp daha rahat bir pozisyona geçti. Ağzından belli belirsiz mırıltılar çıkarken keyifle televizyondaki favori çizgi filmini izliyordu.