Avcunun içinde ölümü sakladığını düşünerek ömrünü geçiren Jeon Jungkook, aniden hayatında beliren Kim Taehyung ile bambaşka duyguların varlığını fark etmek üzereydi.
|omegaverse|
|alfajeon&omegakim|
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
niran.
Sevgiyle dolu bir çocukluk geçirmiş değildim. Hatta sevgiden fazlasıyla yoksun, evliliği bir iş anlaşması zanneden anne ve babayla büyümüştüm belli bir yaşa kadar. Ortaokulumun son yıllarında boşanmışlardı. O zamanlar için güzeldi. Ev sessiz, sakin ve huzurluydu sanki. Birbirine öfkeyle bakan iki insan yoktu.
Yıllar geçtikçe aslında bunun ne denli ağır olduğunu fark etmem kaçınılmaz olmuştu. Hafta içi yanında kaldığım annem ve hafta sonları evine gittiğim babam aslında çok benziyorlardı birbirlerine. Örneğin beni bir asker olarak görüyorlardı.
Küçükken hep onların istedikleri şeyleri giymiş, ne diyorlarsa onu yemiş ve kendi isteğimi dile getirmeye çekinir olmuştum.
Beni, hiçbir şeye hakkım yokmuş gibi hissettirmişlerdi.
Hatırlıyordum, yine ortaokul zamanlarımda daha küçük bir çocukken çantamın sarı renkli olmasını istiyorum diye işitmediğim azar kalmamıştı. Sonra sessizleşmiştim. Kendi içinde inat, devamlı kendine haksızlık eden birisi olmuştum. Belki de bu yüzdendi, çok kolay girerdim suçlu psikolojisine.
Ağlıyordum.
Ağlıyordum çünkü canım gerçekten çok yanıyordu. Hem kalbimin üzerindeki ağır his hem de kaburgalarımın sızlayışı vardı. Tamamen ruhsal olması acıyı farklı boyuta taşıyordu. Karın ağrım ve bileğimdeki sızı ise fiziksel olanlardı. Onlar da çok yakıyordu canımı.
Gözlerim sızlıyor, daha fazla yaş dökmemek için direniyordu ama yaşların da dinmeye niyeti yoktu. Omuzlarım sarsılıyordu her hıçkırığımla.
"Yapma böyle ne olursun." diyen Somi'yi duydum. Önümde dizleri üzerine çökmüş hâldeydi. Sol bileğime ağrı kesici krem sürmüş, şimdi de bandajla sarmaya çalışıyordu.
Kafam yerinde değildi. Buraya ne zaman geldiğimizi bile bilmiyordum ama Somi beni kendi evine getirmişti. Sonra Jimin ve Yoongi'yi de çağırmış, olanları kısaca özet geçmişti.
O kadının Jungkook'u öpüşü ve yanağında ruj izinin çıkması gözümün önünden gitmiyordu. Öpmedim demişti ama nasıl inanabilirdim ki ona?
Öpseydi muhtemelen şu an çok daha fazla yanardı canım.
Arabasını yakmak ve havaya uçmasına sebep olmak içimi hiç soğutmamıştı. Fazlasını istiyordum. O beni korumak için sarılarak yere çekerken ben onun suratına yumruklar çakmak istiyordum.
Madem istemiyordu bebeğimi, neden korumak için sarılıyordu? Patlamanın etkisiyle yere düşseydim eğer ben ölmezdim ancak henüz minicik olan bebeğim için aynısını söyleyemezdim.
Onu da korumuştu.
Bebeğimi korumuştu Jungkook.
İstemediğini söylediği, şey diye hitap ettiği bebeğimi...
