Avcunun içinde ölümü sakladığını düşünerek ömrünü geçiren Jeon Jungkook, aniden hayatında beliren Kim Taehyung ile bambaşka duyguların varlığını fark etmek üzereydi.
|omegaverse|
|alfajeon&omegakim|
Oops! Bu görüntü içerik kurallarımıza uymuyor. Yayımlamaya devam etmek için görüntüyü kaldırmayı ya da başka bir görüntü yüklemeyi deneyin.
querencia.
Önünde bulunduğumuz dört katlı apartmana bakarken iç çektim. Gözlerim direkt yanımda oturan Jungkook'a kaydı. En ifadesiz haliyle sürücü koltuğundaydı. Doğruca karşısına bakıyordu.
"Gelmek istemediğine emin misin?" diye sordum sınırları zorlama isteğiyle. Burada bulunması bile büyük bir gelişmeydi ama ben bununla yetinmeyecektim.
"Bekliyorum."
Tek kelimelik cevabının ardından kafamı olumlu anlamda salladım ve indim arabadan. Somi'nin benim için ayarladığı arkadaşına gelmiştim. En son bir aylığına yerleştiğim şehirde bir doktora gitmiş, ultrason görüntüsü almıştım ancak eşyalarım hâlâ gelmediği için elimde bebeğime dair hiçbir şey yoktu.
Bunu olabilecek en mantıklı kelimelerle Jungkook'a açıkladığımda tepkisiz kalmış, beni doktora götüreceğini söylemişti. Ben de doktorumun ismini söylemiştim.
Muhtemelen bütün bunlar onun için büyük adımlardı. Belki de asla yapmam dediği şeyleri yapıyordu. Bilemiyordum. İletişim konusunda ciddi sorunlarımız olduğu kesindi.
Binaya girip ikinci kata çıktığımda beni bekleyen genç kadına gülümsedim. İlk kontrolde olduğu gibi güler yüzle "Hoş geldiniz." dedi.
"Hoş buldum."
İçeri girdiğimde beni ultrasona almak üzere odaya yönlendirdi. Kalbimin heyecanla atmasına karşı gelemiyordum. Ne zaman bebeğimin kalp atışlarını duyacak olsam içimdeki amansız sevgi baş gösteriyordu.
Doktorla sohbet ederken sedyeye uzandım, karnımı açığa çıkardım ve tenime jel sürmesini izledim. Kısa süre içinde bebeğimin artık daha belirgin olan görüntüsünü gösterdi bana.
"Gelişimi güzel. Sen kilo kaybetmiş olsan da o bundan etkilenmemiş."
"Sevindim." diye mırıldandım. Hayranlıkla siyah beyaz ekrana bakıyordum. Artık minik bir noktadan ibaret değildi bebeğim. Büyüyordu.
Tepkime gülen kadın kafasını salladı. "Bu haftada öğrenebilirsin. Tabii o da göstermek isterse..."
Heyecanımı kendi içimde yaşamaya karar verip sessizleştim. Doktor uzun bir süre ekrana bakıp cihazı karnımda gezdirmeye devam etse de hiçbir şey göremedi.
"Maalesef," dediği an çöktü omuzlarım. "Bazen yaşanıyor. Bulunduğu pozisyon sebebiyle anlayamıyorum. Ama haftaya tekrar gelirseniz yeniden bakarız."
"Kesinlikle geleceğime emin olabilirsiniz."
Bebeğimin gelişimi ve biraz da benim kan değerlerim hakkında konuştuktan sonra ultrason görüntüsü veren doktordan iki tane vermesini rica ettim. Beni kırmadı.
