-
Nagising ako sa pakiramdam ng malamig na bimpo sa noo ko. Ang bigat ng katawan ko, parang may nakadagan sa akin na mga dambuhalang truck. Mabigat din ang ulo ko at bawat galaw ay may kasamang kirot. Pagmulat ko, medyo malabo ang paningin, pero nakikita ko sina Ines at Aza
Si Ines, nakaupo sa tabi ng kama, pinupunasan ang noo ko ng basang bimpo. Wala ang dati niyang mataray na ekspresyon, halatang nag-aalala siya. Si Aza naman ay nakaupo sa gilid ng kama, mahigpit na hawak ang kamay ko.
"You're awake." Sabi ni Ines, malamig ang tono pero halatang nagtatago ng pag-aalala.
"How are you feeling?" Malumanay na tanong ni Aza.
"Parang sinagasaan ng truck," mahina at paos na sagot ko. "Anong ginagawa nyo dito?"
"We found you burning up. You scared us." Sagot ni Ines at muling hinawakan ang aking noo upang pakiramdaman ako.
Bago pa ako makapagsalita, narinig ko si Aza. "Come here, drink your medicine." Inalalayan nila ako upang makabangon ngunit hindi ko ibinuka ang aking bibig para sa gamot. "And don't even think about refusing this. You're taking it." Banta ni Ines sa akin.
Napangiti ako kahit mahina. "Grabe, sabay-sabay kayong nag-aalala? Para akong bata na inaalagaan ng dalawang nanay."
"Stop joking. If you won't take care of yourself, we'll do it for you." Tumingin sa akin si Aza, bahagyang nakakunot ang noo pero may ngiti sa gilid ng labi niya.
"Right," sabi ni Ines. "You've been overworking yourself again, haven't you? No wonder you're like this." Nagyuko ako ng ulo at napaisip. Araw-araw ba naman nila ako ginagangbang, sino hindi magkakasakit?
"And just so we're clear, we're not leaving until you're back to normal. You're stuck with us." Sabay ngiti ni Azalea sa akin.
"Salamat, ha. Pero alam ko ang dami n'yong ginagawa. Nakakahiya naman na nag-aalala pa kayo para sa akin." Napabuntong-hininga ako, nakaramdam ng hiya pero mas malaki ang pasasalamat.
Ines tilts her head at binigyan ako ng matamis na ngiti sa kanyang labi. "You matter to us, and I'm not leaving you like this. Especially not when you're mine." Her words send a faint warmth through me despite the fever.
"Sorry," bulong ko.
"We're here because we care. So stop apologizing and let us do this for you. Besides, when do we ever get to hang out like this? Consider it bonding time, even if it's not under the best circumstances." Aza says with a gentle laugh, crossing her arms.
I manage a weak smile. "Alright, alright, I get it. I'll stop being stubborn. Just... no fighting over me, okay? That's scarier than this fever." Paalala ko.
Ines smirks, swapping the cloth on my forehead for a fresh one. "You're impossible. Now stop talking and rest."
"Yeah," Aza says, brushing stray hair from my face. "We've got you. Just focus on getting better."
I close my eyes, letting their voices fade into the background. Despite the fever, their presence brings a warmth that feels deeper than the heat in my body. I may feel awful now, but with them here, I know I'll be fine.
-
Kinaumagahan at maaga akong nagising, tulog ang dalawa sa aking tabi. Medyo magaan na ang pakiramdam ko at salamat sa pag-aalaga nilang dalawa sa akin buong magdamag. Ayaw ko disturbuhin ang tulog nila kaya hindi ko na ginising at inayos ko na lang ang kanilang mga pwesto. Last day na pala ng festival ngayon, sakto walang pasok sila Lilith kaya isasama ko ito ngayon sa paaralan. Naligo ako, ayaw ko umalis ng walang ligo at mas mabuti nga na maligo ako para ma relax ang buong katawan at isipan ko.
