-
RED
Pagkatapos naming magsalo ng agahan kanina, agad akong pumasok sa trabaho. Hanggang ngayon, pakiramdam ko ay mabigat pa rin ang ulo hindi dahil sa pagod sa trabaho, kundi dahil sa nangyari kagabi. Napahawak ako sa labi kong bahagyang namamaga. My God, si Emilie talaga... Hindi niya ako tinigilan sa kakahalik kahit nandoon ang anak niya! Sa tingin ko sanay siyang gawin ang gusto niya, pero hindi ko inaasahan na wala siyang pakialam kahit may nakakakita.
Napabuntong-hininga ako habang nakatingin sa screen ng computer ko. Bakit kailangan pang makita ni Wryn 'yun? Nakakahiya! Hindi ko alam kung paano ko siya haharapin mamaya. Pero mas nakakabahala ang isang bagay... kung ganito palagi si Emilie, paano ko pipigilan ang sarili kong hindi bumigay?
Alam ko sa sarili kong hindi ako mabilis maakit o nadadala sa tukso, pero hindi ko rin maipagkakaila na may epekto sa akin si Emilie. Lalo na kung magtutuloy-tuloy ang ganito-ang pagiging agresibo niya, ang init ng kanyang mga halik, at ang paraan ng pagtingin niya sa akin na para bang ako lang ang mundo niya. Napailing ako at sinubukang ibalik ang focus ko sa trabaho.
"Serg! Tara, kain sa labas," tawag ni Emma habang kasama si Mal.
Kumunot ang noo ko. "Kayo lang? Nasaan si Ines?" Napansin kong wala ang demonyong bata. Finally, may kapayapaan sa istasyon ngayon.
"Hindi namin alam, Serg. Pero mukhang sinamahan niya ang iba sa bagong kaso." Sagot ni Emma.
"Gano'n ba?" Tumango ako at nagsimulang magligpit ng gamit. "Sige, gutom na rin ako. Saan niyo balak kumain?"
"Opening ng Villa Tuna ngayon. Sabi nila, masarap daw ang pagkain doon." Sagot ni Mal.
"Hmm, mukhang interesting." Tumayo ako at kinuha ang susi ng sasakyan. "Sige, subukan natin."
Wala nang patumpik-tumpik pa, agad kaming umalis ng istasyon at tinahak ang daan papunta sa bagong kainan. Pagdating namin sa Villa Tuna, agad kaming sinalubong ng masarap na amoy ng inihaw na seafood at pampalasa. Maraming tao ang dumalo sa pagbubukas ng bagong kainan, at halata sa mukha ng mga bisita ang pananabik na matikman ang kanilang pagkain.
"Wow, mukhang patok agad ang lugar na 'to." Komento ni Emma habang nakatingin sa dami ng mga customers.
"Mas okay yan, ibig sabihin masarap talaga pagkain nila." Sagot ni Mal bago siya lumapit sa receptionist.
Habang naghihintay, napansin kong may isang pamilyar na mukha sa kabilang dulo ng restaurant. Napakagat ako sa labi nang makumpirma kung sino 'yun-si Emilie at hindi siya nag-iisa. Kasama niya ang isang lalaking mukhang hindi pulis. May suot itong dark blue suit, mukhang mayaman at may matikas na tindig. May binubulong si Emilie sa kanya, at bagaman malayo ako ay kita ko ang bahagyang pagngiti niya.
Kumulo ang dugo ko.
"Serg, okay ka lang?" Tanong ni Emma, napansin marahil ang bigla kong pagtahimik.
"H-Ha? Oo naman." Mabilis kong sagot bago napatingin ulit kay Emilie. Napansin kong bahagyang tumingin siya sa direksyon namin.
At doon ko nakita ang nakakalokong ngiti niya. Umayos ako ng upo at pinilit ibaling ang atensyon sa menu, pero kahit anong pilit kong huwag siyang pansinin ay ramdam ko pa rin ang presensya ni Emilie sa kabilang dulo ng restaurant.
"Tsk," napahigpit ang hawak ko sa menu.
"Sigurado ka bang ayos ka lang, Serg?" Muling tanong ni Emma habang sinusundan ang direksyon ng tingin ko. Nang mapansin niya si Emilie, bigla siyang tumango. "Ohhh... kanina ka pa panay tingin sa babaeng yan, kilala mo? Type mo? Ganda at sexy."
