-
Nakatitig lang sila sa katawan ng kaibigan nilang nakahandusay sa malamig na sahig, tila ayaw pa ring paniwalaan ng kanilang mga mata ang nangyari. Ilang segundo lang ang nakalipas mula nang hawakan nila ito, humihingal, pilit na kumakapit. Ngayon, katahimikan na lamang ang naiwan.
Nanginginig ang mga daliri nila habang hinahaplos ang damit na duguan. Hindi nila magawang bitawan kahit alam nilang wala nang babalik na kaibigan. Para silang nawalan ng lakas, natigilan sa gitna ng lahat habang ang paligid ay nagiging malabo, parang lumulubog sa isang dagat ng kawalan.
Sa harap ng pagkawala, napuno sila ng tanong… bakit sa harap pa nila? Bakit hindi sila ang kinuha? At bakit ganon kadaling pinutol ang isang buhay na minsang puno ng tawanan, ng pangarap, ng mga simpleng kwento sa pagitan nila?
Habang pinagmamasdan nila ang malamlam na mga mata ng kaibigan, unti-unti silang binalot ng malamig na pakiramdam… isang bigat na alam nilang hindi na nila maaalis kailanman.
Si Rhea at Kris ay kapwa balot ng luha at pighati, habang karga-karga ni Rhea ang malamig at wala nang buhay na katawan ng kanilang kaibigan na si Bea. Mabigat ang bawat hakbang niya, para bang lahat ng lakas ay hinihigop ng bigat ng pagkawala. Nang salubungin sila ng iba pa nilang mga kaibigan, nanlaki ang mga mata ng mga ito sa pagkagulat, hindi makapaniwala sa nakikita.
Mabilis na kumalat ang takot at pagkalito—may mga sigaw, may nagmamadaling humingi ng tulong, at ang ilan ay napaluhod na lamang sa sobrang panghihina. Ngunit bago pa man makapagsalita si Rhea, bago pa niya mailabas ang bigat ng kanyang hinanakit, biglang dumilim ang lahat sa kanyang paningin. Kasabay nito, si Kris man ay nawalan ng malay, tuluyang bumigay sa matinding trauma ng nakakasuklam na eksenang nasaksihan nila.
Sa gitna ng ingay at kaguluhan, nakahimlay ang katawan ni Bea. Ang kaibigang minsang nagdala ng liwanag sa kanilang lahat, ngayon ay iniwan silang gumuho, sugatan at walang kasiguraduhan kung paano muling bubuuin ang sarili.
Araw ng burol ni Bea, at maraming tao ang dumating upang masilayan ang kanyang huling sandali sa mundong ibabaw. Puno ng bulaklak ang paligid, ngunit sa bawat halimuyak nito ay dama ang kirot ng pagkawala. Ang mga halakhak at alaala ni Bea ay ngayo’y napalitan ng hikbi, dasal, at mabibigat na buntong-hininga.
Mula nang magkamalay sina Kris at Rhea, hindi na sila lumayo pa sa tabi ng kabaong ng kaibigan. Para bang kung iiwan nila kahit isang saglit ay tuluyan na itong mawawala. Hindi na mabilang ang mga gabing walang tulog, at walang oras na hindi umaagos ang kanilang mga luha.
Hindi na rin sila halos makausap ng maayos at pawang tulala, tila ba paulit-ulit na bumabalik sa kanilang isipan ang bangungot ng trahedyang nasaksihan. Sa bawat pagbukas ng kanilang bibig, iisa lang ang lumalabas… ang masakit na katotohanan kung paanong sa kanilang harap mismo, kinitil ng tadhana ang buhay ng kaibigang minahal nila nang buong puso.
Sa katahimikan ng kapilya, habang marahang bumabagsak ang luha nina Kris at Rhea sa malamig na sahig, ay biglang bumukas ang pinto. Pumasok ang dalawang babae… sina Priscilla at Fleur. Ang kanilang mga hakbang ay mabigat, tila nagdulot ng biglang pag-igting ng hangin sa loob ng kapilya.
Agad na nag-iba ang anyo ni Rhea. Mula sa malamlam at walang buhay na mga mata, biglang sumiklab ang apoy ng galit. Napatayo siya, bagama’t nanginginig at halos matumba sa sobrang panghihina, pilit pa rin niyang itinaas ang sarili. Hindi na niya napigilan ang emosyon, ang bigat ng sakit at hinanakit ay biglang sumabog.
“What the fuck are you doing here?!” Buong lakas na sigaw ni Rhea, umaalingawngaw sa buong kapilya.
Lahat ng tao ay napatingin. Ang mga asawa niya, maging ang asawa ni Kris, at ang kanilang mga kaibigan ay nanlaki ang mga mata, nasaksihan ang biglang pagsabog ng emosyon na matagal nang pinipigilan ni Rhea. Ang katahimikan ng burol ay napalitan ng tensyon, parang isang patalim na handang tumarak anumang oras.
