-
Sa panahon na lumayo si Rhea, nagkagulo ang lahat. Ang pangalan at mukha niya ngayon ay laman ng bawat balita, bawat dyaryo at maging sa mga usap-usapan. Siya, bilang pangunahing suspek sa pagpatay kay Vinalyn ay hinahanap na ng batas. Lahat nagkagulo. Ang pamilya niya ang mga taong nagmamahal sa kanya… lalo na ang kanyang mga asawa.
Hindi nila alam kung saan siya matatagpuan. Hindi nila alam kung ligtas pa siya.
Sa isang silid kung saan nananatili ang kanyang mga asawa, umalingawngaw ang isang galit na sigaw.
"Fuck! I fucking hate him! Fuck him!"
Bumagsak ang isang baso sa sahig, tumalsik ang tubig sa paligid. Hingal na hingal si Amour, pulang-pula ang mukha sa matinding galit. "P*tangina niya! Bakit niya ginawa ‘to kay Rhea?!"
Kumalat sa social media at sa telebisyon ang balita tungkol kay Rhea, dahil sa mismong ama niya. Wala itong awa. Ipinaalam nito sa buong bansa na isa siyang kriminal. Ngunit sa kabila ng matinding emosyon ni Amour, isang malamig ngunit malambing na boses ang nagsalita.
"Hey, relax."
Napalingon ang lahat kay Emilie na nananatiling kalmado ngunit matalim ang titig.
"Don't worry, Azalea and I have the evidence that will clear her name. This was merely self-defense on Rhea's part."
Napakuyom ng kamao si Amour. "Pero alam nating lahat kung ano ang totoo."
Napatingin si Azalea sa kanila. Alam nilang lahat na kahit anong ebidensya ang ilabas nila, hindi ito burado sa isip ng publiko. Si Rhea ay hinatulan na ng mundo kahit hindi pa siya humaharap sa korte. Mabigat ang dibdib ni Azalea. Hindi niya alam kung saan nagtatago ang asawa, kung ligtas ba ito at kung nakakakain man lang ito. Pero kahit naguguluhan ang kanyang isip ay nanatili siyang matatag. Sa dulo ng tensyon, isang matapang na desisyon ang lumabas mula sa kanyang labi.
"I will face the public overmorrow," malamig niyang pahayag. "I will be the one to stand before them all."
Napatingin sa kanya ang dalawa. Unti-unting kumalma si Amour, kahit bakas pa rin sa kanyang mukha ang inis. Malalim siyang huminga bago nagsalita muli. "Kamusta si Ines? Hindi pa rin siya gising?" Tanong niya na may bahid ng pag-aalala sa kanyang boses.
Tipid na ngumiti si Azalea, ngunit kasabay nito ang mahinang iling."No, nothing has changed," sagot niya, sinisikap na panatilihin ang kanyang ekspresyon. "But what matters is that she's safe… even if some things are painful to accept.”
Napayuko si Amour, hindi alam kung ano ang dapat mararamdaman. Ang lahat ng ito ay napakabigat, ang pagkawala ni Rhea, ang kalagayan ni Ines, at ang kaguluhan sa paligid nila. Sa isang sulok, si Emilie ay tahimik lang. Pero kahit hindi siya nagsasalita, ramdam ang bigat sa kanyang dibdib. Pinipilit niyang panatilihin ang kanyang lakas, pero sa loob-loob niya ay gusto na niyang bumigay. Muli siyang huminga nang malalim, pilit pinapalakas ang sarili.
“I miss Rhea," her voice broke. "I want to see her. I want to comfort her."
Napapikit si Emilie, pilit itinatago ang namumuong luha sa kanyang mga mata. "She was the one who helped me get back on my feet… but now, I’m not by her side. I can’t do anything for her." Kahit anong sakit ang nararamdaman niya, kahit anong panghihinayang, alam niyang may dapat silang gawin.
Muling tumingin si Emilie kina Azalea at Amour, ngayon ay may determinasyon sa kanyang mga mata. "Kailangan natin siyang mahanap bago pa tayo maunahan ng mga pulis."
Sa kabila ng emosyonal na bigat na kanilang dinadala, isa lang ang sigurado nilang tatlo, hindi nila hahayaang mawala si Rhea.
-
