Eliz

27

Media: Eliz & Efken Aras Atalay

100K OLMUŞUZ!!! Hepinize teşekkür ediyorum. ❤️‍🩹

Bunun şerefine, bölümü erkenden yazdım. Tamamen Eliz ve Aras ile dolu bir bölüm oldu. Keyifli okumalar! 😍

🤍

🎶Volkan Konak / Mimoza Çiçeğim
(Huzur içinde yatsın.🥀)

27. Bölüm

Zaman, sevdiklerinle güzel vakit geçirdiğinde hızlı geçiyordu. Yalnız başıma bir hayat sürdürürken hayatın sakin, daha yaşanılabilir geçtiğini düşünürdüm. Ama öyle değilmiş işte. Evlilik ve çocuklu bir yaşam kimine zor ve sıkıntı dolu gözükürdü. Öyle değildi. Belki sıkıntıları vardı gerçekten ama en kıymetli geçen zaman, sevdiklerinle geçirdiğin zaman değil miydi?

Son iki ay benim için o kadar hızlı geçmişti ki. Dört aylık hamileyken ailemle tanışmıştım ve şimdi iki ay geçmişti. Şu an altı aylık bir hamileliğim vardı. Ben, ailemle tanışmıştım. Kızım içimde büyüyordu. Aras, yaşadığımız zorluklara rağmen yanımdaydı ve yanımdan bir saniye bile ayrılmıyordu. Abilerimle çok güzel vakitler geçiriyorduk. İkizim beni her daim anlıyordu. Küçük kardeşim Doruk, bana korkmadan, çekinmeden abla diyordu. Annem ve babam saçımı okşuyordu.

Daha ne isterdim ben Allah'tan, hayattan? Bana dünyaları vermişlerdi zaten. Kızımın varlığı bile benim için en büyük hediyeydi.

Sürücü koltuğundaki kocamı izlemeye devam ettim. Doktor kontrolüm vardı. Bebeğimizin durumunu öğrenip bebek alışverişi yapmaya gidecektik. Odası hazır olmasına rağmen henüz hiçbir eşya alamamıştık. Aras alışveriş için çok heyecanlıydı. Kızımıza avcum kadar boyda elbiseler almak istiyorum, demişti. Ve bu isteği çok tatlıydı.

"Bebeğim?" diye mırıldandığında kendime gelir gibi düşüncelerimden sıyrıldım. Derin bir nefes eşliğinde "Efendim?" dedim.

"Daldın gittin," dedi, "ne düşünüyorsun bakayım?"

Gülümsedim. "Son iki ayda hayatımın nasıl değiştiğini analiz ediyordum." dedim yarı alaylı bir şekilde. Aras gülümseyip "Demek analiz ediyordun? Benimle de paylaşmak ister misin o analizleri?" dedi keyifli çıkan sesiyle.

Gülümsemeye devam edip bakışlarımı ondan çekmeden anlatmaya başladım. "Ailemle tanışmak en başından beri verdiğim en iyi karardı." dedim, Aras kısa bir an bana bakıp yola geri döndü. "Onlarla tanıştığımdan beri içimdeki o aile boşluğu dolu. Kendimi eksik hissetmiyorum artık. Biliyorum, sen ve bebeğim de bana yetersiniz. Ama, işte... yine de eksiktim onlar yokken."

Derin bir iç çektim. "Onlar yokken eksik olduğumun farkında değildim. Şimdi onlarla güzel vakit geçirdikçe... Çok içime oturuyor, Aras. Çok geç kaldık birbirimize. Ben onların hiçbir anında yanlarında değildim. Onlar da benim hiçbir anımda yanımda değildi. Küçüklüğümden beri aile dediğim insanların da nasıl insanlar olduğunu en iyi sen biliyorsun. Ben yalnız olarak doğmuşum zaten."

Aras hızla kucağımda duran elimi alıp dudaklarına götürdü, avcumun içine içli bir öpücük kondurdu. "Artık değilsin, canımın içi. Hem ben varım hem kızımız var hem de ailen... Abilerin var artık." dedi sakinleştirici sesiyle. Burukça tebessüm ederek başımı salladım. "İyi ki varsınız."