Behind Her Shadow

Chapter 25

Maria Adelaida's POV

"Would you like to go inside?"

Alas dose na ng madaling araw. Matapos niyang mag-kuwento sa akin sa parking ng club, hindi na kami bumalik pa roon. Hindi ko na rin alam kung nasa table pa ba namin ang mga kasama namin.

Pero alam ko namang ayos sila roon. Hindi naman sila pababayaan ni Miss Yna at Miss Dyanne. I just hope that KC is being handled right now because the last thing I saw before following Lovelle was KC was already drunk.

But there's nothing to worry about, panigurado akong bantay-sarado ni Rae ang dalawa. Among the three, she was the responsible drinker.

Napangiti ako kaagad nang i-alok sa akin ni Elle iyon. When I nodded, she opened the gate widely and let me enter.

Agad na sinalubong kami ng mga kasama nila sa bahay. Lovelle only handed them her car key because it was still parked outside—it's barely in the garage.

Ako kasi ang nagmaneho. Marunong naman akong mag-drive dahil naturuan ako noon nina Desiree at Rijanna, pero dahil wala naman akong sariling sasakyan ay hindi ko rin talaga nagagamit ang skill ko na iyon.

Halos ngayon na lang ulit dahil nagsalitan kami ni Rae sa pagmamaneho at ako ang nagmaneho pauwi sa amin ni Scarlet Amaranth Lovelle ngayon.

I couldn't help but to silently chuckle. Ang haba kasi ng pangalan ni Lovelle... hindi ko alam kung Amaranth o Lovelle ba ang itatawag ko sa kaniya, e.

Mukhang wala namang problema sa kanya sa kahit ano ang itawag sa kaniya, basta h'wag ang Scarlet dahil sinasamaan niya ako ng tingin kapag sinusubukan ko.

I've been calling her Amaranth, Lovelle, or by her nickname, Elle, but she seemed comfortable with those. Mukhang hindi niya nga napansin na pangalan na lang niya ang tawag ko sa kaniya at wala nang Miss o Ma'am.

Calling her by her name felt right. Lalo na ngayon na wala naman kami sa loob ng university. To call her by her name felt... good. It was so good. It felt good like how I loved hearing her call me by my name alone.

First name basis na kami.

"Ma'am, tumawag po ang Mommy niyo kanina. Pinapasabi na sa isang araw pa po sila makakauwi ni Sir." Ani ng isang kasambahay nila nang tuluyan kaming makapasok ni Elle sa mansyon nila.

Elle looked at me for a split second before her eyes went back to the lady. "Okay. How about Rielle? Did she call?"

Rielle... that rhymed with her third name. Kapatid niya siguro 'yon.

"Dumaan po siya rito kanina para mag-tanghalian, akala niya nandito kayo. Kasama niya po 'yung kambal at 'yung pinsan niyo po."

The twins. Niki and Nicole. I think the 'Kuya' that Hanna was talking about before was her cousin. Akala ko ay kapatid niya—hindi pala. Si Elle pa nga ata ang panganay.

Tumango-tango lang si Elle sa narinig at saka niya pinaalis na ang ginang. Nang bumalik ang tingin niya sa akin ay tila nanlambot iyon.

"Bakit?" Tanong ko.

A small smile formed from her lips as she shook her head. "You feel... unreal."

Parang natunaw ang puso ko sa sinabi niyang iyon.

"Of course, I'm real, Elle. Why? May bumabagabag ba sa 'yo?" Nagaalalang tanong ko at dali-dali siyang nilapitan. Nahanap ng kamay ko ang kamay niya kaya marahan kong hinawakan iyon. "Elle, ano 'yon? Pag-usapan natin?"

I only let go of her hand when she looked at me like she wanted something.

Hangga't maaari ay gusto kong malaman ang tumatakbo sa isip niya. After hearing all those things earlier... parang ang hirap isipin na sinasarili niya ang lahat ng iyon. Pasasaan pa na nandito ako, handang makinig sa kaniya, 'di ba?