Halos buong araw na nagkukulong si Joy sa kanyang kuwarto mula ng makabalik kami galing Bora. Lumalabas lang siya kapag tinawag ni manang upang kumain, at kapag andon na siya ay walang imik at hindi magsasalita kung hindi siya kakausapin. Alam kong naapektuhan siya ng husto ng sabihin ko sa kanya na na-devirginize niya ang sarili ng ipasok niya ng husto ang kanyang daliri sa puki niya, lalo na’t nakita niya ang bahid ng dugo sa kanyang daliri at sa gilid ng kanyang lagusan. Nang pinaliwanag ko sa kanya na “technically” virgin pa rin siya dahil daliri lang naman ang nakapunit ng kanyang hymen, at may mga babae nga na napupunitan nito dahil sa mga aktibidad tulad ng pagbibisikleta ay medyo nabawasan ang kanyang pag-aalala, nguni’t tila hindi tuluyang nawala ang ang kanyang pagka-dismaya. Hindi ko na dinagdagan pa ang pagpapaliwanag sa kanya, dahil gusto ko rin namang ganito ang pakiramdam niya – may halong takot at panghihinayang sa nangyayari sa kanya.
Kalagitnaan ng linggo ng magsabi si manang na uuwi muna siya sa kanila dahil kailangan niyang bantayan ang apo na nagkasakit. Pumayag naman ako dahil kaya naman naming dalawa ni Joy kung mga simpleng lutuin lang naman. Nangako naman siya na babalik ng Sabado kapag nakauwi na mula sa trabaho ang kanyang anak upang siyang mag-alaga sa bata. Tamang-tama lang at sumasang-ayon sa mga plano ko.
Nagulat si Joy ng bumaba siya upang mananghalian at makitang ako ang nagluluto.
“Nasan po si Manang?” tanong niya.
Sinabi kong umuwi muna pero babalik din sa weekend. Medyo nakakita ako ng konting takot sa kanyang mukha sa nalaman niya. Hindi ko siya pinansin tulad ng mga nakaraang araw, at sinabihan ko na lang na maglapag ng mga gamit sa mesa para makakain na kami.
Medyo kinabahan ako ng sabihin ni Tito na umuwi si manang. Mula ng huling araw namin sa Bora ay hindi ko na maintindihan ang nararamdaman ko, lalo na kapag andoon si Tito. Wala na yung matinding pagnanasa na hindi ko mapigilan, at sa tuwing sumasagi sa isip ko ang mga ginawa namin duon at parang nandidiri pa ako sa aking sarili. Malaking bagay din yung hindi ko sinasadyang pagkapunit ng aking hymen dahil sa matinding kalibugan ko, dahil parang natauhan ako. Medyo nagkaroon lang ako ng konting kaluwagan sa aking dibdib ng ipaliwanag sa akin ni Tito na pwede pa rin naman akong tawaging birhen dahil hindi naman ako nakantot, kaya’t naipasya ko na kahit anong mangyari ay iiwasan ko ng malagay sa mga sitwasyong maaaring mauwi sa tuluyang pagkawala ng aking kabirhenan.
Mas nananaig ngayon ang pagkainis sa aking sarili dahil sa hindi ko mapigilang kalandian nang mga nagdaang linggo, at takot na baka maulit na naman ang mga nangyari noon, lalo na’t parang iba na ang tingin sa akin ni Tito kapag nahuhuli ko siyang pinagmamasdan ako. Hindi ko alam kung napa-praning lang ako nguni’t pakiramdam ko ang pagnanasa ka kanyang mga mata, tulad ng nakita ko sa tatay ni Gab nung nakita kong hinahalay siya noon. Hindi ko naman masisi si Tito dahil ako na rin ang nagbigay ng motibo upang pagnasahan niya ako. Mabuti na lang at tila nakokontrol ko na at hindi na muling sumumpong ang mga nararamdaman ko noon. Nakatulong na may kasama kaming ibang tao, pero ngayong kaming dalawa na lang ay kinabahan na naman ako.
Sinusulyapan ko siya habang kumakain kami. Alam kong medyo bumabalik na ang kanyang normal na sarili dahil hindi na siya nakararanas ng mga bugso ng kalibugan. Mula ng huling pagtalab ng gamot sa kanya duon sa Bora ay hindi ko na muna hinaluan ang kanyang iniinom na orange juice. Gusto kong wala siyang bahid ng libog kapag pinitas ko na ang kabirhenan niya, at hindi ungol ng kamunduhan kundi pagmamakaawa habang naglalabas masok ang titi ko sa kanyang murang puki.
Tulad ngayon, bumalik na sa kainosentehan ang kanyang mukha, wala ng bahid ng malanding Joy na pinamalas niya sa Bora. At dahil batid ko na ang tindi ng libog niya ay maaari ko ng isakatuparan ang balak ko para sa kanya. Alam kong kapag nalugmok na siya sa kalibugan ay wala na siyang kawala doon, nguni’t nais ko ring maramdaman niya ang magkahalong sakit, takot, at paghihinayang sa pagkawala ng kanyang kainosentehan. Minsan lang mawawala ito, at gusto kong maging karanasan itong hindi niya malilimutan.
