Sadece Arkadaş

-24- (I)

-

Bölüm 24 (Part I): "Artık Eminim"

-

"Anne, anne!"

Gözlerimi hafifçe araladım ve karanlık odada sesin nereden geldiğine bakmaya çalıştım. O sırada tekrar duydum, "Durun!"

Bu Barkın'dı. Başımı hızla yan tarafıma çevirmemle kan ter içinde kalmış bir Barkın'la karşılaşmam bir oldu. Kaşlarını çatmış, dişlerini sıkıyordu. Kabus görüyor olmalıydı, hızla yatağa oturdum ve Barkın'ın kolunu tutup hafifçe sarstım. "Barkın, uyan."

İlk seferinde duymadı, iki kere daha tekrarladım fakat hala uyanmamıştı. Sonunda yumuşak davranmanın onu uyandırmayacağını anlamıştım.

Kolunu iki elimle sıkıca tuttum ve sertçe sarstım. Aynı zamandada bağırmıştım, "Barkın, uyan artık!"

Barkın ani bir şekilde uyandı ve kolunu tuttuğum kolumu sıkıca tuttu. Daha sonra bakışları yüzüme kaydı ve rahatlayarak kolumdaki elinin tutuşunu hafifletti.

Elimi yanağına koydum, "Kabustu, sadece kabustu. Gerçek değildi."

Şu an gözümde o kadar masum görünüyordu ki. Aynı eski zamanlardaki gibiydi, korktuğunda yanında birisine ihtiyaç duyardı. Değer verdiği birisine. Ve o kişiye hep aynı şekilde bakardı.

Bir anda belimde ellerini hissettim, daha sonra ise sarıldığını anladım. Boynumun girintisine başını gömdü. "Biliyorum, sadece kabustu."

Gövdesine kollarımı sararken tek bir kelime edebildim, "Evet."

Ne diyebilirdim ki bundan başka? Zaten şu an belimdeki elleri ve boynumdaki sıcak nefesi düşünmemi fazlasıyla zorlaştırıyordu.

Barkın'ın gülümsediğini hissettim. "Aynı eskiden olduğu gibi."

O da hatırlamıştı, eski zamanlarda her korktuğunda yanında olurdum. Gülümsedim, "Evet, aynı eski zamanlardaki gibi."

"Hatırlıyor musun?" sesi şaşkın çıkmıştı.

Gülümsemeye devam ettim, "Evet." derin bir nefes aldım, "Hep annenle ilgili kabuslar görürdün."

Kısa ve kısık sesli bir kahkaha attı, omzumda daha çok sıcak nefesini hissettim. "Hep aptal korku filmleri yüzünden."

"İzleme demiştim, sen dinlememiştin."

Barkın'ın annesiyle ilgili kabuslar görmesinin geçerli ve gerçek bir sebebi yoktu. Küçükken yeni çıkan korku filmlerine kafayı takmıştı ve hepsini izliyordu. Fakat şöyle bir sorun vardı, Barkın cesur bir çocuk değildi. Aksine kolayca korkan bir çocuktu. Her şeyden korkabilirdi.

O zamanlar bir korku filmi serisi çıkmıştı, çocukların annelerinin ölümüyle ilgiliydi. Seri 3 filmden oluşuyordu ve katliam doluydu. Bunu o yaştaki çocuklar izlememeliydi ve ben bunu biliyordum, fakat Barkın'ı ne kadar uyarsamda beni dinlemeyip 'Ben erkeğim, hiç bir şeyden korkmam' havalarına bürünmüş ve burnunun dikine gitmişti. O filmi izledikten sonra ise korku filmi tutkusuna bir son vermişti, 1 sene boyunca her gece saçma sapan kabuslar görmüştü. Demek ki arada hala görmeye devam ediyordu.

Bu anıyı tekrar hatırlamamla kıkırdadım. Sizcede komik değil miydi?

"Ne gülüyorsun?"

Sırıttım, "Aklıma küçükken korktuğun zamanlar geldi de."

Barkın sesli bir şekilde nefesini verdi ve sarılmayı bırakıp yavaşça geri çekildi, geri çekilmesine rağmen hala yakındık. Gülümsedi, "Karizmamı çizdirdiğim tek an."