Sevmeye Değer

1. Bölüm

Bitmişti. Kurtulmuştum işte. Artık tatil zamanıydı. Belki birkaç arkadaşımı özleyecektim ama onun dışında hiçbir şeyi özlemeyeceğime emindim.

İlk birkaç gün bomboş geçti. Öyle ki günde 10 bölüm dizi falan izlemekten beynim sulanmaya başlamıştı. Sonraysa şaşırtıcı bişi oldu. İlkokul arkadaşlarımdan Derin aradı ve görüşmek istediğini söyledi.Bayadır görüşmemiştik. Bilirsiniz, yazın tatilde ya da farklı okullara gittiğinizde herkes birbirine görüşme sözü verir ama bunların çoğu unutulur. Ya da Derin'le bizim başımızı geldiği gibi yavaş yavaş koparsınız. Başlarda çok sık olmasa da görüşüyorduk ama daha sonraları ikimiz de aramamaya başladık. Hayır kavga falan etmemiştik ama yavaş yavaş birbirimizden uzaklaşmıştık. Şimdi aramasına şaşırmıştım.

Hala bizim Derin'di ama sesi daha olgun geliyordu. Uzun zaman olduğundan falan bahsetti ve görüşmek istediğini söyledi. Kabul ettim tabii. Yapacak daha iyi bir işim mi vardı?

Koyu renk bir şort ve bir tişört giyip makyaj yaptım. Nereye gideceğimizi bilmiyordum, sadece nerede buluşacağımızı.. Evdekilere çıkacağımı haber verdim. Taksiye bindim ve eski lunaparkın yerini tarif ettim. Ondan önce gelmiştim. Beklemekten hoşlanmazdım ama o geldiğinde bişi çaktırmadım. Boyu uzamıştı ve gözlükleri gitmişti. Sanırım lens takmaya başlamıştı. Beni görünce hemen gülümsedi ve koşarak sarıldı.

"İnanamıyorum Eda! Ne kadarda güzelleşmişsin." Samimi görünüyordu. Ona inandım çünkü son görüştüğümüzden çok farklıydım.

"Ya sana ne demeli? Harika görünüyorsun!"

Koluma girdi ve konuşa konuşa yürümeye başladık. Sana bir sürprizim var demişti. Bu gizemli tavırlarına alışık değildim.

Dar bir sokağa saptık. Gülüşme sesleri geliyordu. Sonunda görüş alanıma girdiklerinde kızlı erkekli bir grup olduklarını gördüm. Kimisi sigara içiyor, kimisi kahkahalarla bişeylere gülüyordu. Henüz bizi görmemişlerdi. Derin bana döndü.

"Sana söylemediğimi biliyorum ama seni onlarla tanıştırmak istedim. Lütfen bana kızma ya da endişelenme. İyi anlaşacağınızı düşünüyorum." Hızlı hızlı konuşmuştu. Bana önceden haber vermemesi biraz canımı sıksa da ilk dakikadan karşı çıkmaya niyetli değildim. En kötü bir daha onları görmezdim.

Onlara yaklaştık. Biraz gergindim. Bir gruba girerken genelde böyle olurdum.

"Çocuklar bu Eda. Eski bir arkadaşım. Eda bunlar da Cenk, Nihal, Deniz, Kaanve Alara. Şuan burda olmayanlar da var tabi." İsimlerini hemen aklımda tutamadım tabi. Neyse sorun değildi. Zamanla öğrenirdim nasılsa. Tek sorun bu insanların en yakınlarım olacaklarından haberim olmamasıydı.