I live with the badboy

Hoofdstuk 13

>Pov Jess<

Ik word bruut wakker gemaakt door mijn ringtone die af blijft gaan. Ik pak zuchtend mijn mobiel van het nachtkastje en zie dat Ethan me belt. Als ik opneem hoor ik Ethan en nog iemand anders meteen schreeuwen. 'Waarom ben je niet op school?' vraagt Ethan als ze niet meer schreeuwen. 'School?' vraag ik fronsend. 'Ja, het is vrijdag en je moet naar school' reageert hij rustig. 'Hebben we niet nog een dag sneeuwvrij ofzo?' vraag ik terwijl ik uit bed stap. 'Nope, maar ik moet ophangen. Tot later' antwoord hij voordat hij ophangt. Ik loop zuchtend naar mijn badkamer om me klaar te maken.

Als ik binnen een recordtijd alles heb gedaan loop ik naar mijn auto. Er ligt nog maar weinig sneeuw, helaas. Blake heb ik in bed laten liggen. Hij mist zovaak lessen en heeft waarschijnlijk geen zin om naar school te gaan. Ik stap in mijn auto en zet mijn tas naast me. Op naar school.

Ik loop rustig naar binnen en loop door naar mijn les. Ik ben al te laat dus ga ik ook niet meer haasten. Als ik het lokaal binnenkom zie ik dat er niet veel mensen zijn. Ik was dus niet de enige die van niks wist. 'Ik wist niet dat we vandaag naar school moesten' zeg ik tegen de docent terwijl ik naar een lege plek loop. Hij knikt even en gaat verder met zijn les. Ik plof naast Ethan neer en pak mijn spullen uit.

De dag is rustig voorbij gegaan en er is niet veel bijzonders gebeurd. Als ik thuis kom loop ik rechtstreeks naar boven. Ik loop naar mijn kamer en leg mijn tas neer. Ik doe mijn schoenen en jas uit en plof op bed. Blake is de hele dag niet op school gekomen, wat ik al had verwacht. Ik pak mijn boek waar ik mee bezig ben van het nachtkastje en open hem. Ik draai me om en begin aan het laatste hoofdstuk.

'Hey' hoor ik vanuit de deuropening. Ik mompel een 'hey' terug zonder van mijn boek op te kijken. Nog geen minuut later voel ik Blake op mijn rug liggen. Hij haalt mijn haren uit mijn nek en legt ze over mijn schouder. Ik probeer me te concentreren op het boek maar dat lukt niet echt zo. Als Blake kusjes in mijn nek en achter mijn oor begint te geven bijt ik op mijn lip. 'Blake ik kan me niet concentreren' mompel ik. 'Dan leg je dat boek toch weg' fluistert hij terwijl hij het boek al uit mijn handen pakt en weglegt.

Blake ligt nog steeds op mijn rug en hij laat zijn handen onder mijn shirt glijden. 'Blake, h-heb jij niks te doen ofzo?' vraag ik mompelend. 'Nee.' Ik zucht en sluit mijn ogen, 'Je gaat niet van me af hè?' Ik hoor hem grinniken, 'Reken daar maar niet op.' Ik zucht en sluit nadenkend mijn ogen.

Als Blake's mobiel afgaat glimlach ik, nu gaat hij van me af. Hij neemt zijn telefoon op maar gaat niet van me af. Ik kijk verveeld voor me uit, waarom gaat hij niet van me af? Als Blake even niet oplet rol ik op mijn zij waardoor Blake naast me valt. Als hij van het bed af valt kreunt hij even. Ik pak mijn boek weer en lees snel de laatste bladzijde af.

'Ik ga' mompelt Blake kortaf als ik mijn boek dichtsla. Ik knik terwijl ik me omdraai. 'Reken er maar op dat ik pas vannacht een keer terug kom' zegt hij terwijl hij al wegloopt. Ik zucht even en ga weer op mijn buik liggen. Ik hoor de deur beneden dichtslaan waarna er een stilte volgt. Ik zet de televisie aan en beluit een rustige middag te houden, ik heb toch weekend.

's Avonds heb ik een pizza besteld omdat ik vrij weinig zin had om uitgebreid te koken. Ik heb al gedoucht en besluit om maar gewoon in bed te gaan liggen. Ik start netflix op en klik The Walking Dead aan. Ik kruip diep onder de dekens terwijl mijn tv-scherm zich vult met zombies. Ik kijk af en toe even op mijn mobiel om te kijken hoelaat het is of om even mijn social media te bekijken.

Rond een uur of elf wordt er aangebeld. Ik stap zuchtend uit bed en loop naar beneden. Blake is zeker zijn sleutels vergeten. Aangekomen bij de deur kijk ik even door het kijkgaatje maar het is niet Blake. Ik open de deur een stukje waardoor ik oog in oog sta met twee politieagenten. Ik kijk ze vragend aan, 'Hallo.' Één van hen is al zeker rond de veertig, en de andere is denk ik rond de twintig, ze zien er vriendelijk uit. 'Hallo mevrouw, ik ben agent Miller en dit is mijn collega, agent Campbell' stelt de oudere man hen voor. 'Jess Williams' stel ik mezelf ook voor terwijl we elkaar een hand geven. 'Willen jullie binnenkomen?' vraag ik aangezien het best koud is buiten. 'Eigenlijk willen we vragen of u met ons mee wilt komen' reageert agent Campbell. Ik kijk ze verbaasd aan, 'Zou ik mogen weten waarom?' Agent Miller glimlacht even, 'U heeft niks fout gedaan mevrouw. Ik zal het even kort uitleggen' begint hij. Ik knik als teken dat ik het begrijp. 'Wij moesten vanavond naar een schietpartij bij een oude loods. Wij hebben daar alle verdachten van opgepakt door een onverwachte inval. Één van de betrokkenen is Blake Mitchell. Volgens onze bestanden woont hij hier, samen met u. Wij willen u graag wat vragen over hem stellen' vervolgt hij. Ik kijk ze met open mond aan, 'Oké dan, ik ga wel mee.' Nadat ik mijn schoenen heb aangedaan loop ik, nog steeds verbaasd, achter de agenten aan.

Daar zit je dan, in je trainingsbroek en trui in een verhoorkamer. Er komt een oude man binnen waarna hij de deur sluit. 'Hallo mevrouw, ik ben agent Dickson, ik ga u een paar vragen stellen.' Ik knik en stel mezelf ook voor. Hij gaat tegenover mij zitten en glimlacht vriendelijk. 'Vertel eens, waar kent u meneer Mitchell van.' begint agent Dickson. 'Hij zit bij me op school, we hebben een paar lessen samen.' reageer ik. Hij knikt en hij maakt aantekeningen. 'Heeft dit verhoor ook gevolgen voor mij?' vraag ik fronsend als ik hem mijn naam op zie schrijven. Hij schudt zijn hoofd, 'Nee, we willen alleen wat dingen over meneer Mitchell te weten komen.' Ik knik en vouw mijn handen in elkaar. 'En waarom woont u bij Blake?' De agent houdt zijn pen al boven het papier, klaar om van alles op te schrijven. Ik leg hem het hele verhaal uit en beantwoord nog wat andere vragen.

'Dit is genoeg informatie, voor nu. Ik wil u verzoeken uw telefoonnummer op te schrijven zodat we u kunnen bereiken als we u weer nodig hebben' zegt de agent aan het einde van het gesprek. Ik knik en schrijf mijn nummer op het blad dat voor me ligt. 'Wat gaat er nu met Blake gebeuren?' vraag ik terwijl ik de pen neerleg. De man vouwt zijn handen in elkaar en kijkt me serieus aan, 'Hij moet sowieso vannacht hier blijven. Ik ga straks met de commissaris overleggen over wat we met hem gaan doen.' Ik knik als teken dat ik het begrijp, 'Kan ik met hem praten?' Hij kijkt me bedenkelijk aan. 'Alstublieft, heel even maar. Ik beloof het' zeg ik meteen. Hij zucht even maar knikt dan, 'Prima.'

Ik loop een kamertje binnen en zie Blake zitten. Ik ga tegenover hem zitten en trek een wenkbrauw op. Hij grijnst even waardoor ik zuchtend mijn hoofd schudt. 'Wat heb je nou weer gedaan waardoor je hier zit?' 'Gewoon, een kleine schietpartij' reageert hij. Ik trek een wenkbrauw op, 'Was die Lucas erbij betrokken?' Blake knikt en beweegt even met zijn handen waardoor de handboeien wat geluid maken. De agent die op de gang bij de deur staat kijkt even naar binnen. Ik glimlach kort en kijk weer naar Blake. Hij trekt een wenkbrauw op en kijkt me aan. Ik zucht even, 'Je bent echt een idioot Blake. Door een "kleine schietpartij" hier belanden. Heb je geen verstand ofzo?' Hij rolt zijn ogen en kijkt me verveeld aan, 'Waarom eigenlijk? Wat was er aan de hand waardoor je moest schieten?' vraag ik vervolgens. Blake zucht even en bijt op zijn lip. Ik kijk hem vragend aan. 'Het ging om jou.'

------------
De update duurde wat langer dan verwacht, maar hier is hij dan toch.
Votes en comments maken mijn dag goed :)