I live with the badboy

Hoofdstuk 9

>Pov Jess<

Ik kijk opzij, naar de jongen die me vast heeft. Hij heeft blond haar en blauwe ogen. Hij heeft een piercing in zijn wenkbrauw en verschillende tatoeages op zijn armen. Nee, met hem wil je duidelijk geen ruzie krijgen.

'Blake,' begint hij grijnzend. 'Dat is een tijdje geleden' vervolgt hij. 'Wat wil je?' sist Blake. Ik schrik even als ik zijn felle toon hoor, zo ken ik hem nog niet. 'Wil je meteen ter zaken komen? Ik dacht, laat ik eens een gesprek beginnen' reageert hij quasi verrast. 'Lucas, wat wil je?' vraagt Blake nog een keer. De jongen, die blijkbaar Lucas heet, begint te lachen.

'Ik wil mijn geld Blake' zegt hij serieus als hij is uitgelachen. 'Ik heb het niet' reageert Blake simpel. De jongens om Blake heen, en Blake zelf, staan allemaal met hun wapen op Lucas gericht. Lucas verstrakt zijn grip rond mijn hals. 'Bullshit' sist hij. 'Niet waar, ik heb het niet meer' zucht Blake geïrriteerd. 'Wie heeft het dan?' sist Lucas. 'Geen idee' antwoord Blake en hij slikt even.

Blake werpt een blik op mij en kijkt me even geruststellend aan voordat hij zich weer op Lucas focust. 'Luister heel goed naar me Blake. Vertel me wie het was, anders knal ik een kogel door dit mooie hoofdje van je vriendinnetje hier' gromt Lucas ineens. Mijn ogen worden groot. Als extra effect laadt hij zijn pistool. Het enige wat hij nu hoeft te doen is de trekker overhalen, dan is het afgelopen met mij. Ik voel het koude metaal tegen mijn slaap aangedrukt en ik slik even.

Ik kijk naar Blake en zie dat zijn ogen groot zijn maar tegelijkertijd blijft hij heel rustig. 'Een tijdje geleden is er hier ingebroken,' begint Blake zuchtend. 'Het geld was weg, dus ik weet niet waar het is. Waarschijnlijk is het één van jouw mannetjes geweest' vervolgt hij rustig. 'En waarom beschuldig je mijn mannetjes daarvoor?' vraagt Lucas, duidelijk niet blij met de beschuldiging. 'Zij waren de enige die wisten waar het lag, naast ons twee. En er was verder niks weg' antwoord Blake.

Lucas blijft even stil. Ik kijk voorzichtig opzij en zie dat hij me een moordende blik geef. Ik kijk ijzig terug. 'Waarom betrek je mij hierbij?' vraag ik dan maar. 'Ik bedoel, je kent mij niet, en ik heb hier ook niks mee te maken' vervolg ik. Ik trek een wenkbrauw op en wacht tot Lucas antwoordt. Hij vormt zijn ogen tot spleetjes, verrast en kwaad dat ik hem aanspreek. 'Blake geeft om jou, dit is de enige manier om hem aan het praten te krijgen' antwoordt hij dan schouderophalend. 'Houd haar hierbuiten Lucas, ze heeft hier niks mee te maken. Laat haar los' hoor ik Blake ineens grommen. Lucas lijkt na te denken. 'Als je haar loslaat, dan vertel ik je alles, de waarheid' maakt Blake duidelijk.

Dit geeft Lucas blijkbaar het laatste duwtje in de rug. Hij haalt zijn pistool van mijn hoofd af en duwt me naar voren, op de grond. 'Eikel' grom ik zacht terwijl ik opsta. 'Jess, ga naar de woonkamer. We komen er zo aan' fluistert Blake als ik weer sta. Ik trek een wenkbrauw op. Blake kijkt me waarschuwend aan waardoor ik zuchtend naar de woonkamer loop.

Ik ga op de bank liggen, wachtend tot de jongens terug komen. Ik hoor wat geschreeuw vanuit de gang. Ik zucht en draai me om op mijn buik. Ik sluit mijn ogen, in de hoop wat rust te krijgen. Als ik eindelijk even rustig ben hoor ik een schot waardoor ik meteen rechtovereind zit. Hebben ze Lucas vermoord? Of heeft Lucas één van hen vermoord? Misschien is er niemand dood. Misschien was het in iemands arm ofzo. Ik hoor de deur dichtvallen en even later komen de jongens zuchtend binnen.

Als ze de woonkamer inlopen zie ik ze alle vier. Ze gaan zitten en leggen hun spullen op de tafel. Ik trek een wenkbrauw op, 'Wat hebben jullie gedaan?' Julian haalt zijn schouders op, 'We hebben hem niet vermoord. Gewoon wat gevochten en toen hij wegliep een kogel langs zijn hoofd geschoten.' Ik schud mijn hoofd, blijkbaar is dit voor hen de normaalste zaak van de wereld. Ik besluit me er verder niet mee te bemoeien en laat het uit mijn hoofd verdwijnen.

-

Na nog een uurtje hier gingen de jongens weer weg. Hun vertrek ging nogal moeizaam, aangezien hun auto's half waren ingesneeuwd en ze niet echt normaal konden rijden. Als ik een melding krijg zie ik dat ik een mail heb. Ik lees hem snel door en kom erachter dat de school morgen gesloten is in verband met de sneeuwval. Blijkbaar blijft het de hele avond en nacht nog sneeuwen waardoor je haast de deur niet meer uit kan. 'Morgen geen school' mompel ik terwijl ik languit op de bank ga liggen. Ik trek de fleecedeken die over me heen ligt tot aan mijn kin omhoog en sluit mijn ogen kort. 'Door de sneeuw?' hoor ik Blake vragen. Ik knik en glimlach. Het is nu bijna tien uur 's avonds.

'Vandaag was een rare dag' bedenk ik me ineens. Blake murmelt iets instemmends. 'Ik heb zin in morgen' ga ik verder met praten. Blake kijkt me vragend aan. 'Morgen ga ik namelijk helemaal niks doen. Ik ga de hele dag in comfortabele kleding op de bank liggen. Met thee en chocolademelk, en met koekjes' zeg ik grijnzend. Blake rolt zijn ogen, 'Kneusje.' Ik steek mijn tong uit en verstop me in mijn deken.

Blake komt ineens tegen me aan liggen waardoor ik hem raar aankijk. 'Ik kreeg het koud en jij hebt een deken' reageert hij grijnzend. Ik grinnik maar houdt de deken stevig vast. Hij kijkt me beschuldigend aan, 'Je moet delen!' 'Nee! Pak je eigen deken!' roep ik lachend terwijl ik de deken nog steviger vasthoudt. Blake trekt aan de deken waardoor we half over elkaar heen rollen en nog wat aparte bewegingen maken. Uiteindelijk slaagt hij erin om de deken te krijgen. Hij slaat hem open en komt erbij onder liggen. 'Dat was niet eerlijk. Jij bent veel sterker dan ik ben' mopper ik.

Ik draai me om zodat ik met mijn gezicht naar Blake's gezicht toe lig. Ik zie dat hij grijnst. Hij trekt wat aan de deken waardoor die van mij afglijdt. Meteen krijg ik kippenvel doordat ik al de hele avond onder de deken lig. Gelukkig staat de verwarming aan, anders zou ik het nog kouder hebben. 'Blake, geef me nou mijn deken terug. Hij is te klein voor ons tweeën' mompel ik, terwijl ik probeer om onder de deken te gaan liggen. Blake lacht zacht door mijn acties. 'Wacht' mompelt hij. Ik stop met bewegen en kijk hem vragend aan. Hij trekt me tegen zich aan en slaat de deken om me heen. 'Past precies' mompelt hij grijnzend. 'Ik krijg jou met geen mogelijkheid weg hè?' vraag ik zuchtend. Hij schudt lachend zijn hoofd en drukt een kus op mijn voorhoofd. 'Het spijt me babe.' Ik rol mijn ogen door de bijnaam. 'Sukkel' grinnik ik. 'Één ding scheelt, we hebben het wel warm nu' grinnikt Blake.

----------------
Dat was het weer.
Sorry voor dit slechte hoofdstuk. Ik hoop toch dat jullie het leuk vonden.
Votes en comments waardeer ik heel erg :)