The Fake NERD

Chapter 26: Konting Tiis

Days passed at di ko alam kung bakit ako nalulungkot. Bumalik man kami ni Alex sa dati pero I felt like incomplete. mababaliw na ata ako.

ano nga bang problema sakin?

Mababaliw na nga talaga ako kakaisip.

Sure, naging praning ako these past few days dahil kay Drew. Paano kung masabi niya sa iba yung tinatago kong sikreto. Di pako ready na harapin ang mga consequences.

Pero kahit ganun, alam kong hindi yun yung totally na bumabagabag sa isipan ko. Isipin ko man kung ano, napupunta pa rin ako sa punto about sa sikreto ko.

Wala ka ba talagang idea?

Or you're just afraid to admit that you know what's bothering you?

Bat naman ako matatakot? Ayan nanaman yung inner konsensya ko. Nakakabwisit grabeeee.

"Hey, you okay? Kanina ka pa tulala? Lagi ka nalang tulala? Anong problema? You can always tell me."

Sasabihin ko ba sa kanya? Kapatid niya si Drew. I hesitated but this is Alex we are talking about. I could always trust him.

So I went straight, bluntly spilling the truth. "Alam na ni Drew na ako si Allie, Alex."

His eyes widened. "Paano? Well, if that bothers you, I could always talk to him."

"Wag na, Alex. I'm the one who's at fault here. Nagsinungaling ako sa kanya. Niloko ko siya."

"Wag mo isipin yan ha? Di mo siya niloko. Ginawa mo yun para sa ikabubuti mo."

"I really don't know, Alex. Di ko alam ang gagawin ko."

He sighed. "Sa totoo lang, bakit ka pa ba nagpapanggap? Its your last year in highschool. Why don't you bring back the Allison I know. I think its better that way."

I frowned. Bakit naman niya naisip yun? "Hindi ako ready. Natatakot ako. Tama ka, last year ko na to at ilang buwan na lang makakagraduate na tayo, konting tiis nalang Alex."

Konting tiis nalang, makakaalis na rin ako dito.

--

The next day, ako lang ang pumasok dahil may sakit si Alex. It tore my heart, para bang nawala yung kalahati ng puso ko. Sobrang namimiss ko siya, wala pa namang isang araw na di kami nagkikita.

My attention was then diverted to someone familiar. Nakita ko si Drew sa hallway. Dinaanan lang niya ako. It was as if I did not exist. Kumirot yung puso ko. Bat ba ako nasasaktan?

Ano ba tong nararamdaman ko? Maling mali. Kung anu ano nararamdaman ko sa dalawang tao at the same time.

Bakit ba kasi? Ano ba meron sayo Drew?!

Gusto ko siyang kausapin. Gusto kong magpaliwanag. Bakit ba gustong gusto kong lumapit sa kanya. Nangangati yung kamay ko na hawakan ang kamay niya at pigilan siya.

I took all the courage in me and I walked towards him. Magpapaliwanag ako. Pero in that moment, bigla nalang ako natapunan ng chocolate shake.

"Oops?" Natawa si Bianca sa ginawa niya.

"Sorry, sinadya ko." She giggled in amusement.

Tumawa yung mga tao sa paligid at nagsitsismisan nanaman.

Napatingin ako kay Drew. Patuloy lang siyang naglakad paalis. Napatingin sakin si Bianca and then she looked at what I was looking at. She smirked.

"Oh wow. How slutty can you get huh? Why? Did you expect he was going to go knight and shining armor around you? Bad thing Alex is not here hmm? Don't worry your secret's safe with me. What? Oh my God. I'm so going to enjoy this." She whispered.

I didn't realize my fists balled up. Naiinis ako, nagagalit. Hindi sa kanya kung hindi sa akin. Tama siya, malandi ako. Nagkakagusto sa dalawang tao. I admit it. May gusto ako kay Drew.

Siya ang dahilan kung bakit ako nagkakaganito.

Namromroblema at naguguluhan. It took me long enough to admit it to myself. But now I finally know. Kailangan ko na itigil to. Mali tong ginagawa ko. Oras na malaman to ni Alex siguradong di ko kakayanin. I know I love Alex. So much. Ano bang meron sa puso ko at di makuntento sa isa?

The bell rang and just like that, she was already out of sight. Wow, di niya kasama yung mga minions niya.

I took a deep breath. Konting tiis nalang wag kang mag-alala. Kaya pa. Kayanin mo Jana. Be strong, magpakatatag ka ano man ang mangyari.

Umpisa palang to. Kailangan kong ihanda tong sarili ko kay Bianca. Hindi ako lalaban pero kung sumobra na, baka mabigla siya sa gagawin ko.

But I'm willing to be patient.

Mahaba ang pasensya ko.

Konting tiis nalang, magiging isang panaginip lahat to sakin pagkatapos nitong lahat.

Konting tiis.

--

GUYS I KNOW YOURE HATING ME RIGHT NOW. ANG TAGAL KONG DI NAKAUPDATE. SOOOO, ITO NAAAA. GRABEEE SORRY TALAGA, NAWALA KASI PHONE KOOOO. ARAY DIBA HAHAHA. PERO IM BACK GUYS! Thank you sa mga nagpapatuloy na sumusuporta sa libro ko! I LOVE YOU SO MUCH GUYS!! SML!

Vote

Comment

Share

:)