Eksik Parça

Eksik Parça -14-

Büyük ve karanlık bir orman, farklı yerlerde farklı acılarla yüzleşen on yarışmacı. Hepsi, geçmişte yaşadığı olaylarla yüzleşip büyük bir kafa karışıklığına düştüler. 

''Sahip olduğum bir yer yok. Oradan kaçarken benimle olan yalnızlığım, ömrüm boyunca benimle olacak.'' dedi Erza içindeki düşünceleri dışına vururken. 

Gözleri yaşlı bir şekilde önüne baktı. Bir kere daha hıçkırıp gözyaşlarının akmasına izin verdi.

''Buradan kaçtıktan sonra, beni sahiplenen bir aile tarafından köle gibi çalıştırıldım. Zaman geçtikçe bir sürü çocuk getiriyorlardı. Zengin bir aileydiler. Fabrikaları iyi para getiriyordu. Sabahtan akşama kadar çalışsak da akşam uyuyabileceğimiz bir yer vardı. Bir süre sonra fabrikaları battı. Yine bize sokaklar gözüktü.'' deyip derin bir nefes aldı. ''Yine yalnızdım. Yine hiç kimse sokaklarda yatan o kızı önemsemiyordu. Sokaklarda dolaşırken, Mirayla karşılaştım.''

Hafifçe gülümseyip gözyaşlarını sildi.  

''Mira...'' dedi. ''Kardeşini yeni kaybetmişti. O da benim gibi boşluktaydı. Uzun zaman sonra dostça bir gülümseme görmüştüm.'' gülümsemesi iyice yüzüne yayılırken fark ettiği şeyle başını eğdiği yerden kaldırdı. 

''Mira!'' yürümeye başlarken Miranın gülümsemesi aklına geldi. İşin asıl kısmı buydu. Geçmişte çok büyük acılar yaşamıştı ama yine de acıları ona unutturabilen dostları vardı. Kendisi gibi geçmişte çok acı çekmiş dostları vardı. O gülümsediğinde yüzünde geçmişte yaşadığı acıları fark edebilen dostları vardı. Yalnız değildi. Adımları iyice hızlanıp koşmaya başlarken ne yapması gerektiğini çoktan bulmuştu. 

Son kez arkasına baktı. Ortada ne tabela, ne solmuş ağaçlar vardı. Böyle olması gerekiyordu. Önüne tekrar dönüp kararlı bir bakış attı. 

 ''Levy, Mira, Juvia, Lucy!'' 

Bağırdı. Onları bulmalıydı. Kendini mutlu hissettiği zamanlarda yanında olan arkadaşlarını bulmalıydı. 

  ''Kendine bak Erza.'' dedi koşuşunu hızlandırırken. ''Hala hayattasın. Kendine bak. Kaç kez olursa olsun kalkacaksın ayağa. Simsiyah bir karanlıkta yolunu kaybetmiş bir çocukken ne kadar çığlık atsan da sesini duyan oldu mu? Geçmişte yaşadığın acılar yine beyninde dönecek. Ama sen den daha da alevleneceksin. Yangınların daha da alevlenecek. Evet hala hayattasın Erza. Kaç kez olduğu önemli değil. Yeniden ayağa kalkacaksın.''  

*******************

Ormanın başka bir yerinde Jellal sırtını doğrultup önüne baktı. Rüzgar sertçe esip mavi saçlarını hareketlendirirken kararlı sesiyle kadına cevap verdi.

''Öldürdüğüm insanların nefesi daima arkamda. Ama artık iyilik yaptığım insanların da dilekleri benimle. Onlarca masum insanı öldürdüm, aileleri çok büyük acılar çekti. Şimdi bir gün, yaptığım iyilikler onlara dokunacak. Dokunmasa bile, insan öldürmeyi bırakmak yaptığım en büyük iyilik. Belki de sadece kendimi avutuyorum ama elimden gelen tek şey bu. Ve sen, aptal kadın. Kendi kendime bu konuşmayı defalarca yapmadığımı mı sanıyorsun? Ne yaptığımın daha önce de farkındaydım. Şimdi geçmişte olan şeyleri önüme koyup kendimden nefret etmemi mi sağlayacaksın? Ben zaten kendimden nefret ediyorum. Bunları daha önce kendime yaşatmış biri olarak bu konuşmalar beni üzmek için yeterli olmayacaktır.''

Jellal bir süre kadından cevap bekledi. Gelmeyeceğini kendi de biliyordu. Yürümeye başladı. Şimdi ekibindeki diğer insanları bulacaktı. Arkadaşlarının da aynı acıyı çektiğini biliyordu. Bulacaktı ve bu yarışmayı kazanacaklardı.