Starstruck

Even if we try to forget, love will remember..

Zayn's P.O.V. (Το ίδιο βράδυ)

"Άλλο ένα.." λέω στο bartender σηκώνοντας το άδειο μου ποτήρι. Ταιριάζει με την άδεια μου ψυχή, σκέφτομαι και χαμογελάω ειρωνικά.

Σύντομα ένα γεμισμένο ποτήρι με αλκοόλ - νομίζω τεκίλα είναι; δεν είμαι και τόσο σίγουρος- βρίσκεται μπροστά μου. Το αδειάζω στο λεπτό και ζητάω ένα ακόμα. Δεν προλαβαίνω να γευτώ το αλκοολούχο ποτό μου, δεν μου δίνω τη δυνατότητα να κάνω κάτι τέτοιο. Απλά πίνω και ξαναπίνω μέχρι να ξεχάσω  το όνομα μου. Το καλό με το αλκοολ είναι ότι όταν αυτό εισέρχεται στον οργανισμό σου φεύγουν τα προβλήματα, οι σκέψεις σου και τα σκατά τα οποία αναγκάζεσαι να διαχειριστείς. Αλλά όσο και να πίνω πάντα θα βρίσκεται εκεί. Τα καταγάλανα μάτια της που με κοιτούσαν τόσο ψυχρά και με σκότωναν μόνο με ένα τους βλέμα. Γιατί της έκανα κάτι τέτοιο; Πως μπόρεσα να της φερθώ έτσι;

Σε μισώ Zayn Malik...

Τα σκληρά της λόγια παίζουν ξανά και ξανά στο μυαλό μου έπειτα από δύο ολόκληρες βδομάδες. Με στοιχειώνουν και με καταστρέφουν όλο και πιο πολύ. Δεν έχω προσπαθήσει να επικοινωνίσω μαζί της. Τι να της πω άλλωστε; Συγγνώμη που είμαι τόσο μαλάκας και πηδήχτηκα με κάποια άλλη τη στιγμή που εσύ ήρθες σε άλλη ήπειρο για μένα;

Δεν θα οφελήσει πουθενά.....

Πως τα έχω κάνει τόσο σκατά όλα;  Γιατί υπάρχω; Το μόνο που καταφέρνω είναι να την πληγώνω συνέχεια....

Οι αντοχές μου λιγοστεύουν. Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτα άλλο από τα λάθη μου. Έχω μετανιώσει, αλήθεια, με όλο μου το είναι αλλά δεν ξέρω πως να της το δείξω. Όλοι είναι εξαγριωμένοι μαζί μου. Ο Harry μετά από εκείνο το βράδυ δεν μου μιλάει, το ίδιο και η Anna. Οι υπόλοιποι απλά με αγνοούν. Και με το δίκιο τους...

Η ώρα είναι σχεδόν τρεις το πρωί. Κάθομαι στο μπαρ του ξενοδοχείου αμέσως μετά το τέλος της συναυλίας μας. Κι όμως νιώθω σαν να έχω έρθει μόλις τώρα. Παραγγέλνω άλλον ένα ποτό και το πίνω μονορούφι πριν φύγω. Αφήνω αρκετά χρήματα στο σημείο που καθόμουν και σηκώνομαι. Τα πόδια μου δεν με κρατάνε, παραπατάω και πέφτω συνέχεια. Είμαι αξιολύπητος....

Όταν πέφτω για ακόμα μια φορά -αυτή τη στιγμή βρίσκομαι στο lobby του ξενοδοχείου- κάποιος με βοηθάει να σηκωθώ. Όταν τον αντικρίζω βλέπω πως είναι ο Niall. Του γνέφω καταφατικά για να τον ευχαριστήσω, αλλά όταν πάω να τον προσπεράσω με σταματάει.

"Άσε με να σε βοηθήσω, mate" μου λέει προσπαθόντας να μην με εξαγριώσει. Τη τελευταία φορά που έκανε κάτι τέτοιο βρέθηκε με μια ωραιότατη μελανιά στο πρόσωπο του.