မနက္စာ ထမင္းဝိုင္းသည္ ခါတိုင္းေန႔ထက္ ပိုမိုတိတ္ဆိတ္ေနကာ ဇြန္းသံ. ပန္းကန္သံ မွ လြဲ၍ အရာအားလံုး ဆိတ္ဆိတ္ေနလ်က္…
တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို စတင္ျဖိဳခြဲသူက Appa…
'Baekေကာ'
Baek ဟူေသာ နာမည္ျကားတာနဲ႔ Yeol တေယာက္စားေနေသာ ထမင္း ဆီကိုသာ ပိုအာရံုစိုက္လိုက္သည္…
'မေန႔ညတည္းက ျပန္မလာဘူး. သူ႔ သူငယ္ခ်င္းအိမ္သြားအိပ္မယ္ဆိုျပီး ေျပာသြားတယ္…ဖုန္းဆက္တာလည္း မကိုင္ဘူး'
Yeol ေျပာတဲ႔ အတိုင္း ျပန္ေျပာျပေနသူက Omma…
'မျကာခင္ ေက်ာင္းျပီးေတာ့မယ္. မျကာခန အျပင္မွာ အိပ္တဲ႔ ကိစၥကို ထိန္းအံုး. မျကာခင္ သူ့အစ္ကိုလည္း မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွာ. သူက ဒီအိမ္ရဲ႕ က်န္ခဲ႔တဲ႔ သူ ျဖစ္ေတာ့မွာေလ. မိန္းမ လႊတ္မထားနဲ႔။ ေတာ္ျကာ Park အိမ္ေတာ္ရဲ႕ သိကၡာေတြ ေကာက္မရေအာင္ က်ေနမယ္ '
Yeol တေယာက္ Appa ကို ထမင္းပန္းကန္ကိုသာ ျကည့္ေနရာမွ မ်က္လံုးလွန္ျကည့္လိုက္ေလသည္…
အျကည့္တို႔ ခနတာ အားျပိဳင္ေနရာမွ Appa က ထ ထြက္သြားေတာ့သည္.
'သားျကီး. Omma မသိတဲ႔ ကိစၥတခုခု သားျကီးနဲ႔ သားငယ္ျကား ရွိတယ္မလား. Omma ကို ေျပာျပပါ. သားတေယာက္ရဲ႕ မိခင္တေယာက္ အေနနဲ႔ သိသင့္တယ္လို႔ ထင္တယ္. '
'ဘာမွ မရွိပါဘူး.Omma.'
'သားျကီးက Omma ကို အလြယ္လမ္းလိုက္ျပီး မိခင္စိတ္ဓါတ္မရွိသူလို့ ထင္လို့ မေျပာျပခ်င္ဘူးလား. ဟုတ္ေတာ့လည္း ဟုတ္ပါတယ္. တကယ္လည္း omma က အ့လို ပံုစံမ်ိဳး ျဖစ္ေနခဲ႔တာမလား'
'အ့လို သေဘာမ်ိဳး မဟုတ္ပါဘူးOmma'
'သားျကီးေတာင္ ဒီလိုဆို Omma ကိုယ္တိုင္ ေမြးထုတ္ထားတဲ႔ သားငယ္ဆို Omma ကို ဘယ္ေလာက္ေတာင္ နာျကည္းေနမလဲေနာ္. အရာအားလံုး Omma ေျကာင့္ပါ. Omma သာ Park အိမ္ေတာ္ကို ဝင္ဖို႔ စိတ္မကူးခဲ႔ရင္… '
'က်ြန္ေတာ္တို႔ျကား ဘာမွ မျဖစ္ဘူး Omma. ျဖစ္ခဲ႔ရင္လည္း Omma ေျကာင့္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာေျပာရဲတယ္. သား company သြားေတာ့မယ္'
Omma ရဲ႕ မ်က္ဝန္းနက္နက္ေတြထဲက မ်က္ရည္ရိပ္ေတြကို သူ မျမင္ရက္စြာ လွည့္ထြက္လာခဲ႔သည္…
Baek ဟာ Omma ဆီက အေမြေတြကို ေကာင္းေကာင္း လက္ခံ႐ ရွိခဲ႔ပံုေပၚေလသည္.
ျပိဳေတာ့မဲ႔ ပံု မ်က္ဝန္းေတြသည္ သူ႔ေရွ႔ မွာေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မျပိဳက်ခဲ႔ပါေခ်…
