Yeol တို႔ ေဆးရံုေရာက္တာနဲ႔ Chan ကို တင္ထားေသာ လူနာတင္လွည္းကား အေရးေပၚခန္းထဲ တန္းဝင္သြားေခ်ျပီ။
အေရးေပၚတံခါးမပိတ္ခင္ ျမင္လိုက္ရေသာ Chan မ်က္နွာနုနုသည္ ျဖဴေဖ်ာ့လ်က္.
လက္ေကာက္ဝတ္မွာေတာ့ 'K' ဟူေသာ တက္တူးသည္ တပါတည္း ပါသြားေခ်ျပီ။
Yeol တေယာက္ အားအင္ခ်ိနဲ႔ စြာပင္ ထိုင္ခ်လိုက္မိသည္. ဒုတာဝန္ခံက…
'က်ြန္ေတာ္ Chan မိသားစုကို အေျကာင္းျကားထားျပီးျပီ။ သူတို႔ မျကာခင္ ေရာက္လာျကမွာပါ. '
Chan မိသားစု. Yeol သူသိခ်င္ေသာ အေျဖကို ေသခ်ာ အတည္ျပဳရေတာ့မည္ေလ. မျကာ. ငိုရွိဳက္သံ ခပ္တိုးတိုးနဲ႔ ေရာက္လာေသာ Chanမိဘ နွစ္ပါး. သူတို့ကို ေတြ႔ေတာ့ Yeol ကပင္.
'ခုထိ အေရးေပၚခန္းထဲက ထြက္မလာေသးဘူး. အေျခအေန ေကာင္းမယ္လို႔ေတာ့ ေမ်ွာ္လင့္ထားပါတယ္'
'Chanေလး. သနားစရာေကာင္းတဲ႔ ကေလးေလး. ေဆးရံု ေဆးခန္း အေငြ႔အသက္ဆို သိပ္မုန္းတဲ႔ ကေလးေလး မွ ခန ခန ဒီလို အသည္းအသန္ ျဖစ္ရလားကြယ္'
Chan မိခင္က အေရးေပၚ အခန္းကို ျကည့္ျကည့္ျပီး ငိုေနေလရဲ႕။ Yeol တေယာက္ ခပ္ေဝ႔ေဝ႔ ဝဲေနေသာ မ်က္ရည္တို့ကို ထိန္းထားလိုက္ရင္း…
'အဆင္ေျပသြားမွာပါ. ျဖဴစင္တဲ႔ လူသားေလးကို ေလာကျကီးက အေစာျကီး မေခၚသြားေလာက္ပါဘူး. သူ ျပန္သတိရ လာမွာပါ'
သက္ျပင္းခ်သံ သဲ႔သဲ႔ တို့သည္ သူတို႔ျကား ကူးလူးျဖတ္သန္းသြားသည္. လူတိုင္း မတူညီေသာ ခံစားခ်က္နဲ႔ စိုးရိမ္ေနျကေပမဲ႔ တူညီေသာ ပန္းတိုင္တခုသည္ Chan ျပန္လည္သတိရလာဖို႔ပင္တည္း.
အခ်ိန္ ၃နာရီေလာက္ျကာျပီးေနာက္မွာ တြန္းလွညး္ေလးေပၚ အိပ္ေပ်ာ္လ်က္သားနဲ႔ အေရးေပၚ အခန္းမွ ထြက္လာေသာ Chan.
အကုန္လံုး ထိုနားေျပးကာ အေျခအေနေမးေတာ့ ဆရာဝန္ျကီးက…
'အသက္ေတာ့ စိုးရိမ္စရာ မရွိေတာ့ပါဘူး. ေသြးေတြေတာ္ေတာ္ ဆံုးရွံဳးထားလို႔ အားေတာ့ နည္းေနေသးတယ္. ခုေတာ့ ေမ့ေဆးျပယ္သြားမွ သတိရလာပါလိမ့္မယ္'
လူနာေဆာင္ထဲ က သီးသန့္အခန္းေလးဆီ Chan ကို ေျပာင္းေရြ႕ျပီးေတာ့မွ.
