the moment you looked at me I started losing feeling in my cheeks
ပရိဘောဂဆိုင်မှာ မာဖိုမြို့အစွန်တွင် ရှိသောကြောင့် သူတို့ပြန်ရာ လမ်းမကြီးပေါ်၌ ကားအသွားအလာ အနည်းငယ်သာရှိသည်။ လမ်းတစ်လျှောက်၌ မားမတ်နေသော တောင်ကုန်းများပေါ်၌ သစ်တောအုပ်များသာရှိသည့်အတွက် သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သော လေထုနှင့် စိတ်ညစ်ညူးနေမှုများကို ပြေစေ၍ စိတ်လန်းဆန်းစေသည်။
ထိုသို့ ရှင်သန်လတ်ဆတ်သော လမ်းထက်၌ ထယ်ဟျောင်းသည် ဂျောင်းဂု၏လက်ကို ကြွေရုပ်လေးသဖွယ် နုနုရွရွ ဆုပ်ကိုင်ထား၍ တစ်စက္ကန့်မျှပင် အလွတ်မပေးချေ။ ထယ်ဟျောင်း၏ သဘောမှာ ယခု အခိုက်အတန့်အား အလေးအနက်ထားနေပုံပေါ်သည်။
ထယ်ဟျောင်းသည် ဤကဲ့သို့ အခြေအနေကိုသာ အလေးအနက်ထားခြင်း မဟုတ်၊ အခြား မည်သို့သော ကိစ္စမဆို လွယ်လွယ်မလုပ်ဘဲ အလေးအနက်ထား ဖြေရှင်းတတ်သည်။ ထိုအရာမှာ တစ်ခါတလေ ကောင်းမွန်သော အကျိုးရလဒ်ကို ရရှိစေသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံကျ အလေးနက်ထားလွန်း၍ ဆုံးဖြတ်ရ ခက်ခဲတာမျိုးလည်း ဖြစ်စေတတ်သည်။
"တက္ကစီနဲ့ ပြန်မလား စီအီးအို၊ ကျွန်တော်က ရတယ်"
လမ်းလျှောက်၍ အတန်ကြာသည့်အခါ ဂျောင်းဂုသည် ရှည်လျားသော လမ်းမအား ကြည့်၍ ထယ်ဟျောင်းကို ပြောလိုက်သည်။
"ကိုယ်က မရတဲ့ သဘောလား ဘတ်စ်ကားတော့ ကောင်းကောင်း စီးတတ်ပါတယ်"
"ကျွန်တော်ပြောတာ အဲ့လိုမဟုတ်ဘူးလေ ဘတ်စ်ကားစီးမယ်ဆို လမ်းကြောင်းရှည်ပြီး အချိန်ကြာသွားမှာ ကျွန်တော်ကြောင့်နဲ့ သတ်သတ်မဲ့ ဘတ်စ်နဲ့ပြန်ဖို့ မလိုဘူးလို့ တက္ကစီနဲ့ ပြန်လည်းဖြစ်တယ်"
"မင်းနဲ့အတူ ဘတ်စ်ကား အတူ စီးရတာလည်း တစ်မျိုး ကောင်းတာပဲ"
ထယ်ဟျောင်းကို ထပ်၍ မဖျောင်းဖျတော့ဘဲ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်သို့ သွား၍ ကားစောင့်နေလိုက်သည်။ ထယ်ဟျောင်းမှာ ဂျောင်းဂုနှင့်အတူ ဘတ်စ်ကား စီးရမည်ကို စိတ်လှုပ်ရှားနေသောကြောင့် သူ၏ မျက်နှာချောချောထက် ပန်းနုရောင်လိုင်းလေး ဖြတ်ပြေးနေ၏။
