the fire would sparkle in your eyes and mine
ညနေ ငါးနာရီ၊ လေးဆယ့်နှစ်မိနစ်။
ပန်းနုရောင်၊ အပြာနုရောင် ကောင်းကင်ကြီးထဲ
အဖြူရောင် တိမ်တိုက်တွေ အခုတော့ ရောစပ်နေခဲ့ပြီ
လျင်မြန်တဲ့အရှိန်နဲ့ ပျံသန်းသွားတဲ့ ငှက်တစ်အုပ်နောက်မှာ
သာယာချိုမြိန်တဲ့ လေနုအေး လိုက်ပါလာ
ပျံ့ပျူးနေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီး အရောင်ပြောင်းနေတာလည်း သူသတိမထားမိပါ
အစိမ်းရင့်ရောင် သစ်ရွက်တွေကို ခြွေချရင်း
ပြာလဲ့နေတဲ့ ရေပြင်လွှာထက် ရေစိမ်ထားမိပေါ့
ညင်သာတဲ့ လေနုအေးဟာ သူ့ဆံပင်တွေကို လွင့်မြောသွားစေ
ငွေရောင်သဲမှုန်တချို့ နီရင့်ရင့် ဆံပင်ပေါ် လာစင်ကွယ့်
တိုးညင်းတဲ့ ဝေလငါးအသံလေ သူ့နားဆီ ပဲ့တင်ရိုက်ပြီး
လက်မောင်းထက် နာကျင်တဲ့အထိအတွေ့နဲ့ ခေါင်းခြောက်စေ
လည်ချောင်းထဲ စီးဆင်းသွားတဲ့အရည်တွေဟာ ပူရှရှ
သူ့အတွေးတွေကို ရပ်တန့်သွားပါစေလို့
ဒီအမှတ်တရတွေကို ဖျောက်ဖျက်ပေးပါလို့ ဆုတောင်းမိလေ
တဖြည်းဖြည်း အရောင်ပြောင်းလာတဲ့ကောင်းကင်ကို
သတိထားမိချိန် အနက်ရောင်ပြောင်းသွားခဲ့ပြီ
မှိန်ဖျော့နေတဲ့ကြယ်ရောင်တွေဟာ သူ့ကိုယ်သူ မြင်ဖို့တောင်မလုံလောက်ခဲ့ပါ
သဲသောင်ပေါ် ခြေရာထင်ခဲ့တဲ့သူ့ခြေလှမ်းတွေဟာ
အပြာရောင်ဆီ ဦးတည်လာ
လွှမ်းခြုံသွားခဲ့ အပြာရောင်ရေတွေလေ အခုတော့အေးမြခဲ့နေ
သူ့နှလုံးသားဆီ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ဆီတိုးဝင်လာခဲ့တဲ့ အအေးဓာတ်
နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်ခြင်းပေါ့
ချစ်တယ် ကြယ်စင်တွေ ။
•••
"ကဗျာထဲကလူက သူ့ကိုယ်သူသတ်သေသွားတာလား"
တိတ်ဆိတ်သော ကော်ဖီဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် သူတို့ ဒိတ်လုပ်နေကြပြီး ယခုတွင် ထယ်ဟျောင်းမှ ကဗျာရွတ်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။
"အင်း အဲ့လိုပြောလို့ရတယ်"
"ဘာလို့သေရတာလဲ ဘဝကြီးကရှင်သန်ရတာ ဘယ်လောက်ပဲခက်ခဲနေပါစေ သေခြင်းတရားနဲ့ အဆုံးသတ်တာတော့ မကောင်းပါဘူး သတ်သတ်မဲ့ အရှုံးပေးလိုက်သလိုပဲ"
