Seashell

20."ΕΞΟΔΟΣ"

Βγηκαν από το σπίτι αμήχανοι και οι δύο.
Η Μπλέικ κατευθύνθηκε προς το αμάξι της.

"Που πας;με το δικό μου θα πάμε!"

Της είπε κι αμέσως το μετάνιωσε μόλις είδε το βλέμμα της που τον κάρφωνε, έτσι αναθεώρησε αμέσως.

".... εντάξει συγνώμη.... είμαι σίγουρος ότι και η..... Κάρμεν μια χαρά θα μας πάει."

Ευτυχώς τελευταία στιγμή θυμήθηκε το όνομα του αυτοκινήτου.Ξεφυσηξε ανακουφισμένος.

Η Μπλέικ κρατιόταν να μη γελάσει, ήταν αστείος έτσι που προσπαθούσε να την καλοπιάσει και είπε να κάνει λίγο πίσω.

Τον κοίταξε όσο πιο σοβαρά μπορούσε.

"Το όνομα της είναι Καρολ ...."

Ο Νικ έχασε το χρώμα του για λίγο, ευτυχώς τον έβγαλε γρήγορα από την δύσκολη θέση.
Του χαμογέλασε.

".....ας πάμε με το δικό σου αυτή την φορά."

Είπαμε καλή θέληση....
Πήγε προς το μέρος του κι εκείνος ξεκλείδωσε το αμάξι του.Η Μπλεικ μπήκε γρήγορα μέσα και βολεύτηκε στη θέση της.

"Ωραία."

"Ωραία..."

Είπε κι εκείνη,αμήχανη σιωπή τους τύλιξε.

"Θα βρούμε τη Νάταλι στο μαγαζί,θα σου πω"

Ο Νικ τράβηξε τα μάτια του με δυσκολία από τα πόδια της και ξεκίνησε.

Μετά από είκοσι λεπτά περίπου έφτασαν στο μαγαζί που είχαν δώσει ραντεβού.

Δεν ήταν σαν τα φανταχτερά μαγαζιά που συνήθιζε να πηγαίνει ο Νικ, αλλά δεν τον πείραζε.

Η Μπλέικ έτρεξε να αγκαλιάσει τη φίλη της που την περίμενε απ'έξω.

Αφού συστήθηκαν μπήκαν μέσα και βρήκαν ένα τραπέζι.

"Τι θα πιούμε;"

Ρώτησε η Νάταλι εκστασιασμένη.

"Εγώ...."

"Εσύ σήμερα θα πιεις, δεν θα τη βγάλεις πάλι με σόδα.... άλλωστε.... σήμερα δεν οδηγεις."

Της είπε αυστηρά και της έδειξε τον Νικ που καθόταν δίπλα της.
Δεν του άρεσε καθόλου η φίλη της... ήταν...διαφορετική από την Μπλεικ ,πιο ανάλαφρη, ήξερε να ζει τη ζωή της, ήταν κάπως ... του θύμιζε τους φίλους του σε θηλυκό κι αυτό δεν ήταν καλό.

"Εντάξει... μόνο λίγο όμως"

Παρήγγειλαν τα ποτά τους και απολάμβαναν τη μουσική.
Η Νάταλι σκαναρε το χώρο.