VIANNIARA
Nagising ako na puno ng puting kulay ang nakikita ko. Hindi ko alam kung nasaan ako. Pero ramdam ko ang sakit ng aking ulo. Mukhang nahimatay na naman ako, naalala ko ang nangyari sa dinner namin.
Dinner....
Napabalikwas ako ng bangon ng maalala ko nang tuluyan ang nangyari, hindi ko alam kung umaga na ba o ano? Pero ang alam at naalala ko lang ay ang pagkahilo ko habang kumakain sa hapag kasama ang aking mga magulang.
Hinanap ko ang bag kung nasaan ang cellphone ko. Nag aalala ako sa sasabihin ng parents ko kung sakali. Hindi ko alam kung alam nilang may nangyari sa akin o wala.
Nang makapa ko ang phone sa loob ng bag ay dali-dali ko itong binuksan at bumungad sa akin ang tambak na text messages.
Text Messages
Gavin♥:
Babe, where are you?
Hey, Babe?
Answer my calls.
Viann, your parents are asking you. What should i tell them?
Mama:
Vianniara, where are you? Don't make us look like fools here. Answer our calls.
Looks like they don't know what happened. I just sighed as a sign of relief. I feel relieve because they don't know anything, they will not suspect me.
Ayaw kong malaman nila ang kondisyon ko. Dahil natatakot ako. Natatakot ako sa kung anumang masasabi nila. Natatakot ako sa kung ano man ang magiging reaksiyon nila if ever malaman nila. I'm afraid, afraid as always
When will i stop being afraid of all the things i want to feel, and to say? Since i was a kid, i'm afraid of demanding all the things that i want. I'm afraid of what people will say if i start demanding for myself.
I grew up na lahat ng bagay na kailangan ko ay nakukuha ko. I grew up with that kind of treatment. Kahit nga yung mga bagay na hindi ko kailangan ay nakukuha ko na. But that is only my needs, sometimes my parents will buy me things that i need according to them, but i don't think that i can use those. We don't have financial problems, well infact my parents are both business tycoons.
If there is only one thing i want and i need, that is to feel how to be loved by the people surround me, most especially my parents. Tinatraro nila ako na parang isa lang akong itim na pusa na itinambak sa bahay nila. I always feel that i'm an outsider and they have no choice to feed me, to dress me, they treat me as if they are obligued to care for me.
Ako lagi yung kontrabida, yung witch, yung black cat sa bahay, si ate nalang lagi yung tama, yung mabait, yung perfect. Masakit man isipin pero yun ang totoo.
Lumaki ako na nakukuha lahat ng bagay kailangan ko man o hindi. Pero iba yun sa gusto ko, gusto kong maranasan kung paano mahalin ng mga magulang ko, yun lang.
I wish before i die, i would have the chance to feel that i'm loved.
Hindi ko namalayan na tumutulo na pala ang mga luha ko. Lagi na lang ganito, nothing new. Lagi na lang akong umiiyak. Kailan ka ba maaawa sa sarili mo, Viann?
Nabigla ako nang bumukas ang pinto at iniluwa si Jayden. Nakatingin siya sa akin ng diretso. Huminto siya sa tapat ko at ni-check ang IV drops na nakakabit sa akin.
Nag-iwas ako ng tingin dahil naiilang ako sa pagkakatitig niya sa akin. Walang namutawing salita sa pagitan namin habang tinitignan niya ang IV drops ko, habang ako naman ay nakatingin sa ibang direksyon.
