A\N: naiyak talaga ako habang sinusulat to :( promise… siguro kasi huli na yung ganito sila ka sweet..huhu. sakit sa puso habang sinusulat ko ito. Mag uumpisa na nga din po pala akong magbigay ng dedic sa mga readers na laging nagcocomment at nagvovote. Magnonotify naman kapag dedicated sayo so pakibasa nalang yung chapter na yun bakit ko sayo dinedicate :”>
This chapter is dedicated to you dear :) lagi mo kasing sinasabi na bitin ang update hihi sana di ka na mabitin ngayon ♥
And sa iisang lalaking nagbabasa ng story ko..ang boyfriend ko hihi thank you for sending the lyrics :*
PS
I advice na pakinggan nyo yung song habang binabasa to. (see media)
----------------------------------------------------------------------------------
“What is it? Tell me.”
“Ano kasi Matt…uhmmm…Im---“
“Monsieur and Mademoiselle, the dinner is ready.” We were interrupted by the ship’s servant.
“Shall we?” Matt asked, offering his hand. He seemed excited and completely forgotten I was about to tell him something….so important.
“Sige.” Matipid kong sagot.
Chill ka lang, Kathy. Mahaba pa ang gabi para masabi mo sa kanya.
“Wait, I need to blindfold you.” Sabi ni Matt at naglabas ng panyo sa kanyang bulsa.
“What for? Wag mong sabihin gusto mo na naman ng isa pa, Matthew. For the entire saint’s sake nasa open space tayo.”
He chuckled. “No baby, para naman may sense of surprise yung gabi natin. Pero kung gusto mo….pwede naman.”
Pumunta siya sa likuran ko at inilagay ang panyo sa aking mga mata, losing my sense of sight. Ang isang kamay niya ay nasa beywang ko at ang isa naman ay nakahawak sa kamay ko.
Unti unti niya akong inalalayan makataas sa hagdan. Naramdaman ko ang paghampas ng hangin sa aking mukha.
Inalis na niya ang pagkakablindfold sa akin.
“Surprise, baby! I’ll make your last night in Paris unforgettable.” Matt said, placing a small kiss on my neck.
And it will indeed be unforgettable. The place is so romantic that it bought tears in my eyes.
Ang buong terrace ng cruise ship ay napapalibutan ng ibat ibang kulay ng petals ng roses. And the romantic candlelight dinner setup was also there.
“May kulang.” Pinunasan ko muna ang luha ko bago humarap sa kanya.
Kita ko ang pagkagulat sa mukha ni Matt. “What? Anong kulang? You don’t like it?”
Napangiti naman ako sa tanong niya. “Silly, of course I don’t like it. I love it, Matt.”
“Then, ano ang kulang?” he frowned.
“Sa mga napapanuod at nababasa ko, may mga musician dapat para may background music tayo.”
