" နွဲ့ဆိုးဗိုလ် "

၂၅

( ၂၅ )

သင္တန္းကို ေရာက္ေတာ့ .. ၿမန္မာၿပည္က လို ့မေၿပာနဲ ့ .. အာရွဘက္က .. အာရွသားဆိုလို ့ ဗိုလ္ဗိုလ္ တစ္ေယာက္တည္းသာ ရွိပါတယ္။ က်န္တာက .. အၿဖဴေကာင္ေတြခ်ည္းပဲ။

Tampa ကို ေရာက္ေတာ့ .. အဥၨလီ ေပးလိုက္တဲ့ ေက်ာက္မ်က္ပုံေတာ္ကို .. ဗိုလ္ဗိုလ္ ဖြင့္ႀကည့္လိုက္ တယ္။ ပါလာတဲ့ ပိုက္ဆံနဲ ့.. ေစာေစာပို ့လိုက္တာ ေကာင္းမယ္။ ေနာက္ပိုင္းမွာ သင္တန္းက တက္ရမွာနဲ ့ .. ကြင္းဆင္းခရီးေတြ ထြက္ရမွာနဲ ့ .. ဘယ္ေနရာ ဘယ္ေဒသ ဘယ္အရပ္ကို ေရာက္ဦးမယ္ မသိ။ ေစာေစာပို ့လိုက္ေတာ့ .. ေစာေစာတာ၀န္ေက်ေရာေပါ့။

သင္တန္းရုံးခန္းက Receptionist ကို .. စာတိုက္ ဘယ္နားမွာ ရွိသလဲ ေမးၿပီး .. စခန္းၿပင္ပကို ထြက္လာခဲ့ပါတယ္။

အေမရိကန္ၿမိဳ ့ၿပရဲ ့ .. လမ္းမ ပလက္ေဖာင္းအတိုင္း .. ဗိုလ္ဗိုလ္ ႀကြႀကြရြရြ ေလွ်ာက္လာခဲ့ပါတယ္။ တကိုယ္ရည္ လြတ္္လပ္မႈရဲ ့ သရုပ္သကန္ လြင့္ေမ်ာၿခင္း ဆိုတဲ့ ရသ တစ္ပါးကို .. ခံစားခဲ့ရေပါင္း မ်ားခဲ့ၿပီ ဆိုေပမယ့္ .. ဒီတစ္ခါ လြင့္ေမ်ာမႈက .. ေဆြမရွိ မ်ိဳးမရွိ အသိမိတ္ေဆြေတြ မရွိတဲ့ .. အေမရိကန္ၿမိဳ ့ၿပ တစ္ေနရာ မွာ .. အလြတ္္လပ္ဆံုးထက္ ပုိၿပီးလြတ္လပ္တဲ့ ေၿမာက္ႀကြမႈေတြက .. ဗိုလ္ဗိုလ္ စီးထားတဲ့ All Star ဘိနပ္အသစ္ေလးကိုေတာင္ .. ေၿမမနင္းသားေလး ၿဖစ္သြားေအာင္ ပင့္ေဆာင္ေပးထား သလား .. ထင္မွတ္မွားရပါတယ္။

All Star ဘိနပ္ အေတာင္ေပါက္လို ့ .. ဗိုလ္ဗိုလ္ တစ္ေယာက္ .. ထက္ေကာင္းကင္ မိုးယံအၿမင့္ေပၚမ်ား ေရာက္ေနသလား .. .. ..

လွမ္းလိုက္တဲ့ ေၿခလွမ္းတိုင္း ေၿခလွမ္းတိုင္းကို .. တိမ္ဆိုင္ေတြက စင္းခံေပးေနသလို .. ဗိုလ္ဗုိလ့္ စိတ္ေတြ ေပါ့လို ့ ပါးလို ့..

မကၠဆီကို ပင္လယ္ေကြ ့ကို ၿဖတ္သန္းတိုက္ခတ္လာတဲ့ ေလကလည္း .. လမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ဗိုလ္ဗိုလ့္ ကို .. ေနာက္ကေန တြန္းပို ့ပို ့ေနလိုက္ေသး။ တခါတခါမ်ား .. ဗိုလ္ဗိုလ့္ ႏွဖူးကို ၿဖတ္လို ့ .. နမ္းေ၀ွ ့သြားလိုက္ေသးရဲ ့။