My Husband is a 7th Grader

Chapter 11 - Zutto

Yaaay! Weekdays! I love weekdays! Nakakapagpahinga at nakakagala ako kapag ganyang mga araw. Hehe. Usually, pinapayagan ako ni Mommy na magshopping pag walang mga homeworks from school.

Ngayon, ewan ko ba, parang gusto ko lang dito sa bahay. Dati gusto ko palaging gumala kasi sobrang boring talaga sa bahay. Pero ngayon ewan ko. Mas gusto ko ng magstay at matulog na lang.

"Rika, get up. You should eat before you sleep again." saway sakin ni Corona virus.
"Hmmm. Bakit ba? Mamaya na ko kakain. Di naman tatakbo yung pagkain diyan."
"You're such a brat. There'd be nothing wrong if you just eat before you sleep again. I don't want you getting hungry neither starving for food. It could affect our baby's health."
"So ang lagay ay sa baby ka lang nag-aalala, ganon?" pagtataray ko. Ewan ko ba pero ang init ng ulo ko bigla.
"Nah. I'm not saying anything like that."
"Ganun na din yun. Tsk!"
"Rika, no. You mean so much to me just like our baby. I love the two of you. You two are my life." he said.

Haays. Bakit ba ko ganito? Bakit nga ba ako pa kumukwestiyon sa pagmamahal niya sakin? Hindi ba't dapat ako ang gantuhin niya kasi ako yung masama saming dalawa. Haays. Ang gaga ko talaga at sinaktan ko ang ganitong tao. Ang tanga tanga ko.

"Bata ka ba talaga?" Out of the blue kong tanong.
"Huh?"
"Sabi ko kung bata ka ba talaga? Kakaiba ka kasi talagang mag-isip. Napaka-mature mo kumpara sakin. Ang galing mo magmanage ng sarili mo. Parang super bright mo ganun. You have answers to all questions despite the fact that you're only 11. Lalaki ka pa and there'd still be a lot of prettier girls that will go after you. Someone worth of you."

Hindi ko alam kung bakit ko na lang nasabi ang mga bagay na yun. Siguro ay dahil naiinsecure ako. Pero hindi ko alam ang dahilan. Wala naman akong karapatang mainsecure di ba kasi nga nasaktan ko siya. It seems that I shouldn't felt this anxiety.

Nabigla ako ng pagtunghay ko ay nasa harap ko na siya at nakatingin nang seryoso sa mukha ko. Pakiramdam ko ay binabalatan ako ng buhay ng mga titig niyang nang-uusig.

"B-bakit?" nanginginig kong tanong.
"You're insecure." sabi niya ng diretso at saka bahagya na ding lumayo pagkasabi niya nun. Nagtungo siya dun sa may bintana at hinawi ang kurtina at tumulala sa labas.
"Huh?"
"Insecure ka sa sarili mo. You're afraid that you aren't enough for me." bigla niyang sabi habang nananatiling nakatingin sa labas.

Hindi ko alam pero parang tama siya. Bakit ganun? Bakit lagi na lang siyang tama? At bakit napaka-accurate ng mga sinasabi niya? At higit sa lahat, bakit ko to nararamdaman?

"Bata lang ako. Siguro nga mature ako mag-isip pero, bata pa din ako. Hindi ko kayang imanage ang sarili ko gaya ng iniisip mo. I still need other people's guidance for me to manage myself. It's not true that I'm super bright or a gifted child as they say. I also don't have all the answers to your questions. I'm not perfect. I'm still not good enough. That's what my father keeps on telling me, that I'll never be good enough just like him. I'm a failure." seryoso niyang sabi.

Sa hindi ko malamang dahilan, naguilty ako bigla. Mas insecure pala siya sa sarili niya kumpara sakin dahil mataas pala ang expectation sa kanya ng ama niya. Haaays. Bakit ngayon ko lang yun nalaman? Haays. Ang dami ko pang di alam tungkol sa kanya. Ni hindi ko pa nga alam ang birthday niya. Haaays.

"There'd be a lot of girls that would go after me, just as you said. I can accept that fact. But saying that there'd be someone worth of me than you is an insult and an understatement for me." he spoke as he stared intently at my eyes.

Sobrang na-flattered ako sa sinabi niyang yun dahilan para mas lalo akong ma-guilty.

"Sorry for making you feel less. Sorry. Sorry." nahihiya kong paghingi ng tawad.

Nanatili lang siya sa kinatatayuan niya at malayo ang tingin.

Sa unang pagkakataon, naramdaman ko na hindi ko talaga kilala ang taong pinakasalan ko. Bukod pa dun, pakiramdam ko ay napakadami niyang problema na hindi niya lang pinapaalam sa iba.

Marahil ay ayaw niyang ipakitang mahina siya. Such a fragile kid like me.

Niyakap ko siya bigla. Hindi ko alam pero I just feel like hugging him. I want to ease the pain that I also caused. Haays. I don't know but, I don't like seeing this kid being hurt.

At hindi ko din alam kung tama din ba tong mga sasabihin ko sa kanya ngayon. Pero isa lang alam ko, I must say this to him for I made up my mind. I've had enough time last week thinking of this through. I hope I made the right decision. There's no turning back now.

"Tama ka, naiinsecure ako. At sa palagay ko ay ganun ka din sa sarili mo. Maraming bagay na kulang satin. I feel incomplete. You do the same too. Why can't we make ourselves complete by accomplishing things together?" I gazed in an unprecedented manner waiting for his answer.

He just stared at me and slowly, his eyes brightened depicting that he had a Eureka moment even without speaking any word. His eyes spoke anticipatingly.

"Rika,"
"Ayaw mo ba? Hehe. Or baka panget yung idea kong yun? Haha." alinlangan kong sabi.
"No. I want to be with you and stay with you, zutto, zutto."
"Ganun ba? Hehe. So road to forever na ba to? Haha."
"Yes. Let's complete each other. Thank you for being there. I love you my wife."
"And thank you for completing me from this day on, my husband. I'll always be yours and yours forever. I love you, Corona Vista."
"Zutto?" he asked.
"Zutto." I smiled.

*zutto means always/forever in Japanese

Now I'm going to leave my past and face Corona, my present. Good bye, Lavi. Kahit bumalik ka pa, hinding hindi na ko muli pang makakaramdam ng kung ano pa man. Nakaraan ka na. Ang tanga ko lang talaga dahil umaasa pa din akong magiging tayo pa din. Pero hindi, kailangan ako ng asawa ako at mananatili ako sa tabi niya hindi dahil sa kailangan niya ko kundi dahil mahal ko na siyang talaga.

There's no turning back now. I'll be with my husband, forever. Zutto. Zutto.