Episode-19

11.8K 683 0
                                        

ဒါေပါ့… ဒါေပါ့… ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ကံဆိုးၿပီးကံဆိုးရင္းႏွင့္သာ… Ulsan ကိုသူတို႔နဲ႔သြားမယ့္အစား စစ္ေျမျပင္ျဖစ္တဲ့ Iraq ကိုသာအေျပးသြားလိုက္ခ်င္။ ကားအင္ဂ်င္သံက ဘယ္ေလာက္ပဲက်ယ္က်ယ္… ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ လူေသတစ္ေယာက္လို ထိုင္ၿပီးလိုက္ပါခဲ့တာ ၅နာရီေလာက္ၾကာေနေလၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့တင္ပါးလည္းထိုင္ရလြန္းလို႔ မိးေတာက္ကာ ေျခေထာက္လည္းက်င္လွၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့ကို သူတို႔လာေခၚမည္ဟု မနက္က Message ပို႔ခဲ့ၿပီး ကၽြန္ေတာ့ကို ၈ နာရီေလာက္ လာေခၚၾကေလတယ္။ Good Morning ဆိုတဲ့ တစ္ခြန္းကလြဲၿပီး ကၽြန္ေတာ္ဘာမွ်မေျပာႏိုင္.. Minho နဲ႔အတူ အေနာက္မွထိုင္ၿပီး လိုက္ပါလာခဲ့တာေပါ့။ ကံတရားက ဘာေတြလွည့္ဖ်ားခ်င္လို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၄ ေယာက္ကို ခရီးအတူႏွင္ခိုင္းရတာလဲ???

Ulsan ကိုေန႔လည္ပိုင္းေလာက္ေရာက္ေတာ့ စက္ရံုမသြားခင္ ဆိုင္တစ္ခုမွာ ေန႔လည္စာစားဖို႔ဆံုးျဖတ္ကာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုင္တစ္ဆိုင္ထဲ၀င္သြားၾကတာေပါ့။ တံခါးေပါက္အတြင္းမွ စားပြဲထိုးတစ္ဦး ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ေနရာထိုင္ခင္းေပးကာ မွာမည့္ဟင္းလ်ာတို႔ကို ယဥ္ေက်းျပဴငွာစြာႏွင့္ေစာင့္ေနတာေပါ့။ Sehun ေဘးနားေရြးမထိုင္မိေလေအာင္ ေရွာင္ၿပီး Minho နွင့္သာထုိင္လိုက္ၿပီး Menu စာအုပ္ကိုၾကည့္လိုက္ရာ…… ဟူးေတာ္ပါေသးရဲ႕…… ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နားလည္တဲ့ Korea စာလံုးေတြႏွင့္ ဟင္းအမည္ေတြကိုေရးထားတယ္ေလ…… ကၽြန္ေတာ္မွာမည့္ဟင္း အေရးႀကီးခြင္က်ယ္စရာ မလိုေတာ့ေပ။

“စက္ရံုေရာက္တာနဲ႔…… Minho နဲ႔ Luhan က ေငြဌာနဘက္ကို သြားစစ္လိုက္…” Sehun သူေဌးေလသံ မေပ်ာက္ေသးပါလား…… သူ Taro ဘက္လွည့္ၿပီး “မင္းကေတာ့ စက္ရံုတစ္၀န္း လိုအပ္တာေတြေရးမွတ္ရေအာင္ ငါကူညီၿပီး လိုက္ျပေပးမယ္”

သူေဌးခိုင္းေတာ့လည္း ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္လုပ္ငယ္သားေတြက ေခါင္းညွိတ္ျပကာ ၿငိမ္ေနလိုက္တယ္။ မွာထားတဲ့အစားစာေတြေရာက္လာေလၿပီ။ သူတို႔တစ္ေတြ စားေသာက္ေနစဥ္ အခ်ဥ္ယူမယ္လုပ္ေတာ့ Sehun လက္ႏွင့္ဆံုသြားသည္ႏွင့္ ေရးေႏြးအိုးကိုင္မိ၍ ခ်က္ခ်င္းဖယ္လိုက္သည့္အလား ကၽြန္ေတာ့လက္ကိုေနာက္ဆုတ္ကာျဖင့္ Sehun ႏွင့္အၾကည့္ခ်င္းမဆံုရေလေအာင္ ေခါင္းေလးငံု႔ကာ ကၽြန္ေတာ့ပန္ကန္ျပားရွိ အသားျပားကိုပင္ ဟိုထိုးသည္ထိုးႏွင့္… ကၽြန္ေတာ္တို႔ေလးေယာက္ရဲ႕ ဒုတိယအႀကိမ္ေျမာက္ ထမင္းလက္ဆံုစားပြဲေပါ့… ေတာ္ပါၿပီေလ… မဟုတ္က ဟုတ္ကေတြ ထပ္မံေတြးေတာေနရင္ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုမွစားမ၀င္ဘဲ ျဖစ္ေနလိမ့္မည္။

StrangerWhere stories live. Discover now